ΜΕΡΟΣ 7 — «Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΣΟΥ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΣΕ ΠΛΗΓΩΣΕΙ», ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ Ο ΔΡ. ΜΙΛΕΡ… ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΕΚΑΝΕ ΤΗ ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ ΝΑ ΚΛΑΨΕΙ!
Ο δρ. Μίλερ τηλεφώνησε στη Μάργκαρετ ένα βροχερό απόγευμα.
Εκείνη βρισκόταν στο σαλόνι, με τις εξετάσεις της απλωμένες στο τραπέζι. Ο Ντάνιελ είχε φύγει για λίγο, προκειμένου να κανονίσει μια επόμενη επίσκεψη στο νοσοκομείο.
Όταν είδε το όνομα του γιατρού στην οθόνη, η Μάργκαρετ δίστασε πριν απαντήσει.
«Παρακαλώ;»
«Μάργκαρετ, είμαι ο Τόμας.»
«Τι συνέβη;»
«Σκέφτηκα όσα συζητήσαμε. Υπάρχει κάτι που πρέπει να σας εξηγήσω, αλλά θα προτιμούσα να το κάνω από κοντά.»
Η Μάργκαρετ ένιωσε την ανησυχία της να μεγαλώνει.
«Δεν μπορώ να περιμένω άλλο, Τόμας. Έχω περάσει δώδεκα χρόνια αναρωτώμενη τι ήθελε να μου πει ο Ρόμπερτ.»
Ο γιατρός σώπασε για λίγο.
«Τότε θα σας πω όσα μπορώ με βεβαιότητα. Ο Ρόμπερτ δεν ήρθε σε μένα επειδή είχε κάνει κάτι κακό. Ήρθε επειδή είχε φοβηθεί ότι ένα παλιό ιατρικό λάθος ή μια λανθασμένη καταχώριση θα μπορούσε να έχει συνέπειες για την οικογένειά σας.»
«Τι είδους συνέπειες;»
«Δεν μπορώ να το προσδιορίσω χωρίς τα πρωτότυπα αρχεία. Αλλά ο Ρόμπερτ πίστευε ότι υπήρχε μια πληροφορία που δεν είχε καταγραφεί σωστά.»
Η Μάργκαρετ ένιωσε τα μάτια της να γεμίζουν δάκρυα.
«Και γιατί δεν μου το είπε;»
«Ήθελε να είναι σίγουρος. Δεν ήθελε να σου προκαλέσει φόβο χωρίς να έχει αποδείξεις.»
«Και μετά πέθανε.»
«Ναι.»
Η Μάργκαρετ έμεινε σιωπηλή.
«Τόμας, όλη μου τη ζωή πίστευα πως ο Ρόμπερτ δεν μου έκρυβε τίποτα σημαντικό.»
«Δεν μπορώ να σου πω τι ακριβώς είχε στο μυαλό του. Μπορώ, όμως, να σου πω ότι δεν τον είδα ποτέ να θέλει να σε πληγώσει.»
Η Μάργκαρετ έκλεισε το τηλέφωνο και κάλυψε το πρόσωπό της με τα χέρια της.
Δεν έκλαιγε μόνο για όσα ίσως είχαν συμβεί. Έκλαιγε και για την αβεβαιότητα. Για όλες τις ερωτήσεις που δεν είχε κάνει όσο ο Ρόμπερτ ήταν ζωντανός. Για τις συζητήσεις που είχαν αναβάλει, πιστεύοντας πως θα υπήρχε πάντα χρόνος.
Όταν επέστρεψε ο Ντάνιελ, τη βρήκε καθισμένη στην ίδια θέση.
«Μαμά; Τι έγινε;»
Εκείνη του εξήγησε το τηλεφώνημα.
Ο Ντάνιελ άκουσε προσεκτικά και ύστερα πήρε τον φάκελο με τα παλιά έγγραφα.
«Θα ζητήσω από το νοσοκομείο να ελέγξει ξανά το αρχείο. Αν υπήρξε λάθος, πρέπει να μάθουμε ποιο ήταν.»
«Κι αν η αλήθεια είναι κάτι που δεν θέλουμε να ακούσουμε;» ρώτησε η Μάργκαρετ.
Ο Ντάνιελ κάθισε δίπλα της.
«Τότε θα το αντιμετωπίσουμε μαζί.»
Για πρώτη φορά, η μητέρα του χαμογέλασε ελαφρά.
«Μερικές φορές ξεχνώ πόσο μεγάλος έχεις γίνει.»
