ΜΕΡΟΣ 2 — Η ΓΙΑΤΡΟΣ ΚΟΙΤΑΞΕ ΤΟΝ ΥΠΕΡΗΧΟ ΚΑΙ ΖΗΤΗΣΕ ΝΑ ΦΩΝΑΞΟΥΝ ΑΜΕΣΩΣ ΔΥΟ ΕΙΔΙΚΟΥΣ… ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΔΑΝ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΕ ΑΝΑΥΔΟΥΣ!

Το νοσοκομείο ήταν γεμάτο κόσμο όταν έφτασαν η Μάργκαρετ και ο Ντάνιελ. Ο γιος της την κρατούσε από το μπράτσο καθώς περνούσαν από τον διάδρομο, ενώ εκείνη προσπαθούσε να κρύψει την ανησυχία της.

«Μαμά, είσαι σίγουρη ότι αισθάνθηκες κάτι να κινείται;» τη ρώτησε χαμηλόφωνα.

«Δεν είμαι τρελή, Ντάνιελ. Ξέρω τι ένιωσα.»

«Δεν είπα ότι είσαι τρελή. Απλώς προσπαθώ να καταλάβω.»

Η Μάργκαρετ τον κοίταξε με μια έκφραση που δεν του άφησε περιθώρια να συνεχίσει.

«Ούτε εγώ καταλαβαίνω. Γι’ αυτό είμαστε εδώ.»

Λίγο αργότερα, τους υποδέχθηκε μια γιατρός περίπου σαράντα ετών. Το όνομά της ήταν δρ. Έμιλι Κάρτερ. Μίλησε με ηρεμία στη Μάργκαρετ, τη ρώτησε για τα συμπτώματά της και κατέγραψε προσεκτικά τις απαντήσεις της.

«Πότε άρχισε να μεγαλώνει η κοιλιά σας;»

«Πριν από περίπου έξι μήνες.»

«Έχετε αισθανθεί πόνο;»

«Μερικές φορές μια πίεση, αλλά τίποτα που να με κάνει να ανησυχήσω πολύ.»

«Και αυτή η κίνηση που περιγράφετε;»

Η Μάργκαρετ κατάπιε δύσκολα.

«Τρεις νύχτες πριν.»

Η γιατρός έγνεψε και της εξήγησε πως χρειαζόταν υπερηχογράφημα και περαιτέρω εξετάσεις. Δεν έκανε καμία υπόθεση. Ήθελε πρώτα να δει τι συνέβαινε πραγματικά.

Όταν η Μάργκαρετ ξάπλωσε στο εξεταστικό κρεβάτι, ο Ντάνιελ παρέμεινε κοντά της. Προσπαθούσε να χαμογελάσει, όμως η νευρικότητά του ήταν εμφανής.

«Θα τελειώσει γρήγορα, μαμά. Θα δεις ότι δεν είναι τίποτα σοβαρό.»

«Μακάρι να έχεις δίκιο», ψιθύρισε εκείνη.

Η δρ. Κάρτερ άρχισε την εξέταση. Στην οθόνη εμφανίστηκαν σχήματα και σκιές που η Μάργκαρετ δεν μπορούσε να αναγνωρίσει. Η γιατρός παρακολουθούσε προσεκτικά, μετακινώντας τη συσκευή από το ένα σημείο στο άλλο.

Για τα πρώτα λεπτά, δεν υπήρχε τίποτα που να προδίδει ανησυχία.

Ξαφνικά, όμως, η γιατρός σταμάτησε.

Το χέρι της έμεινε ακίνητο.

Κοίταξε την οθόνη, ύστερα ξανά το σημείο που εξέταζε και μετά τις μετρήσεις στον υπολογιστή.

Το χαμόγελό της εξαφανίστηκε.

«Μπορείτε να μείνετε ακίνητη για λίγο, κυρία Μάργκαρετ;» ρώτησε.

«Βεβαίως. Τι συμβαίνει;»

Η γιατρός δεν απάντησε αμέσως.

Πλησίασε περισσότερο στην οθόνη και άλλαξε τη γωνία της εξέτασης. Έπειτα ζήτησε από μια νοσηλεύτρια να καλέσει έναν δεύτερο γιατρό.

Ο Ντάνιελ σηκώθηκε όρθιος.

