ΜΕΡΟΣ 5 — Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΛΑΘΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ
Ο Στέφανος μπήκε στο δωμάτιο προσωπικού με το ύφος ανθρώπου που πίστευε ότι κανείς δεν είχε δικαίωμα να του αντιμιλήσει.
«Σε ρώτησα κάτι!» φώναξε στον Αλέξανδρο. «Ποιος σου επέτρεψε να βρίσκεσαι εδώ;»
Ο Αλέξανδρος παρέμεινε ήρεμος.
«Ήρθα να δω έναν άνθρωπο που χρειάζεται λίγη ησυχία.»
Ο Στέφανος γέλασε ειρωνικά.
«Αυτό δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα. Και δεν επιτρέπω σε αγνώστους να περιφέρονται στους χώρους του προσωπικού.»
«Κι όμως, ο νεαρός δεν ενοχλεί κανέναν.»
«Δεν είναι δική σου δουλειά να αποφασίζεις τι συμβαίνει εδώ.»
Ο Νίκος σηκώθηκε αμέσως.
«Κύριε Καρρά, εγώ τον άφησα να καθίσει. Αν υπάρχει πρόβλημα, αναλάβετε το μαζί μου.»
Ο διευθυντής γύρισε προς το μέρος του.
«Εσύ θα σταματήσεις να ανακατεύεσαι σε πράγματα που δεν σε αφορούν. Έχεις ήδη αρκετά προβλήματα.»
Ο Νίκος έσφιξε τα χέρια του.
«Δεν θέλω να δημιουργήσω προβλήματα. Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να μιλάτε έτσι στους ανθρώπους.»
Το πρόσωπο του Στέφανου κοκκίνισε.
«Τι είπες;»
«Είπα ότι μπορούμε να τηρούμε τους κανόνες χωρίς να προσβάλλουμε κανέναν.»
Για πρώτη φορά, ο Αλέξανδρος είδε τον Νίκο να στέκεται απέναντι στον διευθυντή χωρίς να υποχωρεί.
Ο Στέφανος πλησίασε τόσο πολύ, ώστε ο νεαρός αναγκάστηκε να κάνει ένα βήμα πίσω.
«Άκουσέ με καλά. Αν συνεχίσεις να δημιουργείς προβλήματα, θα φροντίσω να μη βρεις δουλειά σε κανένα ξενοδοχείο της πόλης.»
Ο Αλέξανδρος δεν άντεξε άλλο.
«Αυτό είναι απειλή;»
Ο διευθυντής γύρισε προς εκείνον.
«Εσύ δεν έχεις θέση να μιλάς.»
«Και ποιος έχει; Μόνο όσοι φορούν ακριβά κοστούμια;»
Ο Στέφανος τον κοίταξε με περιφρόνηση.
«Αν θέλεις να βοηθήσεις αυτόν τον νεαρό, πάρε τον μαζί σου και φύγετε. Αλλά μην περιμένετε να σας προσφέρω τίποτα.»
Ο Αλέξανδρος κοίταξε τον Νίκο.
«Θα ήθελες να φύγουμε;»
Ο Νίκος δίστασε. Ήταν εμφανώς φοβισμένος, αλλά τελικά έγνεψε.
Οι δύο άντρες βγήκαν από το δωμάτιο.
Ο Στέφανος τους ακολούθησε μέχρι τον διάδρομο.
«Νίκο! Από αύριο δεν θέλω να εμφανιστείς στη βάρδιά σου μέχρι να αποφασίσω τι θα κάνω μαζί σου!»
Ο νεαρός σταμάτησε.
«Μα έχω ανάγκη τη δουλειά μου.»
«Τότε έπρεπε να είχες μάθει να υπακούς.»
Ο Νίκος δεν απάντησε.
Βγήκε από το ξενοδοχείο μαζί με τον Αλέξανδρο και μόλις έφτασαν στον δρόμο, κάθισε σε ένα παγκάκι και έκρυψε το πρόσωπό του στα χέρια του.
«Δεν ξέρω τι θα κάνω», ψιθύρισε. «Η μητέρα μου περιμένει τα χρήματά μου για τα φάρμακά της.»
Ο Αλέξανδρος κάθισε δίπλα του.
