ΜΕΡΟΣ 4 — Η ΝΟΡΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕ ΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ ΚΑΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΠΑΙΤΗΣΑΝ ΝΑ ΧΑΣΕΙ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΡΙΕΡΑ ΤΟΥ!
Ο Λούκας πίστευε ότι το χειρότερο είχε ήδη συμβεί όταν παρέδωσε το σήμα του.
Δεν είχε καταλάβει ακόμη πόσο γρήγορα μπορούσε μια ιστορία να ξεφύγει από τον έλεγχο των ανθρώπων που την έζησαν.
Τρεις ημέρες μετά την κηδεία, το τηλέφωνό του άρχισε να δονείται ασταμάτητα.
Αρχικά, δεν έδωσε σημασία. Είχε λάβει αρκετά μηνύματα από συναδέλφους και γνωστούς που ήθελαν να μάθουν τι συνέβαινε.
Όταν τελικά άνοιξε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είδε τη φωτογραφία του γάμου του.
Η Αλίσια χαμογελούσε στο κρεβάτι του νοσοκομείου, φορώντας το λευκό μαντήλι που είχε διαλέξει για πέπλο. Ο Λούκας στεκόταν δίπλα της με τη γραβάτα του, κρατώντας το χέρι της.
Κάτω από τη φωτογραφία, η Νόρα είχε γράψει:
«Η αδελφή μου ήταν δεκαοκτώ ετών και βρισκόταν στο τελικό στάδιο μιας θανατηφόρας ασθένειας. Ο γιατρός που την παρακολουθούσε αποφάσισε να την παντρευτεί λίγο πριν πεθάνει. Μετά την κηδεία, έμαθα ότι εκείνη του είχε αφήσει ένα σημαντικό ποσό από την οικογενειακή μας κληρονομιά.
Δεν μπορώ να γνωρίζω τι είχε στο μυαλό του. Μπορώ όμως να πω ότι έχω σοβαρές αμφιβολίες για το αν η αδελφή μου προστατεύτηκε όπως της άξιζε.»
Η ανάρτηση είχε ήδη κοινοποιηθεί εκατοντάδες φορές.
Τα σχόλια ήταν σκληρά.
«Πώς είναι δυνατόν ένας γιατρός να παντρεύεται την ασθενή του;»
«Αυτό είναι κατάχρηση εμπιστοσύνης.»
«Πρέπει να χάσει την άδεια άσκησης επαγγέλματος.»
«Η κοπέλα ήταν ετοιμοθάνατη. Πώς μπορούσε να γνωρίζει αν κάποιος είχε άλλα κίνητρα;»
Ο Λούκας ένιωσε το πρόσωπό του να καίει.
Πήρε αμέσως τηλέφωνο τη Νόρα.
«Γιατί δημοσίευσες τη φωτογραφία;»
«Επειδή δεν θέλω να προσποιείται κανείς ότι δεν συνέβη τίποτα.»
«Έχω ήδη αρνηθεί την κληρονομιά.»
«Αφού ανακάλυψες ότι υπήρχε!»
«Δεν ήξερα τίποτα πριν από την κηδεία.»
«Αυτό λες εσύ.»
«Νόρα, ήσουν εκεί. Με βοήθησες να οργανώσουμε την τελετή. Με ευχαρίστησες που έκανα την Αλίσια χαρούμενη.»
«Ναι», απάντησε εκείνη με πικρία. «Και τότε δεν γνώριζα ότι υπήρχαν χρήματα.»
«Ούτε εγώ γνώριζα!»
Η Νόρα σώπασε για λίγο.
«Δεν μπορώ να σε πιστέψω μόνο επειδή το λες.»
Ο Λούκας πέρασε το χέρι του από τα μαλλιά του.
«Δεν σου ζητάω να με πιστέψεις χωρίς στοιχεία. Σου ζητάω να μη μετατρέπεις την υποψία σου σε βεβαιότητα.»
«Εσύ δεν ήσουν εκεί όταν η Αλίσια μιλούσε για τη γιαγιά μας και την κληρονομιά. Δεν ξέρεις πόσο σημαντικά ήταν αυτά τα χρήματα για εμάς.»
«Έχεις δίκιο. Δεν ξέρω. Αλλά δεν τα ζήτησα ποτέ.»
«Και πώς να το αποδείξεις;»
Ο Λούκας δεν απάντησε.
Η Νόρα έκλεισε το τηλέφωνο.
Εκείνο το απόγευμα, ο Λούκας άρχισε να γράφει μια δημόσια απάντηση. Ήθελε να εξηγήσει ότι η Αλίσια είχε ζητήσει τον γάμο και ότι εκείνος δεν γνώριζε τίποτα για την κληρονομιά.
Έγραψε μια παράγραφο.
Τη διέγραψε.
Έγραψε μια δεύτερη.
Τη διέγραψε κι αυτή.
Στο τέλος, κοίταξε το γράμμα της Αλίσιας που βρισκόταν στο τραπέζι.
Θα μπορούσε να το φωτογραφίσει. Θα μπορούσε να δημοσιεύσει τα λόγια της και να δείξει ότι η απόφασή της ήταν δική της.
Όμως, η σκέψη αυτή τον έκανε να νιώσει άσχημα.
Η Αλίσια δεν του είχε γράψει εκείνο το σημείωμα για να το διαβάσουν χιλιάδες άγνωστοι. Του είχε γράψει επειδή ήθελε να του εξηγήσει την επιλογή της.
Δεν ήθελε να μετατρέψει την τελευταία της επιθυμία σε όπλο.
Έκλεισε τον υπολογιστή.
Την επόμενη ημέρα, ένας πρώην καθηγητής του τηλεφώνησε.
«Λούκας, είδα την ανάρτηση. Θέλω να ακούσω τη δική σου πλευρά.»
Ο Λούκας ένιωσε μια μικρή ανακούφιση.
«Δεν γνώριζα τίποτα για την κληρονομιά. Έχω ήδη αρνηθεί τα χρήματα.»
«Και ο γάμος;»
Ο Λούκας δίστασε.
«Ήταν μια απόφαση που δεν έπρεπε να είχα πάρει χωρίς να ζητήσω καθοδήγηση.»
Ο καθηγητής έμεινε σιωπηλός.
«Εκτιμώ την ειλικρίνειά σου», είπε τελικά. «Αλλά θα πρέπει να αποδεχτείς ότι οι άνθρωποι θα έχουν ερωτήσεις.»
«Το ξέρω.»
Όταν έκλεισε το τηλέφωνο, ο Λούκας κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να ελέγξει τι θα πίστευε ο κόσμος.
Μπορούσε μόνο να ελέγξει αν θα έλεγε την αλήθεια.
Και αυτό ήταν που θα έκανε, ακόμη κι αν η αλήθεια δεν τον αθώωνε από κάθε λάθος.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…
0 comments:
Post a Comment