ΜΕΡΟΣ 7: ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΕΝΩΝΩ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ, ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΙ ΟΥΤΕ ΤΙΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΟΥΤΕ ΤΙΣ ΦΟΒΙΕΣ ΜΟΥ

Οι επόμενες ημέρες ήταν γεμάτες αναμονή.

Έπρεπε να περιμένω τις ιατρικές εξετάσεις, να ακολουθώ τις συμβουλές των ειδικών και να αποφύγω οποιαδήποτε βιαστική κίνηση. Ο Ντάνιελ συνέχιζε να τηλεφωνεί, αλλά δεν απαντούσα. Δεν ήθελα να ακούσω άλλες εξηγήσεις που θα μπορούσαν να με μπερδέψουν περισσότερο.

Η Σούζαν έμενε κοντά μου όσο μπορούσε.

Ένα πρωί, ενώ πίναμε καφέ στην κουζίνα της, με ρώτησε:

«Μαμά, αν αποδειχθεί ότι έκανε κάτι χωρίς τη συγκατάθεσή σου, τι θα κάνεις;»

Κοίταξα το φλιτζάνι μου.

«Δεν ξέρω.»

«Θα φύγεις από κοντά του;»

Έμεινα σιωπηλή.

Η αλήθεια ήταν πως δεν φοβόμουν μόνο τον Ντάνιελ. Φοβόμουν και τη στιγμή που θα έπρεπε να παραδεχτώ ότι ο γάμος μου μπορεί να είχε στηριχθεί σε ψέματα.

Είχα υπερασπιστεί αυτή τη σχέση απέναντι στην οικογένειά μου. Είχα ακούσει τις προειδοποιήσεις και είχα επιλέξει να πιστέψω στην αγάπη. Αν όλα όσα φοβόμουν αποδεικνύονταν αληθινά, θα έπρεπε να αντιμετωπίσω όχι μόνο την προδοσία του, αλλά και τον δικό μου πόνο.

«Δεν θέλω να πάρω μια απόφαση από φόβο», είπα τελικά. «Αλλά δεν θέλω πια να ζω φοβισμένη.»

Η Σούζαν έγνεψε.

«Αυτό αρκεί για σήμερα.»

Λίγο αργότερα, ο γιατρός επικοινώνησε μαζί μου για να συζητήσουμε τα πρώτα ευρήματα από την αξιολόγηση της υγείας μου. Μου εξήγησε τι μπορούσε να υποστηριχθεί από τα αποτελέσματα και τι χρειαζόταν περαιτέρω διερεύνηση.

Δεν υπήρχε μια απλή απάντηση που να εξηγεί τα πάντα.

Αυτό με απογοήτευσε, αλλά με βοήθησε να καταλάβω ότι δεν έπρεπε να μετατρέψω τις υποψίες μου σε βεβαιότητες.

Παρέμενε, ωστόσο, ένα γεγονός που δεν μπορούσα να αγνοήσω: ο Ντάνιελ είχε προσθέσει κάτι στο ρόφημά μου χωρίς να μου εξηγήσει τι ήταν και είχε επιμείνει να το καταναλώνω.

Αυτό από μόνο του απαιτούσε σοβαρή αντιμετώπιση.

Με τη βοήθεια της Σούζαν, συγκεντρώσαμε τις ημερομηνίες, τα μηνύματα και τις πληροφορίες που είχαμε. Δεν αλλοιώσαμε τίποτα, δεν προσπαθήσαμε να αποκτήσουμε πρόσβαση σε λογαριασμούς του και δεν επιχειρήσαμε να τον παγιδεύσουμε.

Θέλαμε να παραμείνουμε στα γεγονότα.

Το απόγευμα επικοινώνησε ξανά η Έλενα, η γυναίκα από το ιατρικό κέντρο.

«Κυρία Μάργκαρετ, μπορώ να σας εξηγήσω ποιος ήταν ο ρόλος μου σε αυτή την υπόθεση, αλλά χρειάζεται να γίνει με τον σωστό τρόπο και χωρίς να παραβιαστούν τα δικαιώματα κανενός.»

Συμφωνήσαμε να οργανωθεί μια επίσημη συνάντηση με την κατάλληλη επαγγελματική υποστήριξη.

Την ημέρα της συνάντησης, η Έλενα έφτασε με έναν φάκελο και κάθισε απέναντί μου.

Δεν προσπάθησε να με καθησυχάσει με εύκολες υποσχέσεις.

