ΜΕΡΟΣ 4 — ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΜΟΥ… ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ
Η κυρία Έλενα άφησε τον φάκελο στο τραπεζάκι δίπλα στο κρεβάτι μου.
«Δεν θα βγάλουμε συμπεράσματα μόνο από ένα έγγραφο», μου είπε. «Θα ελέγξουμε πότε δημιουργήθηκε, ποιος το υπέβαλε και αν η υπογραφή είναι γνήσια. Πρέπει να είσαι προσεκτική».
Άνοιξα τον φάκελο.
Το όνομά μου βρισκόταν στο κάτω μέρος μιας εξουσιοδότησης. Το έγγραφο φαινόταν να επιτρέπει τη χρήση συγκεκριμένων οικονομικών στοιχείων για μια επιχειρηματική συναλλαγή.
Δεν θυμόμουν να έχω υπογράψει κάτι τέτοιο.
«Μπορεί να το υπέγραψα χωρίς να καταλάβω τι ήταν», ψιθύρισα. «Πριν από δύο μήνες, ο Ντέιβιντ μου έφερε ένα σωρό χαρτιά και είπε ότι ήταν τυπικές διαδικασίες».
Η Έλενα σημείωσε την ημερομηνία.
«Θα χρειαστούμε τα πρωτότυπα και ανεξάρτητη εξέταση. Μην κατηγορήσεις κανέναν ακόμη και μην υπογράψεις τίποτε άλλο χωρίς να το διαβάσεις με τον δικό σου σύμβουλο».
Ο πατέρας μου καθόταν απέναντί μου, αμίλητος.
«Γιατί να το κάνει αυτό;» ρώτησα. «Είμαστε παντρεμένοι. Αν χρειαζόταν κάτι, θα μπορούσε να μου το ζητήσει».
«Ίσως ήθελε να αποφύγει τις ερωτήσεις», είπε η Έλενα. «Αλλά αυτό πρέπει να αποδειχθεί».
Το απόγευμα, ο Ντέιβιντ τηλεφώνησε ξανά. Αυτή τη φορά δεν φώναξε.
«Άννα, πρέπει να μιλήσουμε για το έγγραφο».
Πάγωσα.
«Ποιο έγγραφο;»
Σιωπή.
«Ο πατέρας σου σου έδωσε κάτι, έτσι δεν είναι;»
«Γιατί σε ενδιαφέρει τόσο πολύ;»
«Επειδή πρόκειται για επαγγελματική υπόθεση και δεν θέλω να παρεξηγηθούν τα πράγματα».
«Τότε εξήγησέ μου τι υπέγραψα».
Η ανάσα του ακούστηκε βαριά.
«Δεν θυμάμαι ακριβώς ποιο έγγραφο εννοείς».
«Έχει την υπογραφή μου».
«Άννα, σε παρακαλώ. Μην αφήσεις τον πατέρα σου να σε χειραγωγήσει. Ξέρεις ότι πάντα ήθελε να ελέγχει τη ζωή σου».
Για πρώτη φορά, δεν ένιωσα την ανάγκη να υπερασπιστώ τον Ντέιβιντ ή να αμφισβητήσω τον πατέρα μου.
«Θα εξεταστεί από ανεξάρτητους ειδικούς», απάντησα. «Αν όλα είναι νόμιμα, δεν έχεις τίποτα να φοβάσαι».
Έκλεισα το τηλέφωνο.
Την επόμενη μέρα, η Σύλβια εμφανίστηκε στο νοσοκομείο. Δεν ήρθε να ζητήσει συγγνώμη. Φορούσε ένα κομψό παλτό και κρατούσε μια τσάντα που κόστιζε περισσότερο από όσα ξόδευα εγώ σε μήνες.
«Πρέπει να τελειώνουμε με αυτή την ιστορία», είπε μόλις με είδε.
Η νοσηλεύτρια την ενημέρωσε ότι δεν μπορούσε να με πιέσει και ότι, αν δεν ήθελα επισκέψεις, έπρεπε να φύγει.
Η Σύλβια αγνόησε την προειδοποίηση.
