ΜΕΡΟΣ 6: ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ ΤΗΛΕΦΩΝΗΣΕ ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΙΠΕ «ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ Η ΜΟΝΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ»

Το τηλέφωνο χτύπησε την επόμενη ημέρα, λίγο μετά το μεσημέρι.

Δεν αναγνώριζα τον αριθμό.

Η Σούζαν καθόταν απέναντί μου και διάβαζε κάτι στον υπολογιστή της. Όταν είδε την έκφρασή μου, άφησε αμέσως ό,τι έκανε.

«Θέλεις να απαντήσεις;»

Δίστασα, αλλά τελικά πάτησα το κουμπί.

«Παρακαλώ;»

«Κυρία Μάργκαρετ;» ακούστηκε μια γυναικεία φωνή.

«Ναι.»

«Ονομάζομαι Έλενα. Ο Ντάνιελ μού είπε ότι ίσως επικοινωνήσετε μαζί μου.»

Έσφιξα το τηλέφωνο.

«Ποια είστε;»

«Εργάζομαι σε ένα ιδιωτικό ιατρικό κέντρο. Γνωρίζω ορισμένα πράγματα σχετικά με την κατάσταση που αντιμετωπίζετε, αλλά δεν μπορώ να συζητήσω προσωπικά δεδομένα άλλων ανθρώπων χωρίς τη συγκατάθεσή τους.»

«Τότε γιατί με καλέσατε;»

Η γυναίκα πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Επειδή πιστεύω ότι πρέπει να μάθετε τι γνωρίζουμε και τι δεν γνωρίζουμε. Αλλά θέλω να είμαι σαφής. Δεν μπορώ να επιβεβαιώσω τις υποψίες σας για το ρόφημα από ένα τηλεφώνημα.»

«Ο Ντάνιελ μού είπε να σας ακούσω.»

«Το γνωρίζω.»

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

«Μήπως ξέρετε τι έβαζε μέσα στο φλιτζάνι μου;»

Ακολούθησε σιωπή.

«Δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτό χωρίς να εξετάσουμε τα πραγματικά στοιχεία», είπε τελικά. «Όμως υπάρχει κάτι που πρέπει να σας ρωτήσω. Έχετε παρατηρήσει πρόσφατα αλλαγές στη μνήμη σας; Δυσκολεύεστε να θυμηθείτε συζητήσεις ή γεγονότα;»

Η ερώτηση με έκανε να παγώσω.

«Μερικές φορές αισθάνομαι θολωμένη. Αλλά νόμιζα ότι οφειλόταν στην κούραση και στη ζάλη.»

«Έχετε μιλήσει με τον γιατρό σας γι’ αυτό;»

«Ναι. Έχω αρχίσει να κάνω εξετάσεις.»

«Πολύ καλά. Συνεχίστε με τον γιατρό σας και μην αλλάξετε ή ξεκινήσετε καμία θεραπεία χωρίς ιατρική καθοδήγηση.»

«Δεν μου απαντήσατε», είπα. «Τι σχέση έχετε με τον Ντάνιελ;»

Η γυναίκα αναστέναξε.

«Δεν είμαι συγγενής του. Δεν είμαι φίλη του. Η επαγγελματική μου σχέση μαζί του είναι περιορισμένη. Αυτό που μπορώ να σας πω είναι ότι πρέπει να ξεχωρίσουμε δύο πράγματα: όσα γνωρίζουμε με βεβαιότητα και όσα φοβόμαστε ότι μπορεί να συμβαίνουν.»

«Και τι γνωρίζετε με βεβαιότητα;»

«Ότι είστε ανήσυχη, ότι έχετε αναφέρει συμπτώματα και ότι υπάρχει ένα δείγμα που πρέπει να αξιολογηθεί από κατάλληλους ειδικούς. Οτιδήποτε πέρα από αυτά χρειάζεται αποδείξεις.»

Η απάντησή της δεν με καθησύχασε. Με έκανε, όμως, να καταλάβω ότι δεν θα έβρισκα την αλήθεια μέσα από υποθέσεις ή μισές κουβέντες.

«Θέλω να σας συναντήσω», της είπα.

«Μπορούμε να οργανώσουμε μια συνάντηση με τη συμμετοχή του κατάλληλου επαγγελματία και με σαφή ενημέρωση για τον λόγο της συζήτησης. Δεν θέλω να σας δώσω την εντύπωση ότι γνωρίζω περισσότερα απ’ όσα πραγματικά γνωρίζω.»

Συμφωνήσαμε να επικοινωνήσουμε ξανά αφού ενημερωθεί ο γιατρός μου.

Όταν έκλεισα το τηλέφωνο, η Σούζαν με κοίταζε με αγωνία.