«Γιατρέ, τι βλέπετε;»

«Θα σας εξηγήσω μόλις ολοκληρώσουμε την εξέταση.»

Η απάντησή της δεν τον καθησύχασε καθόλου.

Λίγα λεπτά αργότερα, ένας δεύτερος ειδικός μπήκε στο δωμάτιο. Οι δύο γιατροί συζήτησαν χαμηλόφωνα, συγκρίνοντας τις εικόνες και τις μετρήσεις. Στη συνέχεια, κάλεσαν και τρίτο ειδικό.

Η Μάργκαρετ ένιωθε πως βρισκόταν στο κέντρο μιας συζήτησης για την οποία κανείς δεν ήθελε να της πει τίποτα.

«Σας παρακαλώ», είπε τελικά, «μιλήστε μου. Είναι κάτι κακό;»

Η δρ. Κάρτερ γύρισε προς το μέρος της.

«Δεν έχουμε ακόμη οριστική απάντηση. Αυτό που βλέπουμε είναι ασυνήθιστο και χρειάζεται περαιτέρω διερεύνηση.»

«Τι σημαίνει ασυνήθιστο;»

Ο δεύτερος γιατρός πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Η κοιλιά σας έχει διογκωθεί εξαιτίας μιας μεγάλης εσωτερικής μάζας. Πρέπει να εξακριβώσουμε ακριβώς τι είναι και από πού προέρχεται.»

Ο Ντάνιελ συνοφρυώθηκε.

«Μια μάζα; Δηλαδή καρκίνος;»

«Δεν μπορούμε να καταλήξουμε σε τέτοιο συμπέρασμα μόνο από αυτή την εικόνα», απάντησε η γιατρός. «Χρειάζονται επιπλέον εξετάσεις.»

Η Μάργκαρετ ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.

«Και η κίνηση που αισθάνθηκα;»

Η δρ. Κάρτερ την κοίταξε προσεκτικά.

«Ορισμένες εσωτερικές αισθήσεις μπορεί να σχετίζονται με την πίεση που ασκείται στα όργανα ή με άλλες διεργασίες. Δεν μπορούμε να πούμε ότι πρόκειται για κίνηση εμβρύου. Η εγκυμοσύνη σε αυτή την ηλικία δεν είναι μια λογική εξήγηση για όσα βλέπουμε.»

Η Μάργκαρετ ανακουφίστηκε για μια στιγμή, αλλά ο φόβος δεν έφυγε.

Δύο ώρες αργότερα, βρισκόταν στο γραφείο της δρ. Κάρτερ. Ο Ντάνιελ καθόταν δίπλα της, κρατώντας τα χέρια του σφιχτά ενωμένα.

Η γιατρός άνοιξε τον φάκελο με τις εξετάσεις.

«Κυρία Μάργκαρετ, πρέπει να κάνουμε περαιτέρω απεικονιστικό έλεγχο και να εξετάσουμε το ιατρικό ιστορικό σας. Υπάρχουν αρκετές πιθανές εξηγήσεις, αλλά δεν θέλω να σας δώσω μια απάντηση που δεν στηρίζεται σε αποδείξεις.»

Η ηλικιωμένη γυναίκα έγνεψε.

«Καταλαβαίνω. Θέλω μόνο να μάθω τι μου συμβαίνει.»

Τότε, ο Ντάνιελ έσκυψε προς τη μητέρα του.

«Μαμά, υπάρχει κάτι που πρέπει να μου πεις; Κάτι που δεν γνωρίζουμε;»

Η Μάργκαρετ γύρισε απότομα το κεφάλι.

Για μια στιγμή, δεν μπόρεσε να μιλήσει.

Στο μυαλό της εμφανίστηκε ξανά η εικόνα του Ρόμπερτ, όπως τον είχε δει το τελευταίο βράδυ πριν από τον θάνατό του. Θυμήθηκε το βλέμμα του, την ασυνήθιστη σιωπή του και τα λόγια που της είχε πει, λόγια που δεν είχε αποκαλύψει ποτέ σε κανέναν.

«Όχι», απάντησε τελικά.

Όμως ο Ντάνιελ κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.

Η μητέρα του δεν απέφευγε ποτέ το βλέμμα του όταν του έλεγε την αλήθεια.

Εκείνη τη φορά, όμως, είχε κοιτάξει αλλού.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ 3 ➡️

⬅️ ΠΙΣΩ