ΜΕΡΟΣ 6 — Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΟ ΝΑ ΔΑΚΡΥΣΕΙ
Ο Αλέξανδρος πλησίασε ξανά τον Νίκο, προσπαθώντας να κρύψει την ταραχή του.
«Νίκο, θέλω να σε ρωτήσω κάτι. Πριν από μερικούς μήνες, έκανες κάποια αναφορά για προβλήματα στο ξενοδοχείο;»
Ο Νίκος πάγωσε.
«Πώς το ξέρετε αυτό;»
Ο Αλέξανδρος κάθισε δίπλα του.
«Απλώς θέλω να καταλάβω τι συνέβη.»
Ο νεαρός κοίταξε τον δρόμο για αρκετή ώρα πριν απαντήσει.
«Πριν από έξι μήνες, ανακάλυψα ότι ορισμένες ώρες εργασίας δεν καταγράφονταν σωστά. Μερικοί συνάδελφοι δούλευαν περισσότερο από όσο πληρώνονταν. Όταν ρώτησα τον υπεύθυνο, μου είπε ότι ήταν λάθος του συστήματος.»
«Και μετά;»
«Έλεγξα τις καταστάσεις και είδα ότι το ίδιο συνέβαινε ξανά και ξανά. Έγραψα μια αναφορά και την παρέδωσα στο γραφείο προσωπικού.»
«Τι σου είπαν;»
Ο Νίκος χαμογέλασε πικρά.
«Μου είπαν να μην ανακατεύομαι. Λίγες μέρες αργότερα, ο διευθυντής με κάλεσε στο γραφείο του και μου είπε ότι, αν συνέχιζα να διαδίδω ψέματα, θα έχανα τη δουλειά μου.»
«Γιατί δεν μίλησες σε κάποιον ανώτερο;»
Ο Νίκος έσκυψε το κεφάλι.
«Προσπάθησα. Έστειλα ένα μήνυμα στη διοίκηση, αλλά δεν πήρα ποτέ απάντηση. Μετά από λίγο, φοβήθηκα. Δεν είχα χρήματα για να μείνω χωρίς δουλειά. Έτσι σταμάτησα να μιλάω.»
Ο Αλέξανδρος ένιωσε ένα βάρος να πέφτει πάνω του.
Ο Νίκος είχε προσπαθήσει να κάνει το σωστό και είχε τιμωρηθεί γι’ αυτό.
Και η δική του διοίκηση δεν είχε καν φροντίσει να ελέγξει την καταγγελία.
«Έχεις κρατήσει αντίγραφο της αναφοράς;» ρώτησε.
Ο Νίκος έγνεψε.
«Ναι. Την έχω στο σπίτι μου. Δεν ξέρω γιατί την κράτησα. Ίσως επειδή ήθελα να θυμάμαι ότι τουλάχιστον προσπάθησα.»
Ο Αλέξανδρος τον κοίταξε με σεβασμό.
«Μερικές φορές, το να προσπαθείς να κάνεις το σωστό απαιτεί περισσότερο θάρρος απ’ όσο φαντάζεσαι.»
Ο Νίκος αναστέναξε.
«Το θάρρος δεν πληρώνει το ενοίκιο, κύριε.»
Η φράση αυτή χτύπησε τον Αλέξανδρο πιο δυνατά από οποιαδήποτε κατηγορία.
Για χρόνια πίστευε ότι οι εργαζόμενοι που δεν διαμαρτύρονταν ήταν ικανοποιημένοι. Δεν είχε αναρωτηθεί πόσοι σιωπούσαν επειδή δεν είχαν την πολυτέλεια να χάσουν τον μισθό τους.
«Έχεις δίκιο», είπε. «Και κανείς δεν πρέπει να αναγκάζεται να διαλέξει ανάμεσα στην αξιοπρέπειά του και στην επιβίωσή του.»
Ο Νίκος τον κοίταξε με έκπληξη.
«Μιλάτε σαν να μπορείτε να αλλάξετε τα πράγματα.»
