ΜΕΡΟΣ 8 — Η ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ ΕΜΑΘΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΕ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙ Ο ΡΟΜΠΕΡΤ… ΑΛΛΑ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙ!

Η Μάργκαρετ και ο Ντάνιελ πέρασαν τις επόμενες ημέρες περιμένοντας μια επίσημη απάντηση από το νοσοκομείο. Η αναμονή ήταν εξαντλητική. Κάθε φορά που χτυπούσε το τηλέφωνο, η Μάργκαρετ ένιωθε την καρδιά της να σφίγγεται.

Ταυτόχρονα, η υγεία της απαιτούσε όλο και περισσότερη προσοχή. Η δρ. Κάρτερ είχε προγραμματίσει τις επόμενες εξετάσεις και είχε εξηγήσει πως η μεγάλη μάζα στην κοιλιά έπρεπε να αξιολογηθεί από εξειδικευμένη ομάδα.

Ο Ντάνιελ προσπαθούσε να μην αφήσει το οικογενειακό μυστήριο να επισκιάσει το ιατρικό ζήτημα.

«Μαμά, το ένα πράγμα δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχάσουμε το άλλο», της είπε. «Θα βρούμε την αλήθεια για τον πατέρα, αλλά πρέπει να φροντίσουμε και την υγεία σου.»

«Έχεις δίκιο», απάντησε εκείνη. «Μερικές φορές, όμως, νιώθω ότι αυτά τα δύο πράγματα είναι δεμένα μεταξύ τους.»

«Μπορεί να είναι μόνο στη σκέψη μας. Ας περιμένουμε τα στοιχεία.»

Η Μάργκαρετ χαμογέλασε αχνά.

«Μιλάς σαν τον πατέρα σου.»

Ο Ντάνιελ χαμήλωσε το βλέμμα.

«Μακάρι να μπορούσα να τον ρωτήσω ο ίδιος.»

Το τηλεφώνημα ήρθε ένα πρωί.

Ο αρμόδιος υπάλληλος του νοσοκομείου ενημέρωσε τον Ντάνιελ ότι είχε ολοκληρωθεί η αναζήτηση των διαθέσιμων εγγράφων. Ορισμένα στοιχεία είχαν διασωθεί, ενώ άλλα δεν μπορούσαν πλέον να ανακτηθούν. Ωστόσο, υπήρχαν αρκετές πληροφορίες ώστε να εξηγηθεί γιατί ο Ρόμπερτ είχε ζητήσει έλεγχο.

Ο Ντάνιελ έκλεισε το τηλέφωνο και πήγε αμέσως στη μητέρα του.

«Μας περιμένουν αύριο.»

Η Μάργκαρετ δεν ρώτησε τίποτα άλλο.

Την επόμενη ημέρα, κάθισαν μαζί σε ένα μικρό γραφείο του νοσοκομείου. Ένας υπεύθυνος αρχείων τούς εξήγησε ότι η παλιά υπόθεση αφορούσε μια ασυμφωνία σε ιατρικές καταχωρίσεις από την εποχή που ο Ρόμπερτ και η Μάργκαρετ προσπαθούσαν να αποκτήσουν παιδιά.

Δεν υπήρχε τεκμηριωμένη απόδειξη ότι η ασυμφωνία αυτή συνδεόταν με την τωρινή κατάσταση της Μάργκαρετ. Ούτε τα παλιά έγγραφα μπορούσαν να εξηγήσουν τη σημερινή διόγκωση της κοιλιάς της.

Αυτό που αποδείκνυαν ήταν πως ο Ρόμπερτ είχε προσπαθήσει να εξακριβώσει μια πληροφορία πριν από τον θάνατό του.

«Δηλαδή, δεν υπάρχει κάποια κρυφή απάντηση για την υγεία μου μέσα σε αυτά τα χαρτιά;» ρώτησε η Μάργκαρετ.

«Όχι, κυρία μου. Η σημερινή ιατρική σας κατάσταση πρέπει να εξεταστεί ξεχωριστά», απάντησε ο υπεύθυνος.

Η Μάργκαρετ ένιωσε απογοήτευση, αλλά και μια παράξενη ανακούφιση. Τουλάχιστον, δεν θα χρειαζόταν να βασανίζεται με την ιδέα ότι το παρελθόν είχε προκαλέσει αυτό που της συνέβαινε τώρα.

Ο Ντάνιελ, όμως, δεν είχε τελειώσει.

«Μπορούμε να μάθουμε τι ακριβώς είχε ζητήσει να ελεγχθεί ο πατέρας μου;»

Ο υπεύθυνος τού έδειξε τα διαθέσιμα έγγραφα.