«Δεν θα σας πω ότι ο σύζυγός σας δεν έκανε τίποτα κακό», είπε. «Αλλά δεν θα σας πω ούτε ότι γνωρίζω πως προσπάθησε να σας βλάψει. Αυτά είναι διαφορετικά ερωτήματα και πρέπει να εξεταστούν ξεχωριστά.»

«Τότε τι μπορείτε να μου πείτε;»

Άνοιξε τον φάκελο.

«Υπάρχει ένα θέμα που σχετίζεται με την υγεία σας και για το οποίο έχουν γίνει συζητήσεις χωρίς να έχετε ενημερωθεί με τον τρόπο που θα έπρεπε. Χρειάζεται να εξετάσουμε ποιος γνώριζε τι, ποια στοιχεία υπάρχουν και αν οποιαδήποτε ενέργεια έγινε χωρίς την ενημερωμένη συγκατάθεσή σας.»

Ένιωσα την ανάσα μου να κόβεται.

«Δηλαδή ο Ντάνιελ γνώριζε κάτι για την υγεία μου;»

«Αυτό είναι ένα από τα ερωτήματα που πρέπει να διευκρινιστούν.»

«Και το ρόφημα;»

Η Έλενα με κοίταξε σοβαρά.

«Δεν μπορώ να σας πω ότι γνωρίζω τι ακριβώς έκανε ο σύζυγός σας κάθε βράδυ. Το δείγμα που εξετάστηκε αποτελεί ένα στοιχείο, όχι ολόκληρη την ιστορία. Πρέπει να εξεταστεί από τους αρμόδιους ειδικούς και να συσχετιστεί με τα υπόλοιπα δεδομένα.»

Η προσεκτική της στάση με απογοήτευσε, αλλά δεν ήταν άδικη. Δεν μπορούσε να γνωρίζει τι συνέβαινε στο σπίτι μας, ούτε να μαντέψει τις προθέσεις του Ντάνιελ.

«Γιατί, λοιπόν, με κάλεσε;» ρώτησα.

Η Έλενα δίστασε.

«Επειδή πιθανόν αντιλήφθηκε ότι η κατάσταση είχε φτάσει σε σημείο όπου δεν μπορούσε πλέον να μείνει κρυφή. Δεν μπορώ να μιλήσω εκ μέρους του για τα κίνητρά του.»

Βγήκα από τη συνάντηση με περισσότερες ερωτήσεις παρά απαντήσεις.

Όμως είχα μάθει κάτι: η αλήθεια δεν θα ερχόταν απαραίτητα με μια θεαματική αποκάλυψη. Ίσως να χρειαζόταν χρόνος, έλεγχος και πολλές δύσκολες συζητήσεις.

Εκείνο το βράδυ, ο Ντάνιελ έστειλε ένα ακόμη μήνυμα.

«Δεν θα σε πιέσω να επιστρέψεις. Θέλω μόνο να ξέρεις ότι δεν σχεδίασα ποτέ να σε πληγώσω.»

Το διάβασα αργά.

Ύστερα άφησα το κινητό στην άκρη.

Για πρώτη φορά, δεν προσπάθησα να αποφασίσω αν έλεγε την αλήθεια. Δεν προσπάθησα να φανταστώ τι είχε στο μυαλό του.

Έκανα μόνο μία ερώτηση στον εαυτό μου:

Αν κάποιος με αγαπά πραγματικά, γιατί πρέπει να φοβάμαι να του πω «όχι»;

Δεν είχα ακόμη όλες τις απαντήσεις.

Αλλά ήξερα ότι δεν θα επέστρεφα στην προηγούμενη ζωή μου σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.

Και τότε, το επόμενο πρωί, έφτασε μια ειδοποίηση που δεν περίμενα.

Η Σούζαν είχε λάβει ένα μήνυμα από τον δικηγόρο που συμβουλευόμασταν. Είχε εξετάσει το ηλεκτρονικό μήνυμα που είχαμε βρει και ζητούσε να συναντηθούμε, επειδή υπήρχαν ορισμένα έγγραφα που έπρεπε να ελεγχθούν.

«Μαμά», είπε η Σούζαν, «νομίζω ότι ήρθε η ώρα να μάθουμε τι ακριβώς είχε συμφωνηθεί.»

Την κοίταξα.

«Και αν η απάντηση είναι χειρότερη απ’ όσο περιμένουμε;»

Μου έσφιξε το χέρι.

«Τότε θα την αντιμετωπίσουμε μαζί.»

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 8…

ΜΕΡΟΣ 8 ➡️

⬅️ ΠΙΣΩ