Ο Αλέξανδρος έμεινε για λίγο σιωπηλός.
«Ίσως μπορώ.»
Εκείνο το βράδυ, ο Αλέξανδρος επέστρεψε στο γραφείο του και κάλεσε την ομάδα των ελεγκτών. Ζήτησε να εξετάσουν κάθε οικονομικό στοιχείο, κάθε καταγγελία και κάθε απόφαση του διευθυντή.
Παράλληλα, έδωσε εντολή να προστατευθούν οι εργαζόμενοι που θα κατέθεταν πληροφορίες, ώστε να μη βρεθούν αντιμέτωποι με αντίποινα.
Δεν ήθελε να εκδικηθεί κανέναν χωρίς αποδείξεις.
Ήθελε να αποκαταστήσει την αλήθεια.
Το επόμενο πρωί, όμως, συνέβη κάτι που δεν περίμενε.
Η ηλικιωμένη γυναίκα που είχε υπερασπιστεί τον Αλέξανδρο στο λόμπι εμφανίστηκε ξανά στο ξενοδοχείο.
Αυτή τη φορά, κρατούσε έναν φάκελο και ζητούσε να μιλήσει με τον διευθυντή.
Ο Στέφανος την υποδέχτηκε με ένα τυπικό χαμόγελο.
«Πώς μπορώ να σας βοηθήσω, κυρία μου;»
«Ονομάζομαι Μαρία Παπαδοπούλου. Έρχομαι εδώ πολλά χρόνια. Έχω παρατηρήσει ορισμένα πράγματα που με ανησυχούν.»
Ο Στέφανος έδειξε μια καρέκλα.
«Φυσικά. Πείτε μου.»
Η Μαρία άνοιξε τον φάκελο.
«Πριν από τρεις μήνες, ένας εργαζόμενος με βοήθησε όταν έχασα το πορτοφόλι μου. Τον επόμενο μήνα, έμαθα ότι είχε δεχτεί επίπληξη επειδή προσπαθούσε να βοηθήσει άλλους ανθρώπους. Έκτοτε, άρχισα να παρατηρώ πιο προσεκτικά όσα συνέβαιναν εδώ.»
Ο Στέφανος συνοφρυώθηκε.
«Δεν καταλαβαίνω πού θέλετε να καταλήξετε.»
«Έχω κρατήσει αντίγραφα από μηνύματα και αποδείξεις για χρεώσεις που δεν αναγνωρίζω. Επίσης, έχω μιλήσει με εργαζομένους που φοβούνται να κάνουν καταγγελία.»
Το χαμόγελο του διευθυντή εξαφανίστηκε.
«Αυτές είναι σοβαρές κατηγορίες.»
«Το γνωρίζω. Γι’ αυτό ήρθα με στοιχεία.»
Ο Στέφανος σηκώθηκε.
«Δεν μπορώ να δεχτώ τέτοιου είδους ισχυρισμούς από μια πελάτισσα που δεν γνωρίζει πώς λειτουργεί η επιχείρησή μας.»
Η Μαρία έκλεισε τον φάκελο.
«Ίσως. Αλλά ξέρω πώς λειτουργεί η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και εδώ μέσα φαίνεται πως την έχετε ξεχάσει.»
Πριν φύγει, άφησε τον φάκελο πάνω στο γραφείο.
Ο Στέφανος περίμενε να απομακρυνθεί και ύστερα τον άνοιξε.
Όσο διάβαζε τα έγγραφα, το πρόσωπό του γινόταν όλο και πιο χλωμό.
Δεν γνώριζε ότι κάποιος είχε συγκεντρώσει τόσο πολλά στοιχεία.
Και δεν γνώριζε ότι, λίγα μέτρα πιο πέρα, ο Αλέξανδρος είχε μόλις φτάσει στο ξενοδοχείο με τον πραγματικό του δικηγόρο και δύο μέλη της ανώτατης διοίκησης.
Η μεταμφίεση τελείωνε.
Η ώρα της αλήθειας είχε φτάσει.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 7…
0 comments:
Post a Comment