Οι αναφορές περιέγραφαν μια παλιά διαδικασία και μια ασυμφωνία που είχε παραμείνει ανεξήγητη για χρόνια. Δεν υπήρχαν επαρκή στοιχεία για να καταλήξουν σε πιο συγκεκριμένο συμπέρασμα. Ορισμένα αρχεία έλειπαν και οι σημειώσεις δεν ήταν αρκετά σαφείς.

Ο Ντάνιελ διάβασε κάθε σελίδα δύο φορές.

Ύστερα γύρισε προς τη μητέρα του.

«Μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ όλες τις λεπτομέρειες.»

Η Μάργκαρετ κοίταξε τα έγγραφα.

«Ίσως. Αλλά τώρα ξέρω ότι ο πατέρας σου δεν προσπαθούσε να μου κρύψει κάτι για να με πληγώσει. Προσπαθούσε να βεβαιωθεί πριν μιλήσει.»

«Και γιατί δεν σου είπε έστω ότι είχε βρει κάτι;»

Η Μάργκαρετ σκέφτηκε για λίγο.

«Ίσως επειδή φοβόταν πως θα με τρόμαζε χωρίς λόγο. Ίσως πίστευε ότι θα είχε χρόνο να μου εξηγήσει τα πάντα όταν θα ήταν έτοιμος. Κανείς μας δεν ξέρει.»

Για πρώτη φορά μετά από πολλές ημέρες, ένιωσε πως μπορούσε να αναπνεύσει λίγο πιο ελεύθερα.

Δεν είχε όλες τις απαντήσεις. Αλλά είχε μάθει κάτι σημαντικό: ο Ρόμπερτ είχε προσπαθήσει να προστατεύσει την οικογένειά του, ακόμη κι όταν ο ίδιος δεν καταλάβαινε πλήρως τι συνέβαινε.

Τώρα, όμως, έπρεπε να επικεντρωθούν στο παρόν.

Το ίδιο απόγευμα, η δρ. Κάρτερ τηλεφώνησε στη Μάργκαρετ και της ζήτησε να επισκεφθεί το νοσοκομείο για να συζητήσουν τα νεότερα αποτελέσματα.

Η ηλικιωμένη γυναίκα ένιωσε τον φόβο να επιστρέφει.

«Ντάνιελ, η γιατρός θέλει να με δει.»

«Θα έρθω μαζί σου.»

Την επόμενη ημέρα, κάθισαν ξανά στο γραφείο της δρ. Κάρτερ.

Η γιατρός είχε μπροστά της τις εξετάσεις και μίλησε με ηρεμία.

«Έχουμε πλέον περισσότερες πληροφορίες για τη μάζα που προκαλεί τη διόγκωση. Χρειάζεται να προχωρήσουμε στο επόμενο διαγνωστικό βήμα, ώστε να καθορίσουμε με ακρίβεια τη φύση της και την κατάλληλη αντιμετώπιση.»

Η Μάργκαρετ έσφιξε το χέρι του γιου της.

«Θα γίνω καλά;»

Η γιατρός δεν της έδωσε μια εύκολη υπόσχεση.

«Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να έχουμε σαφή διάγνωση και να επιλέξουμε την καλύτερη δυνατή φροντίδα για εσάς.»

Ο Ντάνιελ έσκυψε προς τη μητέρα του.

«Θα είμαι εδώ, μαμά.»

Εκείνη τον κοίταξε και χαμογέλασε με δάκρυα στα μάτια.

«Το ξέρω.»

Όταν βγήκαν από το γραφείο, η Μάργκαρετ σταμάτησε στον διάδρομο.

«Ντάνιελ, θέλω να σου πω κάτι.»

«Σε ακούω.»

«Αν υπάρχει κάτι που έχω μάθει από όλα αυτά, είναι ότι δεν πρέπει να αφήνουμε τις ερωτήσεις να μας στερούν τον χρόνο που έχουμε με τους ανθρώπους μας.»

Ο Ντάνιελ την αγκάλιασε.

«Θα προσπαθήσω να το θυμάμαι.»

Και καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, η Μάργκαρετ ένιωσε πως ένα κεφάλαιο της ζωής της είχε κλείσει, αλλά ένα άλλο παρέμενε ανοιχτό.

Το μυστικό του Ρόμπερτ δεν είχε αποκαλυφθεί πλήρως. Η υγεία της εξακολουθούσε να χρειάζεται απαντήσεις. Και κανείς τους δεν μπορούσε ακόμη να γνωρίζει πώς θα εξελίσσονταν τα πράγματα.

Ωστόσο, εκείνο το βράδυ, για πρώτη φορά μετά από δώδεκα χρόνια, η Μάργκαρετ άφησε τη φωτογραφία του συζύγου της πάνω στο τραπέζι χωρίς να κλάψει.

«Θα συνεχίσω, Ρόμπερτ», ψιθύρισε. «Ό,τι κι αν ανακαλύψω.»

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ…

ΤΕΛΙΚΟ ➡️

⬅️ ΠΙΣΩ