ΜΕΡΟΣ 6 — Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΜΕ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΣΑΝ… ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΗΝ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ
Μια εβδομάδα αργότερα, η δικηγορική εταιρεία του Ντέιβιντ ανακοίνωσε ότι θα εξετάσει ορισμένες εσωτερικές διαδικασίες που σχετίζονταν με την εξουσιοδότηση. Δεν υπήρχε ακόμη οριστικό πόρισμα, ούτε είχε αποδειχθεί ότι ο Ντέιβιντ είχε διαπράξει απάτη. Υπήρχαν, όμως, αρκετά ερωτήματα ώστε να ζητηθούν εξηγήσεις.
Ο Ντέιβιντ πίστευε ότι μπορούσε να χειριστεί την κατάσταση όπως χειριζόταν κάθε δύσκολη υπόθεση: με πίεση, προσεκτικά επιλεγμένες λέξεις και ανθρώπους που του χρωστούσαν χάρες.
Αυτή τη φορά, όμως, δεν μπορούσε να αποφασίσει μόνος του ποια στοιχεία θα εξετάζονταν.
Η Έλενα με ενημέρωσε ότι η εταιρεία είχε προγραμματίσει μια συνάντηση με τους νομικούς της συμβούλους και τους υπεύθυνους που διερευνούσαν τα έγγραφα. Δεν ήταν δικαστήριο και κανείς δεν θα έκρινε την ενοχή του Ντέιβιντ εκείνη την ημέρα. Ήταν, όμως, η πρώτη φορά που θα έπρεπε να απαντήσει επίσημα σε ερωτήσεις.
Ο πατέρας μου προσφέρθηκε να με συνοδεύσει.
«Δεν χρειάζεται να έρθεις», του είπα. «Δεν θέλω να χρησιμοποιήσεις το όνομά σου για να με υπερασπιστείς».
«Δεν θα το κάνω», απάντησε. «Θα είμαι εκεί επειδή είμαι ο πατέρας σου. Τα υπόλοιπα θα τα χειριστούν οι άνθρωποι που έχουν την αρμοδιότητα».
Την ημέρα της συνάντησης, φορούσα ένα απλό σκούρο φόρεμα. Δεν ήθελα να εντυπωσιάσω κανέναν. Ήθελα μόνο να μπορώ να κοιτάξω τους ανθρώπους στα μάτια και να πω όσα θυμόμουν.
Όταν φτάσαμε, η Σύλβια ήταν ήδη εκεί. Δίπλα της στεκόταν ο Ντέιβιντ, με τον δικηγόρο του.
Η Σύλβια με κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω.
«Πραγματικά θα το τραβήξεις τόσο μακριά;» ψιθύρισε. «Δεν σου φτάνει που έκανες τον γιο μου να φαίνεται κακός;»
Δεν απάντησα.
Ο Ντέιβιντ, όμως, κοίταξε τον πατέρα μου και συνοφρυώθηκε.
«Δεν καταλαβαίνω γιατί βρίσκεται εδώ».
Η Έλενα απάντησε ήρεμα:
«Η Άννα έχει επιλέξει να συνοδεύεται από τον πατέρα της. Δεν πρόκειται να συμμετάσχει στην εξέταση των εταιρικών στοιχείων».
Ο πατέρας μου δεν είπε τίποτε άλλο. Κάθισε δίπλα μου.
Η συνάντηση ξεκίνησε με την παρουσίαση των εγγράφων. Οι υπεύθυνοι εξήγησαν ότι εξετάζονταν η προέλευση της εξουσιοδότησης, η ημερομηνία δημιουργίας της και οι λογαριασμοί μέσω των οποίων είχε υποβληθεί.
Ο Ντέιβιντ επέμενε ότι επρόκειτο για διοικητική παρεξήγηση.
«Είχαμε πολλές συναλλαγές εκείνη την περίοδο», είπε. «Πιθανόν να υπήρξε λάθος στην καταχώριση».
Ένας από τους συμβούλους τον ρώτησε ποιος είχε προετοιμάσει το έγγραφο.
Ο Ντέιβιντ κοίταξε τον δικηγόρο του πριν απαντήσει.
«Δεν θυμάμαι ποιος το δημιούργησε».
Τότε παρουσιάστηκε το ιστορικό του ηλεκτρονικού αρχείου. Δεν αποδείκνυε από μόνο του ποιος είχε δώσει τις εντολές, αλλά έδειχνε ότι το έγγραφο είχε δημιουργηθεί μέσω λογαριασμού που συνδεόταν με το γραφείο του Ντέιβιντ.
Η Σύλβια άρχισε να κινείται ανήσυχα στην καρέκλα της.
«Αυτό είναι γελοίο», είπε. «Ο Ντέιβιντ είναι ένας από τους καλύτερους δικηγόρους της εταιρείας. Δεν θα διακινδύνευε την καριέρα του για ένα χαρτί».
