ΜΕΡΟΣ 4: Η ΒΑΝΕΣΑ ΕΜΑΘΕ ΟΤΙ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΟΥ ΤΗΣ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΤΗΣ ΕΙΧΕ ΠΕΙ ΜΟΝΟ ΤΗ ΜΙΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Η Βανέσα δεν περίμενε τον Ίθαν στο πάρκινγκ.

Τον ακολούθησε μέχρι το γραφείο του, όπου εκείνος έκλεισε την πόρτα με δύναμη.

«Τι ακριβώς νόμιζες ότι έκανες;» τη ρώτησε.

Εκείνη τον κοίταξε με δυσπιστία.

«Εγώ; Εσύ μου είπες ότι όλα ήταν κανονισμένα!»

«Σου είπα να μη μιλήσεις.»

«Και εγώ σου είπα ότι δεν θα αναλάβω την ευθύνη για τις δικές σου αποφάσεις!»

Ο Ίθαν πέρασε τα χέρια του μέσα από τα μαλλιά του.

Για πρώτη φορά, δεν έμοιαζε με τον σίγουρο διευθύνοντα σύμβουλο που όλοι γνώριζαν.

Έμοιαζε με άνθρωπο που είχε χάσει τον έλεγχο μιας κατάστασης που θεωρούσε απολύτως ελεγχόμενη.

«Η Λόρελ δεν μπορεί να αποδείξει τίποτα», είπε τελικά.

Η Βανέσα γέλασε πικρά.

«Τότε γιατί απομακρύνθηκες από τα καθήκοντά σου;»

«Προσωρινά.»

«Και γιατί χρειάστηκε να μάθω σήμερα ότι η γυναίκα σου κατέχει την πλειοψηφία των μετοχών;»

Ο Ίθαν δεν απάντησε.

Η Βανέσα τον πλησίασε.

«Μου έλεγες ότι ο πατέρας της αποφασίζει τα πάντα. Μου έλεγες ότι η Λόρελ είναι απλώς μια πλούσια κληρονόμος που δεν ενδιαφέρεται για την επιχείρηση.»

«Δεν ήξερα ότι θα το έκανε αυτό.»

«Δεν ήξερες; Ή δεν ήθελες να ξέρω;»

Εκείνος την κοίταξε απότομα.

«Πρόσεχε πώς μου μιλάς.»

Η Βανέσα έκανε ένα βήμα πίσω.

Για χρόνια, είχε συνηθίσει να βλέπει τον Ίθαν να γοητεύει τους ανθρώπους, να παίρνει αυτό που ήθελε και να αφήνει τους άλλους να αναρωτιούνται αν είχαν πράγματι αδικηθεί.

Τώρα, όμως, η γοητεία του δεν λειτουργούσε πάνω της.

«Μου είχες υποσχεθεί ότι θα παντρευόσουν τη Λόρελ για να εξασφαλίσεις τη θέση σου στην οικογένεια», είπε. «Μου είχες πει ότι, μόλις σταθεροποιούνταν τα πράγματα, θα έβρισκες τρόπο να είμαστε μαζί.»

Ο Ίθαν κοίταξε την πόρτα.

«Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή.»

«Πότε θα είναι; Όταν χάσεις τη δουλειά σου; Όταν η εταιρεία σου ζητήσει να επιστρέψεις τα χρήματα; Ή όταν ανακαλύψουν όλα όσα έκανες;»

Εκείνος πλησίασε απειλητικά.

«Δεν ξέρεις τι λες.»

«Τότε εξήγησέ μου.»

Η σιωπή του ήταν η απάντηση που δεν ήθελε να ακούσει.

Η Βανέσα έφυγε χωρίς να τον αποχαιρετήσει.

Την ίδια ώρα, εγώ βρισκόμουν στο γραφείο της Ρεβέκκας, εξετάζοντας τα πρώτα συγκεντρωτικά ευρήματα.

Δεν ήθελα να φαντάζομαι τι είχε συμβεί ανάμεσα στον Ίθαν και τη Βανέσα. Δεν χρειαζόταν να γνωρίζω κάθε προσωπική λεπτομέρεια της σχέσης τους για να πάρω τις δικές μου αποφάσεις.

Αυτό που χρειαζόμουν ήταν η αλήθεια για την εταιρεία.

Ο ανεξάρτητος έλεγχος είχε εντοπίσει τρεις κατηγορίες συναλλαγών που απαιτούσαν περαιτέρω διερεύνηση: τις πληρωμές προς τη Vantage Strategic Solutions, τις αμφισβητούμενες αποζημιώσεις και ορισμένες εγκρίσεις που είχαν δοθεί χωρίς την προβλεπόμενη τεκμηρίωση.

«Θα χρειαστεί χρόνος», είπε η Ρεβέκκα. «Και πρέπει να διαχωρίσουμε όσα αποδεικνύονται από όσα απλώς υποψιαζόμαστε.»

«Συμφωνώ.»

«Υπάρχει και κάτι ακόμη. Ο Ίθαν έχει πρόσβαση σε ορισμένα εταιρικά συστήματα λόγω της θέσης του. Θα πρέπει να διασφαλιστεί ότι τα αρχεία θα παραμείνουν διαθέσιμα και ότι καμία πρόσβαση δεν θα χρησιμοποιηθεί για να αλλοιωθούν στοιχεία.»

Η εταιρεία ενεργοποίησε τις προβλεπόμενες διαδικασίες ασφαλείας και περιόρισε προσωρινά ορισμένα δικαιώματα πρόσβασης, όπως επέτρεπαν οι εσωτερικοί κανόνες.

Δεν ήθελα εκδίκηση.

