ΜΕΡΟΣ 5 — Η ΣΥΛΒΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΣΩΠΑΣΩ… ΑΛΛΑ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΥΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ
Τρεις μέρες μετά το περιστατικό, ο γιατρός μου επέτρεψε να συνεχίσω την ανάρρωσή μου στο σπίτι, με αυστηρές οδηγίες και τακτική παρακολούθηση. Το μωρό εξακολουθούσε να χρειάζεται προσοχή, και ο πατέρας μου επέμενε να μη μείνω μόνη.
Δεν επέστρεψα στο σπίτι του Ντέιβιντ.
Πήγα σε ένα διαμέρισμα που είχε κανονίσει η οικογένειά μου, σε ήσυχη περιοχή, κοντά στο νοσοκομείο. Δεν ήταν πολυτελές ούτε εντυπωσιακό. Ήταν όμως ασφαλές.
Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, κοιμήθηκα χωρίς να φοβάμαι ότι θα ξυπνήσω από μια φωνή που θα με κατηγορούσε για κάτι που δεν είχα κάνει.
Η ηρεμία δεν κράτησε πολύ.
Το επόμενο πρωί, ο Ντέιβιντ εμφανίστηκε έξω από το κτίριο. Δεν ανέβηκε, επειδή ο φύλακας είχε σαφείς οδηγίες να μην επιτρέπει επισκέψεις χωρίς τη συγκατάθεσή μου.
Με κάλεσε αμέσως.
«Άννα, τι κάνεις; Γιατί κρύβεσαι από μένα;»
«Δεν κρύβομαι. Χρειάζομαι χώρο και ασφάλεια».
«Είμαι ο σύζυγός σου!»
«Και εγώ είμαι η γυναίκα που άφησες αιμορραγώντας στο πάτωμα».
Η σιωπή που ακολούθησε ήταν πιο αποκαλυπτική από κάθε δικαιολογία.
«Δεν ήξερα τι να κάνω», είπε τελικά.
«Θα μπορούσες να με βοηθήσεις. Θα μπορούσες να καλέσεις αμέσως ασθενοφόρο. Θα μπορούσες να σταθείς δίπλα μου αντί να προσπαθείς να προστατεύσεις τη μητέρα σου».
«Η μητέρα μου είναι ηλικιωμένη. Δεν θέλω να καταστραφεί η ζωή της».
«Και η δική μου ζωή; Το παιδί μας;»
Δεν απάντησε.
«Θα μιλήσουμε όταν είσαι έτοιμη να αναλάβεις την ευθύνη σου», είπε τελικά.
«Δεν θα είμαι εγώ αυτή που θα αποφασίσει τι σημαίνει ευθύνη για σένα», του απάντησα. «Αυτό θα φανεί από τις πράξεις σου».
Έκλεισα το τηλέφωνο.
Το ίδιο απόγευμα, η Έλενα με ενημέρωσε ότι ένας από τους καλεσμένους των Χριστουγέννων είχε επικοινωνήσει μαζί της. Ήταν ο Μάρκος, συνάδελφος του Ντέιβιντ.
«Θέλει να μιλήσει;» ρώτησα.
«Είπε ότι είδε τι συνέβη και δεν αισθάνεται σωστό να μείνει σιωπηλός».
Ο Μάρκος ήρθε την επόμενη μέρα. Φαινόταν νευρικός και κρατούσε ένα μικρό σημειωματάριο.
«Άννα, λυπάμαι που δεν αντέδρασα εκείνο το βράδυ», είπε. «Έπρεπε να είχα σταματήσει τη μητέρα του Ντέιβιντ. Όταν σε έσπρωξε, πάγωσα. Και μετά, όταν ο Ντέιβιντ είπε να μην αναφέρεις τι συνέβη, κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά».
«Γιατί αποφάσισες να μιλήσεις τώρα;»
Κατέβασε το βλέμμα.
«Επειδή ο Ντέιβιντ τηλεφώνησε σε αρκετούς από εμάς και μας ζήτησε να πούμε ότι δεν είδαμε καθαρά το περιστατικό. Είπε πως ήταν οικογενειακή διαφωνία και πως εσύ είχες πέσει μόνη σου».
Ένιωσα το αίμα να ανεβαίνει στο πρόσωπό μου.
