ΜΕΡΟΣ 8: ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΤΑΝ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΑΜΟ ΜΟΥ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ — ΚΑΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΩ ΑΝ ΘΑ ΑΚΟΥΓΑ ΤΟΝ ΝΤΑΝΙΕΛ ΓΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ

Ο δικηγόρος μάς δέχτηκε το επόμενο πρωί.

Ήταν ένας ήρεμος άνθρωπος, που δεν προσπάθησε να κάνει την κατάσταση να φανεί πιο δραματική απ’ όσο ήταν. Μας εξήγησε ότι το ηλεκτρονικό μήνυμα που είχαμε βρει δεν αποδείκνυε από μόνο του κάποια παρανομία, αλλά δικαιολογούσε να εξεταστεί το πλαίσιο μέσα στο οποίο είχε σταλεί.

«Δεν πρέπει να βγάλουμε συμπεράσματα μόνο από μια φράση», είπε. «Θα εξετάσουμε τα έγγραφα, θα διαπιστώσουμε ποιος τα συνέταξε και θα δούμε αν υπάρχουν υπογραφές ή συμφωνίες που σας αφορούν.»

Τον ρώτησα αν ο Ντάνιελ μπορούσε να έχει κάνει οικονομικές ή άλλες συμφωνίες στο όνομά μου χωρίς να το γνωρίζω.

«Αυτό εξαρτάται από τα πραγματικά στοιχεία», απάντησε. «Θα ελέγξουμε ό,τι αφορά τα δικαιώματά σας και θα σας εξηγήσουμε ποιες επιλογές έχετε.»

Δεν υπήρχε κάποια θεαματική αποκάλυψη εκείνη τη στιγμή. Υπήρχαν μόνο έγγραφα που έπρεπε να ελεγχθούν, ερωτήματα που έπρεπε να απαντηθούν και μια γυναίκα που προσπαθούσε να καταλάβει πώς είχε φτάσει σε αυτό το σημείο.

Όταν φύγαμε, η Σούζαν με ρώτησε αν ήθελα να πάμε μια βόλτα.

Στην αρχή αρνήθηκα. Ύστερα άλλαξα γνώμη.

Περπατήσαμε σε ένα μικρό πάρκο, δίπλα σε ανθρώπους που έβγαζαν βόλτα τα σκυλιά τους και παιδιά που έτρεχαν πάνω στο γρασίδι. Η καθημερινότητά τους έμοιαζε τόσο φυσιολογική, που δυσκολευόμουν να πιστέψω ότι η δική μου ζωή είχε αλλάξει τόσο πολύ μέσα σε λίγες ημέρες.

«Ξέρεις τι με πονάει περισσότερο;» είπα στη Σούζαν.

«Τι;»

«Δεν ξέρω πια ποια από τις αναμνήσεις μου ήταν αληθινή. Τα λουλούδια, τα πρωινά, οι συζητήσεις μας. Όλα όσα έκαναν τον γάμο μας να μοιάζει όμορφος.»

Η Σούζαν δεν βιάστηκε να απαντήσει.

«Μπορεί κάποια από αυτά να ήταν αληθινά», είπε τελικά. «Αλλά αυτό δεν δικαιολογεί όσα σε έκαναν να φοβηθείς.»

Τα λόγια της έμειναν μέσα μου.

Για καιρό πίστευα ότι, αν κάποιος είχε κάνει κάτι κακό, τότε κάθε όμορφη στιγμή που είχα ζήσει μαζί του ήταν αναγκαστικά ψεύτικη. Τώρα καταλάβαινα ότι η αλήθεια μπορεί να είναι πιο περίπλοκη. Κάποιος μπορεί να έχει δείξει τρυφερότητα και ταυτόχρονα να έχει παραβιάσει την εμπιστοσύνη σου.

Το ένα δεν σβήνει το άλλο.

Και τίποτε δεν μου αφαιρούσε το δικαίωμα να προστατεύσω τον εαυτό μου.

Το απόγευμα, ο Ντάνιελ ζήτησε να μιλήσουμε. Του απάντησα ότι θα δεχόμουν μόνο μια συνάντηση σε ασφαλές, ουδέτερο μέρος και με τη Σούζαν παρούσα.

Συμφώνησε.

Την επόμενη ημέρα συναντηθήκαμε σε έναν χώρο όπου μπορούσαμε να μιλήσουμε χωρίς να είμαστε απομονωμένοι. Ο Ντάνιελ έδειχνε κουρασμένος. Δεν φορούσε το συνηθισμένο του χαμόγελο, ούτε προσπάθησε να με φιλήσει.

«Ευχαριστώ που ήρθες», είπε.

«Δεν ήρθα για να σε καθησυχάσω», απάντησα. «Ήρθα για να ακούσω τι έχεις να πεις.»

Έγνεψε.

«Το καταλαβαίνω.»

Έμεινε σιωπηλός για λίγα δευτερόλεπτα.

«Ξέρω ότι δεν με εμπιστεύεσαι πια. Και ξέρω ότι το προκάλεσα εγώ.»

«Τότε πες μου τι έβαζες στο ρόφημά μου.»

Έκλεισε τα μάτια.

