ΜΕΡΟΣ 3 — «ΜΑΜΑ, ΠΟΙΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΚΡΥΒΕΙΣ ΑΠΟ ΜΑΣ;» Ο ΝΤΑΝΙΕΛ ΑΝΟΙΞΕ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΤΣΑΝΤΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΒΡΗΚΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΧΕ ΔΕΙ!

Εκείνο το βράδυ, η Μάργκαρετ επέστρεψε στο σπίτι της με ένα κεφάλι γεμάτο ερωτήματα. Οι γιατροί είχαν προγραμματίσει νέες εξετάσεις και της είχαν ζητήσει να μην καταλήξει σε συμπεράσματα πριν ολοκληρωθεί ο έλεγχος.

Ο Ντάνιελ επέμενε να μείνει μαζί της.

«Δεν πρόκειται να σε αφήσω μόνη απόψε», της είπε, αφήνοντας τα κλειδιά πάνω στο τραπέζι.

«Δεν χρειάζεται, αγόρι μου. Είμαι κουρασμένη, αλλά μπορώ να φροντίσω τον εαυτό μου.»

«Μαμά, σήμερα τρεις γιατροί κοιτούσαν μια οθόνη και δεν μπορούσαν να σου εξηγήσουν τι συμβαίνει. Δεν θα φύγω.»

Η Μάργκαρετ δεν επέμεινε. Έβαλε λίγο νερό να βράσει και κάθισε στον καναπέ. Ο γιος της την παρατηρούσε σιωπηλός.

Ύστερα από αρκετά λεπτά, εκείνος μίλησε ξανά.

«Υπάρχει κάτι που με ενοχλεί περισσότερο από τις εξετάσεις.»

«Τι είναι;»

«Ο τρόπος που αντέδρασες όταν η γιατρός άρχισε να μιλά για την πιθανότητα εγκυμοσύνης. Δεν έμοιαζες απλώς έκπληκτη. Έμοιαζες τρομοκρατημένη.»

Η Μάργκαρετ άφησε το φλιτζάνι της στο τραπεζάκι.

«Ήταν μια παράλογη ιδέα. Φυσικά και τρόμαξα.»

«Δεν ήταν μόνο αυτό.»

Εκείνη αναστέναξε.

«Ντάνιελ, σε παρακαλώ. Δεν έχω δυνάμεις για ανάκριση απόψε.»

Ο γιος της χαμήλωσε το βλέμμα. Δεν ήθελε να την πιέσει, αλλά αισθανόταν ότι η μητέρα του έκρυβε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια απλή ανησυχία για την υγεία της.

Λίγο αργότερα, η Μάργκαρετ πήγε στο υπνοδωμάτιό της. Πριν κλείσει την πόρτα, γύρισε προς το μέρος του.

«Θέλω να σου ζητήσω κάτι.»

«Οτιδήποτε.»

«Ό,τι κι αν ακούσεις τις επόμενες ημέρες, μην ξεχάσεις ποτέ ότι ο πατέρας σου ήταν καλός άνθρωπος.»

Ο Ντάνιελ πάγωσε.

«Γιατί μου λες κάτι τέτοιο;»

«Επειδή θέλω να το θυμάσαι.»

«Μαμά, ο πατέρας μου πέθανε πριν από δώδεκα χρόνια. Τι σχέση έχει αυτό με τις εξετάσεις σου;»

Η Μάργκαρετ άνοιξε το στόμα της, αλλά δεν βγήκε καμία λέξη.

«Καληνύχτα, αγόρι μου», ψιθύρισε και έκλεισε την πόρτα.

Ο Ντάνιελ έμεινε μόνος στο σαλόνι. Για πρώτη φορά στη ζωή του, ένιωθε πως δεν γνώριζε πραγματικά τη γυναίκα που τον είχε μεγαλώσει.

Την επόμενη ημέρα, ενώ η μητέρα του είχε πάει για μια ακόμη εξέταση, εκείνος αποφάσισε να τακτοποιήσει μερικά πράγματα στο σπίτι. Ήθελε να βρει το ιατρικό ιστορικό της, ώστε να το έχει μαζί του στο επόμενο ραντεβού.

Στο κάτω μέρος μιας παλιάς ντουλάπας βρήκε ένα κουτί γεμάτο έγγραφα. Υπήρχαν φωτογραφίες, παλιές κάρτες γενεθλίων, επιστολές και αποδείξεις από νοσοκομεία.

Ανάμεσα σε αυτά, ξεχώρισε έναν μικρό φάκελο με το όνομα του πατέρα του γραμμένο απ’ έξω.

«Ρόμπερτ — να μη χαθεί ποτέ».

