ΜΕΡΟΣ 8 — Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ ΝΤΑΝΙΕΛ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΙΕΡΑ ΤΟΥ… ΚΑΙ Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Οι επόμενες εβδομάδες ήταν οι πιο δύσκολες στην ιστορία της εταιρείας.

Οι εργαζόμενοι ανησυχούσαν για τις συμβάσεις και τα έργα. Οι προμηθευτές ζητούσαν διαβεβαιώσεις. Οι πελάτες ήθελαν να γνωρίζουν αν οι οικονομικές αναταράξεις θα επηρέαζαν τις υποχρεώσεις της εταιρείας.

Η Έμιλι πέρασε πολλές νύχτες στο γραφείο.

Δεν ήθελε να πληρώσουν οι εργαζόμενοι για τις αποφάσεις των διοικούντων. Δεν ήθελε να σταματήσουν τα έργα ούτε να χαθούν θέσεις εργασίας εξαιτίας μιας υπόθεσης που έπρεπε να είχε αντιμετωπιστεί πολύ νωρίτερα.

Κάθε πρωί συναντούσε τον οικονομικό διευθυντή και την ομάδα διαχείρισης κινδύνων. Κάθε απόγευμα ενημερωνόταν από τη Μάργκαρετ για την πρόοδο του ελέγχου.

Τα ποσά δεν είχαν ακόμη οριστικοποιηθεί. Ορισμένες συναλλαγές αποδείχθηκε ότι είχαν επαγγελματική αιτιολογία, ενώ άλλες παρέμεναν ανεπαρκώς τεκμηριωμένες. Οι ειδικοί εξέταζαν τα παραστατικά και τις επικοινωνίες για να προσδιορίσουν ποιος είχε εγκρίνει κάθε πληρωμή και αν υπήρχε πραγματική υπηρεσία πίσω από αυτήν.

Το σημαντικότερο, όμως, ήταν ότι η διαδικασία χρηματοδότησης που χρησιμοποιούσε τον εταιρικό εξοπλισμό ως εγγύηση είχε ανασταλεί και δεν μπορούσε να προχωρήσει χωρίς τις απαιτούμενες εγκρίσεις.

Ο Ντάνιελ είχε πλέον καταλάβει ότι δεν θα μπορούσε να επιστρέψει απλώς στο γραφείο του και να συμπεριφερθεί σαν να μη συνέβη τίποτα.

Έστειλε επίσημη απάντηση στο διοικητικό συμβούλιο. Ισχυρίστηκε ότι οι συναλλαγές είχαν γίνει στο πλαίσιο επιχειρηματικών αποφάσεων και ότι δεν είχε πρόθεση να ζημιώσει την εταιρεία.

Για την υπογραφή, είπε ότι δεν γνώριζε ποιος είχε εισαγάγει το αρχείο και ότι θεωρούσε πως η διαδικασία είχε εγκριθεί.

Η εταιρεία έλαβε την απάντησή του και την εξέτασε μαζί με τα υπόλοιπα στοιχεία.

Δεν τον απέλυσε χωρίς διαδικασία. Δεν αγνόησε την υπεράσπισή του. Αλλά ούτε και επέτρεψε να επιστρέψει στη θέση του ενώ υπήρχαν σοβαρά αναπάντητα ερωτήματα.

Η τελική συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου πραγματοποιήθηκε ένα βροχερό πρωινό.

Ο Ντάνιελ ήρθε με τον δικηγόρο του. Ο Ρίτσαρντ δεν είχε δικαίωμα να συμμετάσχει στη συνεδρίαση ως μέλος της διοίκησης, αλλά περίμενε έξω από το κτίριο, τηλεφωνώντας συνεχώς.

Η Έμιλι κάθισε στη μία πλευρά του τραπεζιού.

Ο Ντάνιελ απέναντί της.

Για λίγα δευτερόλεπτα, κοιτάχτηκαν χωρίς να μιλήσουν.

«Θα μπορούσαμε να είχαμε λύσει όλα αυτά ιδιωτικά», είπε εκείνος.