«Δεν μπορώ να σου ζητήσω να με πιστέψεις χωρίς να σου δείξω στοιχεία.»

«Τότε δείξε μου τα στοιχεία.»

Ο Ντάνιελ κοίταξε τη Σούζαν και ύστερα επέστρεψε το βλέμμα του σε εμένα.

«Υπήρχε μια συζήτηση για την υγεία σου. Κάποιος μού είχε πει ότι ένα συγκεκριμένο προϊόν θα μπορούσε να σε βοηθήσει να κοιμάσαι καλύτερα. Είχα πειστεί ότι σε βοηθούσα.»

«Χωρίς να μου πεις τι ήταν;»

Δεν απάντησε αμέσως.

«Ναι.»

«Χωρίς να με ρωτήσεις αν ήθελα να το πάρω;»

Χαμήλωσε το κεφάλι.

«Ναι.»

Ένιωσα θυμό να ανεβαίνει μέσα μου.

«Και όταν σου έλεγα ότι ζαλίζομαι; Όταν σου έλεγα ότι αισθανόμουν αδύναμη; Γιατί συνέχιζες να μου το δίνεις;»

«Πίστευα ότι θα περνούσε.»

«Δεν είσαι γιατρός, Ντάνιελ!»

Η φωνή μου ακούστηκε πιο δυνατή απ’ όσο περίμενα.

«Δεν είχες κανένα δικαίωμα να αποφασίζεις τι θα καταναλώνω. Αν πραγματικά ανησυχούσες για την υγεία μου, θα με είχες συνοδεύσει σε έναν γιατρό και θα μου είχες εξηγήσει τα πάντα.»

Εκείνος δεν προσπάθησε να με διακόψει.

«Έχεις δίκιο», είπε τελικά. «Έπρεπε να σου μιλήσω.»

«Αυτό δεν αρκεί.»

«Το ξέρω.»

Τον κοίταξα για αρκετή ώρα.

Ήθελα να ακούσω ότι δεν είχε σκοπό να με βλάψει. Ήθελα να ακούσω ότι όλα ήταν μια τραγική παρεξήγηση. Αλλά δεν ήμουν διατεθειμένη να αφήσω τα λόγια του να αντικαταστήσουν την εξέταση των στοιχείων.

«Θα δώσω τις πληροφορίες που μου είπες στους ανθρώπους που εξετάζουν την υπόθεση», απάντησα. «Και θα περιμένω τα αποτελέσματα. Δεν θα επιστρέψω στο σπίτι σου και δεν θα πιω τίποτα που δεν γνωρίζω τι περιέχει.»

Ο Ντάνιελ έγνεψε αργά.

«Δεν θα σε πιέσω.»

«Το έχεις ήδη κάνει», του είπα. «Και δεν θέλω να ξανασυμβεί.»

Η συνάντηση τελείωσε χωρίς αγκαλιές και χωρίς συμφιλίωση.

Καθώς απομακρυνόμασταν, ο Ντάνιελ με φώναξε.

«Μάργκαρετ.»

Σταμάτησα, αλλά δεν γύρισα αμέσως.

«Δεν ήθελα να σε χάσω.»

Γύρισα και τον κοίταξα.

«Το να φοβάσαι ότι θα χάσεις κάποιον δεν σου δίνει το δικαίωμα να του αφαιρείς την επιλογή.»

Δεν απάντησε.

Έφυγα μαζί με τη Σούζαν, γνωρίζοντας ότι δεν είχα ακόμη όλες τις απαντήσεις. Δεν ήξερα τι θα έδειχναν οι τελικές εξετάσεις ούτε ποιες θα ήταν οι συνέπειες για τον γάμο μας.

Αλλά ήξερα πως είχα κάνει το πρώτο πραγματικό βήμα για να πάρω πίσω τη ζωή μου.

Και τότε, λίγες ημέρες αργότερα, ο γιατρός ζήτησε να με δει ξανά.

Αυτή τη φορά, η φωνή του στο τηλέφωνο ήταν ήρεμη, αλλά σοβαρή.

«Κυρία Μάργκαρετ, έχουμε νέα στοιχεία από την αξιολόγηση. Θα ήθελα να τα συζητήσουμε από κοντά.»

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

«Υπάρχει κάτι που πρέπει να φοβάμαι;»

«Θα σας εξηγήσω ακριβώς τι γνωρίζουμε και τι παραμένει αβέβαιο. Είναι σημαντικό να μην βγάλουμε βιαστικά συμπεράσματα.»

Έκλεισα το τηλέφωνο και κοίταξα τη Σούζαν.

«Ήρθε η ώρα», της είπα.

Εκείνη πήρε το παλτό της.

«Θα έρθω μαζί σου.»

Και καθώς ετοιμαζόμασταν να φύγουμε, κατάλαβα ότι η μεγαλύτερη αποκάλυψη δεν θα ήταν απαραίτητα το τι είχε μέσα το φλιτζάνι.

Θα ήταν το αν μπορούσα να εμπιστευτώ ξανά τη δική μου κρίση, αφού είχα περάσει τόσο καιρό αμφισβητώντας τον ίδιο μου τον εαυτό.

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ…

ΤΕΛΙΚΟ   ➡️   

⬅️    ΠΙΣΩ