ΜΕΡΟΣ 2 — «Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΕΦΕΡΕ ΤΗΝ ΕΡΩΜΕΝΗ ΤΟΥ ΚΟΝΤΑ ΣΤΑ ΤΕΤΡΑΧΡΟΝΑ ΔΙΔΥΜΑ ΜΑΣ… ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΚΛΑΙΓΟΝΤΑΣ, ΕΙΔΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΠΑΓΩΣΩ»

Τρεις ημέρες μετά τη μετακόμισή μας, ο Τζούλιαν εμφανίστηκε έξω από το καινούργιο διαμέρισμα.

Φορούσε ακριβό κοστούμι.

Κρατούσε μια τεράστια σακούλα με παιχνίδια.

Και είχε εκείνο το χαμόγελο που χρησιμοποιούσε όταν προσπαθούσε να πείσει κάποιον πελάτη να υπογράψει ένα συμβόλαιο.

«Ήρθα να δω τα παιδιά μου.»

Στάθηκα στην πόρτα.

«Έχουμε συμφωνήσει για την επίσκεψη του Σαββάτου.»

«Είμαι ο πατέρας τους, Μαριάνα.»

«Και εγώ η μητέρα τους. Δεν σημαίνει ότι μπορούμε να αγνοούμε όσα έχουν κανονιστεί.»

Το βλέμμα του πέρασε πάνω από τον ώμο μου.

Είδε το φωτεινό σαλόνι.

Τα καινούργια έπιπλα.

Τον επαγγελματικό μου υπολογιστή.

«Πού βρήκες χρήματα για όλα αυτά;»

«Δουλεύω, Τζούλιαν.»

Γέλασε ειρωνικά.

«Με εκείνες τις ζωγραφιές σου;»

Δεν μπήκα στον κόπο να απαντήσω.

Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε ο Ματέο.

«Μπαμπά!»

Έτρεξε στην αγκαλιά του.

Ο Τζούλιαν τον σήκωσε ψηλά.

«Πρωταθλητή μου! Σου έφερα κάτι.»

Άνοιξε τη σακούλα.

Μέσα υπήρχε ένα ακριβό παιχνίδι.

Ο Ματέο ενθουσιάστηκε.

Η Σοφία πλησίασε διστακτικά.

«Και για μένα;»

Ο Τζούλιαν έβγαλε μια κούκλα.

«Φυσικά, πριγκίπισσά μου.»

Παρακολουθούσα τα παιδιά να χαμογελούν.

Δεν ήθελα να τους στερήσω τον πατέρα τους.

Ήθελα μόνο να είναι ασφαλή.

---

Το Σάββατο, ο Τζούλιαν πήρε τα δίδυμα για την προγραμματισμένη επίσκεψη.

Είχα ζητήσει να μην τα φέρει σε επαφή με άγνωστα πρόσωπα χωρίς προηγούμενη συζήτηση.

Εκείνος είχε συμφωνήσει.

Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα.

Το απόγευμα, έλαβα ένα μήνυμα.

«Τα παιδιά περνούν υπέροχα. Μην ανησυχείς.»

Στη φωτογραφία που συνόδευε το μήνυμα, ο Ματέο καθόταν μέσα σε ένα τεράστιο ηλεκτρικό αυτοκινητάκι.

Η Σοφία στεκόταν δίπλα του.

Δεν χαμογελούσε.

Παρατήρησα το πρόσωπό της.

Κάτι δεν μου άρεσε.

Τηλεφώνησα.

Ο Τζούλιαν δεν απάντησε.

Προσπάθησα ξανά.

Τίποτα.

Λίγες ώρες αργότερα, άκουσα επιτέλους το αυτοκίνητό του να σταματά έξω.

Άνοιξα την πόρτα.

Ο Ματέο μπήκε τρέχοντας.

Αγκάλιασε τα πόδια μου τόσο σφιχτά, που παραλίγο να χάσω την ισορροπία μου.

«Μαμά!»

«Τι έγινε, αγάπη μου;»

Δεν απάντησε.

Η Σοφία μπήκε πίσω του.

Τα μάτια της ήταν κόκκινα.

Κρατούσε το κουνελάκι της πάνω στο στήθος.

«Σοφία;»

Ο Τζούλιαν αναστέναξε.

«Μην αρχίσεις. Είναι απλώς κουρασμένη.»

«Έκλαιγε;»

«Τα παιδιά κλαίνε, Μαριάνα. Δεν είναι κάτι καινούργιο.»

Έφυγε πριν προλάβω να τον ρωτήσω οτιδήποτε άλλο.

Έκλεισα την πόρτα.

Γονάτισα μπροστά στην κόρη μου.

«Αγάπη μου, θέλεις να μου πεις τι έγινε;»

Η Σοφία κούνησε το κεφάλι της.