Η Έμιλι απάντησε ήρεμα:

«Η εταιρεία δεν είναι ιδιωτικό μας μυστικό.»

«Θα μπορούσες να μου δώσεις την ευκαιρία να διορθώσω τα πράγματα.»

«Είχες χρόνια να διορθώσεις όσα έκανες. Η ευκαιρία να πεις την αλήθεια υπήρχε πριν φτάσουμε εδώ.»

Ο δικηγόρος του Ντάνιελ ζήτησε να μην συνεχιστεί η προσωπική συζήτηση. Η συνεδρίαση προχώρησε.

Παρουσιάστηκαν τα αποτελέσματα του ελέγχου, οι απαντήσεις του Ντάνιελ και τα σημεία που παρέμεναν ανεξήγητα. Το συμβούλιο εξέτασε επίσης τον κίνδυνο για την εταιρεία, τις παραβιάσεις των εσωτερικών διαδικασιών και την απώλεια εμπιστοσύνης που είχε προκαλέσει η υπόθεση.

Στο τέλος, η απόφαση ήταν σαφής.

Ο Ντάνιελ θα απομακρυνόταν από τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου, σύμφωνα με τις προβλεπόμενες εταιρικές διαδικασίες. Η εταιρεία θα συνέχιζε να διεκδικεί την επιστροφή ποσών για τα οποία θα αποδεικνυόταν ότι είχαν χρησιμοποιηθεί χωρίς νόμιμη ή συμβατική βάση. Τα στοιχεία για την αίτηση χρηματοδότησης και την υπογραφή θα διατηρούνταν και θα διαβιβάζονταν όπου απαιτούνταν για περαιτέρω διερεύνηση.

Ο Ντάνιελ άκουσε την απόφαση χωρίς να μιλήσει.

Όταν τελείωσε η συνεδρίαση, πλησίασε την Έμιλι στον διάδρομο.

«Είσαι ευχαριστημένη τώρα;» ρώτησε.

Η Έμιλι τον κοίταξε.

«Όχι. Δεν είμαι ευχαριστημένη. Ήθελα να είχα έναν σύζυγο που να μου λέει την αλήθεια. Ήθελα να μην είχα ανακαλύψει μια άλλη οικογένεια μέσα από το γυαλί ενός νοσοκομείου. Ήθελα να μη χρειάζεται να προστατεύσω την εταιρεία μου από τον άνθρωπο που εμπιστεύτηκα.»

Ο Ντάνιελ χαμήλωσε το βλέμμα.

Για μια στιγμή έμοιαζε έτοιμος να ζητήσει συγγνώμη.

Αλλά ύστερα είπε:

«Ο πατέρας μου με έβαλε σε αυτή την κατάσταση.»

Η Έμιλι ένιωσε την τελευταία της ελπίδα να σβήνει.

«Μπορεί να έχει ευθύνη για όσα έκανε ο ίδιος. Αλλά δεν μπορεί να είναι υπεύθυνος για κάθε δική σου απόφαση.»

Ο Ντάνιελ δεν απάντησε.

Στο μεταξύ, ο Ρίτσαρντ είχε αρχίσει να αντιμετωπίζει προβλήματα και στη δική του εταιρεία συμβούλων. Ένας μεγάλος πελάτης ανέστειλε τη συνεργασία τους μέχρι να ολοκληρωθεί ο έλεγχος των τιμολογίων. Η εταιρεία της Έμιλι προχώρησε σε ξεχωριστή απαίτηση για την επιστροφή χρημάτων που, σύμφωνα με τα στοιχεία της, είχαν καταβληθεί χωρίς επαρκή τεκμηρίωση.

Δεν ήταν ακόμη το τέλος της υπόθεσης. Θα ακολουθούσαν διαπραγματεύσεις, έλεγχοι και νομικές διαδικασίες.

Αλλά ο Ρίτσαρντ δεν μπορούσε πλέον να τηλεφωνεί στην Έμιλι και να της λέει να μείνει μακριά. Δεν μπορούσε να απαιτεί να προστατευτεί ο γιος του από τις συνέπειες. Δεν μπορούσε να αντιμετωπίζει την εταιρεία σαν να του ανήκε.