Ο Ντάνιελ τον κράτησε για αρκετή ώρα στα χέρια του.

Δεν είχε ξαναδεί αυτόν τον φάκελο.

Τον άνοιξε προσεκτικά. Στο εσωτερικό υπήρχε μια φωτογραφία του Ρόμπερτ μπροστά σε ένα νοσοκομείο, μια παλιά κάρτα με ημερομηνία και ένα διπλωμένο χαρτί.

Η ημερομηνία της κάρτας ήταν τρεις ημέρες πριν από τον θάνατο του πατέρα του.

Ο Ντάνιελ άρχισε να διαβάζει.

Το σημείωμα ήταν σύντομο, αλλά οι πρώτες γραμμές τον έκαναν να σταματήσει.

«Μάργκαρετ, αν συμβεί κάτι και δεν προλάβω να σου εξηγήσω, θέλω να θυμάσαι ότι δεν έκανα τίποτα για να σε πληγώσω. Υπάρχει μια αλήθεια που έπρεπε να σου είχα πει πριν από πολλά χρόνια. Φοβήθηκα πως θα έχανα την οικογένειά μας…»

Ο Ντάνιελ ένιωσε το στόμα του να στεγνώνει.

Διάβασε ξανά τις λέξεις.

Ο πατέρας του είχε αφήσει ένα γράμμα που μιλούσε για μια αλήθεια κρυμμένη για χρόνια. Και η μητέρα του το είχε φυλάξει μυστικό μέχρι σήμερα.

Άκουσε την εξώπορτα να ανοίγει.

Η Μάργκαρετ είχε επιστρέψει.

Ο Ντάνιελ δίπλωσε γρήγορα το γράμμα και σηκώθηκε.

«Μαμά, πρέπει να μιλήσουμε.»

Εκείνη κοίταξε τον φάκελο στα χέρια του και το πρόσωπό της άλλαξε αμέσως.

«Πού τον βρήκες;»

«Στη ντουλάπα. Τι είναι αυτό;»

Η Μάργκαρετ άφησε την τσάντα της στο πάτωμα.

«Δεν έπρεπε να τον ανοίξεις.»

«Γιατί; Επειδή περιέχει κάτι που δεν θέλεις να μάθουμε;»

«Ντάνιελ, άκουσέ με…»

«Όχι, μαμά. Δώδεκα χρόνια μετά τον θάνατό του, βρίσκω ένα γράμμα του πατέρα μου που λέει ότι έκρυβε μια αλήθεια. Και σήμερα οι γιατροί δεν μπορούν να εξηγήσουν τι συμβαίνει στο σώμα σου. Δεν γίνεται να μου ζητάς να κάνω πως δεν υπάρχει τίποτα.»

Η Μάργκαρετ κάθισε αργά στην πολυθρόνα.

Για πρώτη φορά, έμοιαζε πολύ μεγαλύτερη από τα ογδόντα της χρόνια.

«Υπάρχουν πράγματα που ένας άνθρωπος κρύβει επειδή φοβάται», είπε.

«Τι φοβόταν ο πατέρας μου;»

Η Μάργκαρετ έκλεισε τα μάτια.

«Ότι θα έχανε εσένα και τα αδέλφια σου.»

Ο Ντάνιελ ένιωσε ένα ρίγος να διαπερνά το σώμα του.

«Γιατί να σας χάσει;»

Η μητέρα του σήκωσε το βλέμμα της.

«Επειδή, τρεις ημέρες πριν πεθάνει, ο πατέρας σου μού είπε ότι υπήρχε κάτι που δεν μπορούσε να εξηγήσει. Κάτι που είχε συμβεί πολλά χρόνια νωρίτερα. Και μου ζήτησε να μην το αποκαλύψω ποτέ, αν δεν ήταν απολύτως απαραίτητο.»

«Και τώρα είναι απαραίτητο;»

Η Μάργκαρετ κοίταξε την κοιλιά της.

«Δεν ξέρω ακόμη.»

Ο Ντάνιελ έκανε ένα βήμα πίσω.

Η μητέρα του είχε μόλις παραδεχτεί πως το μυστικό που έκρυβε συνδεόταν με τον πατέρα του και με κάτι που είχε συμβεί τρεις ημέρες πριν από τον θάνατό του.

Και τότε εκείνος παρατήρησε κάτι ακόμη.

Στο κάτω μέρος του φακέλου υπήρχε ένα δεύτερο χαρτί, με ένα όνομα που αναγνώριζε.

Το όνομα ενός ανθρώπου που είχε να δει από τότε που ήταν παιδί.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

ΜΕΡΟΣ 4 ➡️

⬅️ ΠΙΣΩ