«Δεν θέλω να πάω πάλι εκεί.»

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.

«Γιατί;»

«Η κυρία θύμωσε.»

«Ποια κυρία;»

Η Σοφία δεν απάντησε.

Ο Ματέο μίλησε από τον καναπέ.

«Η ξανθιά κυρία.»

Πάγωσα.

«Ήταν μαζί σας μια ξανθιά κυρία;»

Έγνεψε καταφατικά.

«Μας είπε ότι θα μένουμε στο σπίτι της.»

Πήρα μια βαθιά ανάσα.

«Τι άλλο σας είπε;»

Ο Ματέο κοίταξε την αδερφή του.

«Ότι πρέπει να την ακούμε.»

Η Σοφία άρχισε να κλαίει.

Την πήρα αγκαλιά.

«Είσαι ασφαλής τώρα.»

Καθώς της έβγαζα τη ζακέτα, παρατήρησα κάτι στο αριστερό της μπράτσο.

Ένα σκούρο σημάδι.

Σαν κάποιος να την είχε πιάσει πολύ δυνατά.

Για μια στιγμή, δεν μπορούσα να κινηθώ.

«Σοφία… ποιος σε έπιασε εδώ;»

Η μικρή χαμήλωσε το βλέμμα.

Ο Ματέο σηκώθηκε.

Πλησίασε αργά.

Και είπε:

«Η κυρία. Όταν η Σοφία ήθελε να πάει στον μπαμπά.»

Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.

«Και πού ήταν ο μπαμπάς;»

«Στο μπαλκόνι. Μιλούσε στο τηλέφωνο.»

«Τι έκανε η κυρία;»

Ο Ματέο έσφιξε τα μικρά του χέρια.

«Τράβηξε τη Σοφία πίσω. Και της είπε να σταματήσει να κλαίει.»

Αγκάλιασα και τα δύο παιδιά.

Δεν φώναξα.

Δεν πανικοβλήθηκα μπροστά τους.

Αλλά μέσα μου κάτι είχε αλλάξει οριστικά.

---

Εκείνο το βράδυ πήγα τη Σοφία σε κλινική επειγόντων περιστατικών.

Ο γιατρός εξέτασε το σημάδι και κατέγραψε όσα μπορούσε να διαπιστώσει.

Ακολούθησα τις οδηγίες του για την προστασία και την παρακολούθηση της κόρης μου.

Έπειτα επικοινώνησα με τον δικηγόρο μου, τον Ρίτσαρντ Βανς.

«Ρίτσαρντ, πρέπει να μιλήσουμε αμέσως.»

Του εξήγησα τα πάντα.

Άκουγε χωρίς να με διακόπτει.

Όταν τελείωσα, μου είπε:

«Μαριάνα, θα ζητήσουμε να εξεταστεί επειγόντως το περιστατικό. Αλλά πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Τα παιδιά χρειάζονται προστασία, όχι πίεση.»

«Δεν θα τα αφήσω να ξαναφοβηθούν έτσι.»

«Το καταλαβαίνω. Θα κινηθούμε με στοιχεία και με τον σωστό τρόπο.»

Το επόμενο πρωί, μου τηλεφώνησε η Τερέζα.

«Έμαθα ότι δημιουργείς προβλήματα στον γιο μου.»

Κοίταξα το κινητό.

«Η Σοφία γύρισε με σημάδι στο χέρι.»

«Τα παιδιά χτυπούν παίζοντας.»

«Υπάρχει ιατρική καταγραφή.»

«Μην καταστρέφεις το μέλλον του Τζούλιαν από ζήλια.»

Ένιωσα το αίμα μου να ανεβαίνει στο κεφάλι.

«Δεν με ενδιαφέρει η Βικτόρια. Με ενδιαφέρει η κόρη μου.»

Η Τερέζα σώπασε για λίγο.

Έπειτα είπε κάτι που με έκανε να ανατριχιάσω.

«Ο Τζούλιαν μού είπε ότι η Βικτόρια θα γίνει εξαιρετική μητέρα για τα παιδιά.»

Έκλεισα το τηλέφωνο.

Δεν μπορούσα να πιστέψω αυτό που μόλις είχα ακούσει.

Και τότε ήρθε ένα μήνυμα από τον Ρίτσαρντ.

«Μαριάνα, πρέπει να έρθεις στο γραφείο μου. Βρήκαμε κάτι σημαντικό στα οικονομικά στοιχεία και στις δηλώσεις του Τζούλιαν.»

Δεν ήξερα ακόμη πως εκείνος ο φάκελος θα αποκάλυπτε όχι μόνο ένα ψέμα.

Αλλά ολόκληρο το σχέδιο του άντρα μου.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ 3 ➡️

⬅️ ΠΙΣΩ