«Κι εγώ μερικές φορές ξεχνώ ότι δεν χρειάζεται να μου κρύβεις τα πάντα για να με προστατεύσεις.»
Τα λόγια του την άγγιξαν βαθιά.
Την επόμενη ημέρα, ο Ντάνιελ επέστρεψε στο νοσοκομείο και ζήτησε να εξεταστούν ξανά τα στοιχεία. Η διαδικασία προχώρησε αργά, καθώς έπρεπε να τηρηθούν οι κανόνες προστασίας των προσωπικών δεδομένων και να εντοπιστούν τα σωστά έγγραφα.
Παράλληλα, η Μάργκαρετ συνέχισε τις ιατρικές εξετάσεις της. Η κοιλιά της εξακολουθούσε να την ενοχλεί και η κόπωση είχε γίνει πιο έντονη. Η δρ. Κάρτερ τής εξηγούσε κάθε βήμα, χωρίς να υπόσχεται εύκολες απαντήσεις.
«Θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σας», της είπε σε ένα ραντεβού. «Θα χρειαστεί να προχωρήσουμε προσεκτικά. Η ηλικία σας κάνει ακόμη πιο σημαντικό να εξετάσουμε τη γενική σας κατάσταση πριν αποφασίσουμε την κατάλληλη αντιμετώπιση.»
Η Μάργκαρετ έγνεψε.
«Δεν φοβάμαι να κάνω εξετάσεις, γιατρέ. Φοβάμαι να μην ξέρω.»
«Αυτό είναι απολύτως κατανοητό.»
Μερικές ημέρες αργότερα, το νοσοκομείο ενημέρωσε τον Ντάνιελ ότι είχε εντοπιστεί ένα ακόμη έγγραφο από την παλιά υπόθεση. Δεν μπορούσαν να του αποκαλύψουν όλες τις λεπτομέρειες τηλεφωνικά, αλλά του έκλεισαν ραντεβού για να το εξετάσει μαζί με τον αρμόδιο υπεύθυνο.
Ο Ντάνιελ πήγε μόνος του.
Μέσα στον φάκελο υπήρχε μια αναφορά που συνέδεε το όνομα του πατέρα του με μια παλιά διαδικασία που είχε πραγματοποιηθεί πριν από δεκαετίες. Η αναφορά δεν έδινε από μόνη της οριστική απάντηση, αλλά επιβεβαίωνε ότι ο Ρόμπερτ είχε πράγματι ζητήσει έλεγχο των στοιχείων λίγες ημέρες πριν από τον θάνατό του.
Στο κάτω μέρος υπήρχε μια χειρόγραφη σημείωση:
«Να ενημερωθεί η οικογένεια, εφόσον επιβεβαιωθούν τα δεδομένα.»
Ο Ντάνιελ ένιωσε την καρδιά του να χτυπά δυνατά.
Ο πατέρας του δεν είχε φανταστεί το πρόβλημα. Είχε προσπαθήσει να βρει απαντήσεις.
Όταν επέστρεψε στη μητέρα του, κρατούσε τον φάκελο σφιχτά στο χέρι.
«Μαμά, βρήκα κάτι.»
Εκείνη σηκώθηκε αργά.
«Τι είναι;»
Ο Ντάνιελ ακούμπησε το έγγραφο στο τραπέζι.
«Είναι η απόδειξη ότι ο πατέρας προσπάθησε να ξεκαθαρίσει αυτή την υπόθεση πριν πεθάνει.»
Η Μάργκαρετ κοίταξε τη σημείωση και ξέσπασε σε κλάματα.
«Ήξερα ότι κάτι τον βασάνιζε», ψιθύρισε. «Και δεν κατάφερα ποτέ να μάθω τι ήταν.»
Ο Ντάνιελ την αγκάλιασε.
«Θα το μάθουμε τώρα.»
Όμως, όταν εκείνη σκούπισε τα δάκρυά της, το βλέμμα της έπεσε ξανά στην τελευταία γραμμή του εγγράφου.
Η οικογένεια θα ενημερωνόταν μόνο εφόσον επιβεβαιώνονταν τα δεδομένα.
Άρα, κάποιος είχε θεωρήσει ότι υπήρχε κάτι τόσο σημαντικό, ώστε να μην πρέπει να αποκαλυφθεί χωρίς απόλυτη βεβαιότητα.
Και αυτό σήμαινε πως η επόμενη απάντηση θα μπορούσε να αλλάξει όσα πίστευαν για το παρελθόν τους.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 8…
0 comments:
Post a Comment