«Πόσο καιρό εργάζεσαι εκεί;»
«Δύο χρόνια. Δεν είναι η καλύτερη δουλειά, αλλά είναι σταθερή. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα.»
«Έχεις κάνει ποτέ κάτι που να δικαιολογεί αυτή τη συμπεριφορά;»
Ο Νίκος σήκωσε το κεφάλι.
«Όχι. Έχω κάνει λάθη όπως όλοι, αλλά ποτέ δεν έκλεψα, δεν προσέβαλα πελάτη και δεν αρνήθηκα να βοηθήσω έναν συνάδελφο.»
«Τότε μην αφήσεις κανέναν να σε πείσει ότι η καλοσύνη σου είναι ελάττωμα.»
Ο Νίκος τον κοίταξε.
«Εσείς γιατί με βοηθάτε; Δεν έχετε κανέναν λόγο να ασχολείστε μαζί μου.»
Ο Αλέξανδρος χαμογέλασε πικρά.
«Ίσως επειδή κάποτε κάποιος βοήθησε κι εμένα, όταν δεν είχα τίποτα.»
Ήταν η πρώτη φορά που ο Αλέξανδρος μιλούσε για το παρελθόν του χωρίς να κρύβεται πίσω από την επιτυχία του.
Όταν ήταν νέος, ο πατέρας του είχε πεθάνει αφήνοντας πίσω του χρέη. Ο Αλέξανδρος είχε αναγκαστεί να δουλεύει ασταμάτητα για να στηρίξει τη μητέρα και τη μικρότερη αδελφή του.
Μια χειμωνιάτικη νύχτα, όταν είχε μείνει χωρίς χρήματα, ένας άγνωστος ιδιοκτήτης μικρού εστιατορίου τού είχε προσφέρει φαγητό και δουλειά.
«Δεν μου ζήτησε τίποτα», είπε. «Μου είπε μόνο να μη χάσω την ανθρωπιά μου όταν θα μπορούσα κάποτε να βοηθήσω άλλους.»
Ο Νίκος άκουγε προσεκτικά.
«Και το θυμάστε ακόμη;»
«Κάθε μέρα.»
Ο Αλέξανδρος κοίταξε το ξενοδοχείο απέναντι.
«Και γι’ αυτό βρίσκομαι εδώ.»
Ο Νίκος συνοφρυώθηκε.
«Δεν καταλαβαίνω.»
Ο Αλέξανδρος δεν μπορούσε ακόμη να του αποκαλύψει την αλήθεια.
«Θα καταλάβεις σύντομα.»
Εκείνη τη στιγμή, το τηλέφωνο του Αλέξανδρου άρχισε να δονείται. Ήταν η Ελένη.
Απάντησε και απομακρύνθηκε λίγα βήματα.
«Μιλήστε μου.»
Η φωνή της γραμματέως ακουγόταν σοβαρή.
«Κύριε Δημητρίου, οι ελεγκτές βρήκαν κάτι πολύ πιο ανησυχητικό. Δεν πρόκειται μόνο για λάθη στις αναφορές. Υπάρχουν πληρωμές που δεν αντιστοιχούν σε πραγματικές υπηρεσίες.»
Ο Αλέξανδρος έκλεισε τα μάτια.
«Έχουμε αποδείξεις;»
«Έχουμε αρκετά στοιχεία για να ξεκινήσει επίσημη διερεύνηση. Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμη.»
«Τι;»
Η Ελένη δίστασε.
«Ορισμένα έγγραφα δείχνουν ότι ένας εργαζόμενος είχε προσπαθήσει να αναφέρει τις παρατυπίες πριν από μήνες. Η καταγγελία του εξαφανίστηκε.»
Ο Αλέξανδρος ένιωσε την καρδιά του να χτυπά δυνατά.
«Ποιος εργαζόμενος;»
Η Ελένη διάβασε το όνομα από το έγγραφο.
Και τότε ο Αλέξανδρος γύρισε αργά προς τον Νίκο.
Γιατί το όνομα που μόλις είχε ακούσει ήταν το ίδιο με εκείνο του νεαρού που καθόταν στο παγκάκι.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…
0 comments:
Post a Comment