Λίγες ημέρες αργότερα, η Βανέσα τηλεφώνησε στην Έμιλι.

«Έφυγα από τον Ντάνιελ», είπε.

Η Έμιλι δεν απάντησε αμέσως.

«Είσαι σίγουρη;»

«Ναι. Δεν μπορώ να μεγαλώσω την κόρη μου μέσα σε ψέματα. Δεν ξέρω ακόμη τι θα γίνει με τα οικονομικά ή με όσα εξετάζονται. Ξέρω μόνο ότι δεν μπορώ να συνεχίσω να πιστεύω έναν άνθρωπο που αλλάζει την αλήθεια ανάλογα με το ποιος τον ακούει.»

«Λυπάμαι που περνάς αυτή τη δυσκολία.»

Η Βανέσα ξέσπασε σε κλάματα.

«Δεν περίμενα να μου μιλήσεις έτσι.»

«Δεν είμαι υποχρεωμένη να σε συγχωρήσω για όσα έγιναν. Αλλά δεν χρειάζεται να σε μισώ για να προχωρήσω.»

Η Βανέσα ευχαρίστησε την Έμιλι και έκλεισε.

Λίγο αργότερα, η Μάργκαρετ ενημέρωσε την Έμιλι ότι είχε αρχίσει να διαμορφώνεται μια αστική συμφωνία για την επιστροφή σημαντικού μέρους των χρημάτων που θα τεκμηριώνονταν ως αδικαιολόγητες εταιρικές εκροές. Οι όροι θα έπρεπε να ελεγχθούν προσεκτικά και να εγκριθούν από τα αρμόδια μέρη.

Η Έμιλι δεν πανηγύρισε.

Η επιστροφή χρημάτων δεν θα έφερνε πίσω τα οκτώ χρόνια εμπιστοσύνης.

Δεν θα άλλαζε τις νύχτες που είχε περάσει αναρωτώμενη αν ο άντρας της ήταν ασφαλής, ενώ εκείνος ζούσε μια άλλη ζωή.

Δεν θα έκανε το διαμαντένιο κολιέ να σημαίνει ξανά αυτό που σήμαινε πριν.

Αλλά θα βοηθούσε την εταιρεία να συνεχίσει.

Το βράδυ, όταν επέστρεψε στο σπίτι της, βρήκε ένα μήνυμα από τον Ντάνιελ.

«Δεν ήθελα να τελειώσουν έτσι τα πράγματα. Μου λείπει η ζωή μας. Μπορούμε να μιλήσουμε;»

Η Έμιλι το διάβασε αργά.

Δεν υπήρχε συγγνώμη για το παιδί που είχε κρύψει.

Δεν υπήρχε εξήγηση για το κολιέ.

Δεν υπήρχε ανάληψη ευθύνης για την υπογραφή.

Υπήρχε μόνο νοσταλγία για μια ζωή που εκείνος ήθελε να ξανακερδίσει τώρα που είχε χάσει τον έλεγχο.

Η Έμιλι άφησε το κινητό στο τραπέζι.

Δεν απάντησε.

Πήγε στο συρτάρι όπου φύλαγε τα παλιά οικογενειακά αντικείμενα και άνοιξε το μικρό κουτί της γιαγιάς της.

Ήταν άδειο.

Για πρώτη φορά, δεν ένιωσε μόνο πόνο.

Ένιωσε αποφασιστικότητα.

Θα έπαιρνε πίσω ό,τι της ανήκε, θα ολοκλήρωνε το διαζύγιο και θα συνέχιζε τη ζωή της χωρίς να ζητά άδεια από κανέναν.

Και όταν θα έφτανε η τελευταία ημέρα της διαδικασίας, ο Ντάνιελ θα καταλάβαινε ότι δεν είχε χάσει τα πάντα επειδή η Έμιλι τού τα πήρε.

Τα είχε χάσει επειδή πίστεψε πως μπορούσε να έχει τα πάντα χωρίς να λογοδοτεί σε κανέναν.

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ…

 ⬇️ ΤΕΛΙΚΟ ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️