«Άννα, σκέψου το μέλλον του παιδιού σου. Θέλεις πραγματικά να μεγαλώσει μέσα σε ένα σκάνδαλο;»
«Το παιδί μου χρειάζεται ασφάλεια, όχι μια οικογένεια που κρύβει όσα κάνει».
Η Σύλβια έσφιξε τα χείλη της.
«Δεν καταλαβαίνεις τι διακυβεύεται. Ο Ντέιβιντ μόλις έγινε εταίρος. Έχει μπροστά του μια λαμπρή καριέρα. Δεν μπορείς να του την καταστρέψεις επειδή είσαι θυμωμένη».
«Δεν του ζητώ να χάσει την καριέρα του. Του ζητώ να πει την αλήθεια».
Εκείνη πλησίασε το κρεβάτι μου.
«Θα έπρεπε να είσαι ευγνώμων που ο γιος μου σε παντρεύτηκε. Χωρίς αυτόν, θα ήσουν ακόμη ένα κορίτσι που προσπαθεί να αποδείξει ότι αξίζει κάτι».
Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά, αλλά αυτή τη φορά δεν κατέβασα το βλέμμα.
«Η αξία μου δεν εξαρτάται από τον γιο σας».
Η Σύλβια ετοιμάστηκε να απαντήσει, αλλά η πόρτα άνοιξε.
Ο πατέρας μου μπήκε μαζί με την Έλενα.
«Η επίσκεψη τελείωσε», είπε εκείνη ήρεμα. «Η Άννα χρειάζεται ξεκούραση».
Η Σύλβια γέλασε.
«Και ποια είστε εσείς για να μου δίνετε εντολές;»
Η Έλενα έβγαλε την επαγγελματική της κάρτα και την άφησε στο τραπεζάκι.
«Είμαι η δικηγόρος της Άννας. Από εδώ και πέρα, κάθε επικοινωνία που αφορά τα έγγραφα και τις οικονομικές συναλλαγές θα γίνεται μέσω των νόμιμων εκπροσώπων».
Η Σύλβια κοίταξε την κάρτα. Ύστερα κοίταξε τον πατέρα μου.
Για πρώτη φορά, δεν είχε έτοιμη απάντηση.
«Εσείς είστε ο πατέρας της;» ρώτησε.
«Ναι».
«Και τι ακριβώς θέλετε;»
Ο πατέρας μου την κοίταξε χωρίς θυμό.
«Να αφήσετε την κόρη μου ήσυχη όσο αναρρώνει. Και να μην την πιέσετε ξανά να κρύψει όσα συνέβησαν».
Η Σύλβια βγήκε από το δωμάτιο με το κεφάλι ψηλά, αλλά τα χέρια της έτρεμαν.
Λίγο αργότερα, η Έλενα έλαβε μια πρώτη ενημέρωση από τον ανεξάρτητο ειδικό που εξέταζε τα έγγραφα. Η υπογραφή έμοιαζε με τη δική μου, όμως υπήρχαν ασυνήθιστα στοιχεία που απαιτούσαν περαιτέρω έλεγχο. Τα ψηφιακά αρχεία έδειχναν επίσης ότι το έγγραφο είχε υποβληθεί από λογαριασμό που συνδεόταν με το γραφείο του Ντέιβιντ.
Δεν ήταν ακόμη απόδειξη απάτης.
Ήταν, όμως, αρκετό για να μην αγνοήσουμε το ζήτημα.
Το ίδιο βράδυ, έλαβα ένα μήνυμα από τον Ντέιβιντ:
«Αν με αγαπάς έστω και λίγο, θα σταματήσεις αυτή την έρευνα. Δεν ξέρεις ποιοι άνθρωποι θα πληγωθούν».
Το διάβασα και το έδειξα στην Έλενα.
«Μην απαντήσεις τώρα», μου είπε. «Θα το κρατήσουμε στο αρχείο».
Κι εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι ο Ντέιβιντ δεν φοβόταν απλώς πως θα έχανε τον γάμο του.
Φοβόταν πως, αν άρχιζα να κάνω ερωτήσεις, θα έβγαιναν στην επιφάνεια πράγματα που ούτε εγώ ούτε εκείνος μπορούσαμε πια να ελέγξουμε.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…
0 comments:
Post a Comment