Ήθελα να προστατεύσω την επιχείρηση, τους εργαζομένους και τους ανθρώπους που είχαν εμπιστευτεί τα χρήματά τους στην εταιρεία.

Αργά το απόγευμα, η μητέρα μου ήρθε στο γραφείο.

«Έχεις φάει τίποτα σήμερα;» με ρώτησε.

Κούνησα το κεφάλι.

«Δεν πεινάω.»

«Δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι είσαι δυνατή δουλεύοντας μέχρι να καταρρεύσεις.»

Την κοίταξα και για πρώτη φορά εκείνη την ημέρα ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.

«Πώς δεν το κατάλαβα;»

Κάθισε δίπλα μου.

«Τι ακριβώς;»

«Ότι μπορούσε να μου φερθεί έτσι. Ότι μπορούσε να μου λέει πως με αγαπάει και ταυτόχρονα να σχεδιάζει πράγματα πίσω από την πλάτη μου.»

Η μητέρα μου πήρε το χέρι μου.

«Το ότι εμπιστεύτηκες κάποιον δεν σημαίνει ότι είσαι ανόητη. Η ευθύνη για τα ψέματα ανήκει σε εκείνον που τα είπε.»

Τα λόγια της με έκαναν να κλάψω.

Όχι επειδή ήθελα τον Ίθαν πίσω.

Αλλά επειδή θρηνούσα τη ζωή που πίστευα ότι θα είχαμε.

Θρηνούσα τα σχέδια, τα ταξίδια, το σπίτι που είχαμε συζητήσει να αγοράσουμε και τα παιδιά που κάποτε είχα φανταστεί ότι θα μεγαλώναμε μαζί.

Η μητέρα μου δεν προσπάθησε να με σταματήσει.

Έμεινε απλώς δίπλα μου.

Την επόμενη ημέρα, η Ρεβέκκα με ενημέρωσε ότι ο Ίθαν είχε ζητήσει να συναντηθούμε ιδιωτικά.

«Λέει ότι θέλει να εξηγήσει τη συμπεριφορά του», είπε.

«Θέλει να εξηγήσει τη συμπεριφορά του ή να διασώσει τη θέση του;»

«Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε. Αν αποφασίσεις να τον συναντήσεις, μπορούμε να οργανώσουμε τη συνάντηση με τρόπο που να προστατεύει τα συμφέροντά σου.»

Σκέφτηκα για λίγο.

«Θα τον συναντήσω. Όχι μόνη μου και όχι για να διαπραγματευτώ την επιστροφή μου.»

Η συνάντηση ορίστηκε σε ένα ουδέτερο γραφείο, παρουσία της Ρεβέκκας.

Ο Ίθαν έφτασε δέκα λεπτά νωρίτερα.

Φαινόταν κουρασμένος. Το κοστούμι του ήταν ακριβό, αλλά η αυτοπεποίθησή του είχε αρχίσει να καταρρέει.

Όταν μπήκα, σηκώθηκε αμέσως.

«Λόρελ.»

Κάθισα απέναντί του.

«Έχεις δεκαπέντε λεπτά.»

Προσπάθησε να χαμογελάσει.

«Πάντα ήσουν πολύ αυστηρή όταν ήθελες κάτι.»

«Δεν ήρθα για να συζητήσουμε τον χαρακτήρα μου.»

Το χαμόγελό του εξαφανίστηκε.

«Έκανα λάθος στον γάμο. Το παραδέχομαι.»

«Ποιο λάθος;»

«Δεν έπρεπε να σου μιλήσω έτσι.»

«Και;»

Αναστέναξε.

«Δεν έπρεπε να επιμείνω να έρθει η Βανέσα μαζί μας.»

«Και;»

Με κοίταξε ενοχλημένος.

«Τι άλλο θέλεις να πω;»

«Την αλήθεια.»

Έσκυψε προς το μέρος μου.

«Δεν είναι όλα όπως φαίνονται.»

«Τότε εξήγησέ τα.»

Ο Ίθαν χαμήλωσε τη φωνή του.

«Η Βανέσα περνούσε δύσκολη περίοδο. Προσπαθούσα να τη βοηθήσω.»

«Με χρήματα της εταιρείας;»

Το πρόσωπό του άλλαξε.

«Δεν ξέρεις τι συνέβη.»

«Γι’ αυτό σε ρωτάω.»

Έμεινε σιωπηλός.

Και τότε είπε κάτι που με έκανε να καταλάβω ότι η ιστορία δεν είχε τελειώσει.

«Λόρελ, δεν ήταν μόνο η Βανέσα. Υπάρχουν πράγματα στην εταιρεία που δεν γνωρίζεις. Πράγματα που έγιναν πριν ακόμη αναλάβω εγώ.»

Η Ρεβέκκα ανασηκώθηκε στην καρέκλα της.

«Τι εννοείτε;»

Ο Ίθαν κοίταξε εμένα, όχι εκείνη.

«Αν συνεχίσεις αυτόν τον έλεγχο, μπορεί να ανακαλύψεις ότι δεν είναι όλοι στην εταιρεία τόσο αθώοι όσο νομίζεις.»

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά πιο γρήγορα.

«Αυτό είναι απειλή;»

«Είναι προειδοποίηση.»

Σηκώθηκα.

«Τότε θα έπρεπε να είχες αρχίσει με την αλήθεια.»

Έφυγα από τη συνάντηση χωρίς να του υποσχεθώ τίποτα.

Αλλά, για πρώτη φορά, δεν αναρωτιόμουν μόνο τι είχε κάνει ο Ίθαν.

Αναρωτιόμουν ποιον άλλον προσπαθούσε να προστατεύσει.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 5 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️