«Σου ζήτησε να πεις ψέματα;»
«Μου είπε ότι μια λανθασμένη δήλωση θα μπορούσε να καταστρέψει τη ζωή της μητέρας του και τη δική του καριέρα. Δεν συμφώνησα. Αλλά δεν του είπα αμέσως ότι θα μιλήσω».
Η Έλενα κατέγραψε όσα είπε ο Μάρκος και τον ενημέρωσε ότι θα μπορούσε να δώσει επίσημη κατάθεση, εφόσον το επιθυμούσε. Δεν του υποσχέθηκε προστασία από κάθε συνέπεια ούτε τον πίεσε να πάρει το μέρος μας. Του ζήτησε μόνο να πει την αλήθεια.
Πριν φύγει, ο Μάρκος γύρισε προς εμένα.
«Υπάρχει κάτι ακόμη που πρέπει να ξέρεις. Λίγες εβδομάδες πριν από τα Χριστούγεννα, ο Ντέιβιντ είχε μια έντονη συζήτηση στο γραφείο με έναν από τους ανώτερους συνεργάτες. Άκουσα να αναφέρει το όνομά σου και να λέει ότι έπρεπε να λυθεί ένα ζήτημα πριν από το τέλος του έτους».
«Τι ζήτημα;»
«Δεν ξέρω. Δεν άκουσα περισσότερα».
Η πληροφορία δεν αποδείκνυε τίποτε, αλλά προστέθηκε στα ερωτήματα που έπρεπε να απαντηθούν.
Το βράδυ, η Σύλβια δημοσίευσε μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δεν ανέφερε το όνομά μου, όμως όλοι όσοι γνώριζαν την οικογένεια καταλάβαιναν σε ποια αναφερόταν.
«Μερικοί άνθρωποι χρησιμοποιούν την εγκυμοσύνη τους για να τραβούν την προσοχή και να καταστρέφουν οικογένειες. Η αξιοπρέπεια φαίνεται στις δύσκολες στιγμές».
Τα σχόλια άρχισαν να εμφανίζονται αμέσως. Κάποιοι τη συμπονούσαν. Άλλοι τη ρωτούσαν τι είχε συμβεί πραγματικά.
Δεν απάντησα δημόσια.
Αποθήκευσα την ανάρτηση και την έστειλα στην Έλενα, όπως κάναμε με κάθε σχετικό μήνυμα.
Λίγο αργότερα, ο πατέρας μου κάθισε δίπλα μου.
«Δεν χρειάζεται να απαντήσεις σε κάθε προσβολή», είπε. «Μερικές φορές, η καλύτερη απάντηση είναι να μην επιτρέψεις σε κανέναν να σε παρασύρει μακριά από την αλήθεια».
«Και αν όλοι πιστέψουν εκείνη;»
«Δεν μπορείς να ελέγξεις τι θα πιστέψει ο καθένας. Μπορείς να ελέγξεις αν θα παραμείνεις ειλικρινής».
Τότε χτύπησε το τηλέφωνο της Έλενας. Ήταν ο ανεξάρτητος ειδικός που εξέταζε την εξουσιοδότηση.
Είχε εντοπίσει ένα ακόμη αρχείο.
Η ημερομηνία δημιουργίας του ήταν διαφορετική από εκείνη που εμφανιζόταν στο έγγραφο. Και το αρχείο είχε περάσει από έναν λογαριασμό που δεν θα έπρεπε να έχει πρόσβαση στα προσωπικά μου στοιχεία.
Η Έλενα δεν χαμογέλασε ούτε πανηγύρισε.
«Πρέπει να το εξετάσουμε προσεκτικά», είπε. «Αλλά τώρα έχουμε έναν συγκεκριμένο λόγο να ζητήσουμε περισσότερες εξηγήσεις».
Εκείνο το βράδυ, ο Ντέιβιντ μου έστειλε ένα μήνυμα που δεν έμοιαζε με τα προηγούμενα.
«Άννα, σε παρακαλώ. Η μητέρα μου δεν ξέρει όλη την ιστορία. Αν συνεχίσεις, θα βγουν πράγματα που δεν θα μπορέσουμε να πάρουμε πίσω».
Το διάβασα ξανά και ξανά.
Δεν μου ζητούσε να τον συγχωρήσω.
Μου ζητούσε να σταματήσω να ψάχνω.
Και αυτό με έκανε να αναρωτηθώ τι ακριβώς φοβόταν ότι θα ανακάλυπτα.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…
0 comments:
Post a Comment