Ο υπεύθυνος της εξέτασης την ενημέρωσε ότι δεν είχε έρθει για να κρίνει τον χαρακτήρα του γιου της, αλλά για να εξετάσει τα στοιχεία.
Για πρώτη φορά, η Σύλβια δεν είχε κάποιον να την ακούσει με θαυμασμό.
Στο διάλειμμα, ο Ντέιβιντ με πλησίασε.
«Άννα, πρέπει να σταματήσεις να το κάνεις αυτό. Όλοι νομίζουν ότι ο πατέρας σου κινεί τα νήματα».
«Δεν ελέγχω τι νομίζουν όλοι. Εγώ ζήτησα να εξεταστούν τα έγγραφα».
«Μπορείς να πεις ότι δεν θέλεις να συνεχιστεί».
«Δεν θα πω κάτι που δεν πιστεύω».
Με κοίταξε με θυμό.
«Δεν είσαι αυτή που ήσουν όταν σε γνώρισα».
«Έχεις δίκιο», απάντησα. «Τότε πίστευα ότι η αγάπη σημαίνει να δικαιολογείς τα πάντα».
Πριν προλάβει να απαντήσει, ένας από τους παρευρισκόμενους πλησίασε τον πατέρα μου. Ήταν ένας ανώτερος σύμβουλος που γνώριζε το όνομά του από προηγούμενες επαγγελματικές συνεργασίες.
«Κύριε Μίλερ;» είπε διστακτικά. «Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι η Άννα είναι κόρη σας».
Η Σύλβια γύρισε απότομα.
Ο σύμβουλος εξήγησε ότι ο πατέρας μου είχε συμμετάσχει επί χρόνια σε επενδυτικές πρωτοβουλίες και είχε βοηθήσει να χρηματοδοτηθούν επιχειρήσεις σε διάφορους κλάδους. Το όνομά του ήταν γνωστό στους ανθρώπους που ασχολούνταν με μεγάλες επιχειρηματικές συμφωνίες.
Δεν ανέφερε ποσά ούτε προσπάθησε να εντυπωσιάσει κανέναν. Απλώς τον χαιρέτησε με σεβασμό.
Η Σύλβια έμεινε ακίνητη.
«Εσείς… είστε αυτός ο Μίλερ;» ρώτησε.
Ο πατέρας μου την κοίταξε.
«Είμαι ο πατέρας της Άννας».
«Μα… εκείνη μας είπε ότι…»
«Η κόρη μου δεν ήταν υποχρεωμένη να σας παρουσιάσει το βιογραφικό μου για να της φερθείτε ανθρώπινα».
Η φράση του έπεσε στην αίθουσα σαν πέτρα.
Ο Ντέιβιντ χαμήλωσε το βλέμμα.
Για οκτώ χρόνια, με είχαν κρίνει επειδή πίστευαν ότι δεν είχα τίποτε πίσω μου. Είχαν μπερδέψει την ησυχία μου με αδυναμία και την ανεξαρτησία μου με έλλειψη επιλογών.
Κι όμως, ο πατέρας μου δεν ζήτησε ειδική μεταχείριση για μένα. Δεν απαίτησε να απολυθεί ο Ντέιβιντ. Δεν απείλησε κανέναν.
Περίμενε να μιλήσουν τα στοιχεία.
Όταν η συνάντηση ολοκληρώθηκε, οι υπεύθυνοι ανακοίνωσαν ότι η εξέταση θα συνεχιζόταν και ότι θα ζητούνταν πρόσθετες πληροφορίες. Ο Ντέιβιντ δεν είχε ακόμη απαλλαγεί από τις ερωτήσεις, αλλά ούτε είχε εκδοθεί τελική απόφαση.
Έξω από το κτίριο, η Σύλβια μας ακολούθησε.
«Άννα, μπορούμε να μιλήσουμε;»
Γύρισα προς το μέρος της.
«Τώρα θέλετε να μιλήσουμε;»
Το πρόσωπό της κοκκίνισε.
«Δεν ήξερα ποιος ήταν ο πατέρας σου».
«Αυτό δεν αλλάζει όσα κάνατε».
Για πρώτη φορά, δεν απάντησε.
Και καθώς απομακρυνόμουν, άκουσα τον Ντέιβιντ να της λέει χαμηλόφωνα:
«Μαμά, σου είχα πει να μην την αγγίξεις».
Σταμάτησα.
Γύρισα αργά προς το μέρος του.
«Τι είπες;»
Ο Ντέιβιντ πάγωσε.
Η Σύλβια τον κοίταξε σαν να είχε μόλις προδώσει το μεγαλύτερο μυστικό της.
Κι εγώ κατάλαβα πως ίσως ήξεραν πολύ περισσότερα για εκείνο το βράδυ απ’ όσα είχαν παραδεχτεί.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 7…
0 comments:
Post a Comment