ΜΕΡΟΣ 5 — Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΣΩΣΕΙ ΑΛΛΟΥΣ ΒΡΕΘΗΚΕ ΧΩΡΙΣ ΔΟΥΛΕΙΑ… ΚΑΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕ ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ!
Η ζωή του Λούκας άλλαξε μέσα σε λίγες ημέρες.
Πριν από τον γάμο, οι μεγαλύτερες ανησυχίες του ήταν οι βάρδιες, τα περιστατικά της κλινικής και οι μηνιαίες πληρωμές των δανείων του.
Τώρα, ξυπνούσε κάθε πρωί χωρίς να γνωρίζει αν θα επέστρεφε ποτέ στη δουλειά του.
Το νοσοκομείο είχε αναστείλει τα κλινικά του καθήκοντα μέχρι να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση. Η καταγγελία της Νόρα βρισκόταν υπό εξέταση και η δημόσια ανάρτησή της συνέχιζε να κυκλοφορεί.
Οι άνθρωποι είχαν ήδη σχηματίσει τις απόψεις τους.
Κάποιοι τον θεωρούσαν ένοχο. Άλλοι πίστευαν ότι η ιστορία ήταν πιο περίπλοκη. Ελάχιστοι γνώριζαν αρκετά ώστε να καταλάβουν τη διαφορά ανάμεσα σε μια λανθασμένη επαγγελματική απόφαση και σε μια σκόπιμη οικονομική εκμετάλλευση.
Ο Λούκας προσπαθούσε να μη διαβάζει τα σχόλια, αλλά δεν τα κατάφερνε πάντα.
Μια νύχτα, κάθισε μέχρι τις τρεις το πρωί μπροστά στον υπολογιστή, διαβάζοντας ανθρώπους που τον αποκαλούσαν τέρας χωρίς να τον έχουν συναντήσει ποτέ.
Το επόμενο πρωί, ο πατέρας του τηλεφώνησε.
«Το κατάστημα χρειάζεται βοήθεια.»
Ο Λούκας έκλεισε τα μάτια.
«Μπαμπά, ξέρεις ότι δεν είναι αυτό που θέλω να κάνω.»
«Το ξέρω.»
«Έχω περάσει χρόνια προσπαθώντας να γίνω γιατρός.»
«Και είμαι περήφανος για σένα.»
Ο Λούκας δεν περίμενε αυτή την απάντηση.
Ο πατέρας του συνέχισε:
«Αλλά αυτή τη στιγμή χρειάζεσαι δουλειά. Οι λογαριασμοί δεν θα σταματήσουν να έρχονται επειδή το νοσοκομείο εξετάζει την υπόθεσή σου.»
Ο Λούκας κοίταξε το τραπέζι, όπου υπήρχαν απλωμένοι λογαριασμοί και έγγραφα.
«Δεν θέλω να σε επιβαρύνω.»
«Δεν με επιβαρύνεις. Είμαι ο πατέρας σου.»
Εκείνη η φράση τον έκανε να σωπάσει.
«Έλα τη Δευτέρα στις οκτώ», είπε ο πατέρας του. «Θα σου δείξω τι χρειάζεται να κάνεις.»
Τη Δευτέρα, ο Λούκας βρέθηκε πίσω από τον πάγκο του μικρού καταστήματος.
Τακτοποιούσε κουτιά με λάμπες και βοηθούσε τους πελάτες να βρουν τα εργαλεία που χρειάζονταν. Στην αρχή ένιωθε ντροπή, σαν να είχε αποτύχει σε όλα όσα είχε προσπαθήσει να πετύχει.
Ύστερα, ένας ηλικιωμένος πελάτης τον ρώτησε πού βρίσκονταν οι μπαταρίες.
Ο Λούκας τον οδήγησε στο σωστό ράφι.
«Ευχαριστώ, νεαρέ», είπε ο άνδρας.
Και έφυγε χωρίς να τον ρωτήσει τίποτα για την κληρονομιά ή τον γάμο.
Ο Λούκας ένιωσε να ανασαίνει λίγο πιο ελεύθερα.
Δεν ήταν ο γιατρός της ογκολογικής κλινικής. Δεν ήταν ο άνδρας που είχε γίνει θέμα συζήτησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Ήταν απλώς ένας άνθρωπος που βοηθούσε κάποιον να βρει αυτό που χρειαζόταν.
Στο διάλειμμα, ο πατέρας του κάθισε δίπλα του και του έδωσε ένα σάντουιτς.
«Δεν χρειάζεται να μου εξηγήσεις τίποτα σήμερα», είπε.
Ο Λούκας κοίταξε το φαγητό στα χέρια του.
«Δεν ξέρω αν έκανα το σωστό.»
Ο πατέρας του δεν απάντησε αμέσως.
«Νομίζω ότι ήθελες να κάνεις κάτι καλό. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε απόφαση που παίρνουμε από καλή πρόθεση είναι σωστή.»
Ο Λούκας ένιωσε τα μάτια του να γεμίζουν δάκρυα.
«Αυτό μου είπε και η μητέρα.»
«Η μητέρα σου έχει συνήθως δίκιο.»
Για πρώτη φορά μετά από εβδομάδες, ο Λούκας χαμογέλασε.
Όμως, η ανακούφιση δεν κράτησε πολύ.
Το τηλέφωνό του δονήθηκε. Ήταν ένα μήνυμα από το νοσοκομείο που επιβεβαίωνε ότι η αξιολόγηση συνεχιζόταν.
Ο Λούκας το διάβασε δύο φορές.
Δεν υπήρχε ακόμη απόφαση.
Δεν υπήρχε βεβαιότητα.
Υπήρχε μόνο αναμονή.
Εκείνο το βράδυ, αποφάσισε να τηλεφωνήσει στη Νόρα ξανά.
Δεν ήθελε να της ζητήσει να αποσύρει την καταγγελία. Ήθελε να της επιστρέψει τα προσωπικά αντικείμενα της Αλίσιας και να της ζητήσει να πει στο νοσοκομείο μόνο όσα γνώριζε πραγματικά.
Η Νόρα συμφώνησε να τον συναντήσει το Σάββατο.
Ο Λούκας ετοίμασε το κουτί με το μαντήλι, το δαχτυλίδι και τα έγγραφα της άρνησης της κληρονομιάς.
Καθώς το έκλεινε, είδε ξανά το όνομα της Αλίσιας στο καπάκι.
«Δεν θέλω να σε χρησιμοποιήσω για να σωθώ», ψιθύρισε.
Και για πρώτη φορά, ένιωσε ότι είχε καταλάβει κάτι σημαντικό.
Δεν μπορούσε να διορθώσει το παρελθόν.
Μπορούσε όμως να αποφασίσει ποιος άνθρωπος θα γινόταν από εκείνη τη στιγμή και μετά.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…
0 comments:
Post a Comment