«Τι σου είπε;»

Της τα εξήγησα όλα.

«Δεν ξέρουμε ακόμη τι συμβαίνει», είπε. «Αλλά τουλάχιστον τώρα ξέρουμε ότι πρέπει να περιμένουμε τα πραγματικά αποτελέσματα.»

«Κι αν ο Ντάνιελ μου κρύβει κάτι;»

«Τότε θα πρέπει να το αποδείξουμε. Δεν χρειάζεται να βιαστούμε να βγάλουμε συμπεράσματα.»

Εκείνο το βράδυ δεν είχα διάθεση να φάω. Καθόμουν δίπλα στο παράθυρο και κοιτούσα τον δρόμο, προσπαθώντας να θυμηθώ κάθε στιγμή των τελευταίων έξι μηνών.

Ο Ντάνιελ είχε αρχίσει να μου μιλά για την υγεία μου σχεδόν από την πρώτη εβδομάδα του γάμου μας. Με ρωτούσε αν είχα κοιμηθεί καλά, αν είχα πονοκέφαλο, αν αισθανόμουν κουρασμένη. Στην αρχή, το θεωρούσα ενδιαφέρον.

Έπειτα άρχισε να επιμένει να ξεκουράζομαι περισσότερο.

Μου έλεγε να μην οδηγώ όταν αισθανόμουν ζάλη. Να μην πηγαίνω μόνη για ψώνια. Να μην κουράζομαι με δουλειές του σπιτιού.

«Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν», μου έλεγε. «Εγώ είμαι εδώ για να σε φροντίζω.»

Τότε είχα αισθανθεί ευγνωμοσύνη.

Τώρα αναρωτιόμουν αν η φροντίδα του είχε γίνει ένας τρόπος να περιορίζει τη ζωή μου.

Το επόμενο πρωί τηλεφώνησα στον γιατρό μου. Του περιέγραψα ξανά τα συμπτώματά μου και του ζήτησα να με ενημερώσει για τα επόμενα βήματα.

Με διαβεβαίωσε ότι θα συνεχίζαμε την αξιολόγηση με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία και ότι δεν θα έπρεπε να θεωρήσω δεδομένο πως κάθε σύμπτωμα είχε την ίδια αιτία.

Αυτή η προσεκτική απάντηση ήταν σημαντική. Για πρώτη φορά, ένιωσα ότι μπορούσα να αντιμετωπίσω την κατάσταση χωρίς να παρασυρθώ από τον φόβο μου.

Ωστόσο, το απόγευμα συνέβη κάτι απρόσμενο.

Η Σούζαν μπήκε στο δωμάτιο κρατώντας έναν φάκελο.

«Μαμά, βρήκα αυτό στο ηλεκτρονικό σου ταχυδρομείο. Είναι ένα μήνυμα που είχες λάβει πριν από μερικούς μήνες.»

«Από ποιον;»

Μου έδωσε τον υπολογιστή.

Το μήνυμα είχε σταλεί από μια εταιρεία που δεν γνώριζα. Το θέμα του ήταν γενικό, αλλά μέσα στο κείμενο υπήρχε αναφορά σε μια συνάντηση για οικονομικά και νομικά ζητήματα.

Δεν υπήρχε κάτι που να αποδεικνύει ότι σχετιζόταν με το ρόφημα ή με την υγεία μου. Ωστόσο, ο αποστολέας είχε συμπεριλάβει το όνομα του Ντάνιελ.

Και στο τέλος υπήρχε μια φράση που με έκανε να ξαναδιαβάσω το μήνυμα:

«Παρακαλούμε να επιβεβαιώσετε ότι η κυρία Μάργκαρετ έχει ενημερωθεί πλήρως πριν από οποιαδήποτε περαιτέρω ενέργεια.»

«Τι σημαίνει αυτό;» ρώτησα.

Η Σούζαν κούνησε το κεφάλι.

«Δεν ξέρω. Αλλά ίσως πρέπει να το δει κάποιος που γνωρίζει από νομικά θέματα.»

Αποθηκεύσαμε το μήνυμα και δεν προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε με τον αποστολέα χωρίς καθοδήγηση.

Το βράδυ, για πρώτη φορά, δεν σκεφτόμουν μόνο το φιαλίδιο.

Σκεφτόμουν τον γάμο μου, τις αποφάσεις που είχα πάρει και όσα μπορεί να είχαν συμφωνηθεί χωρίς να γνωρίζω.

Μπορεί να υπήρχε μια εξήγηση που δεν είχα ακούσει ακόμη.

Μπορεί, όμως, να υπήρχε και κάτι πολύ πιο σοβαρό.

Και πριν προλάβω να αποφασίσω τι έπρεπε να κάνω, το κινητό μου χτύπησε ξανά.

Ήταν ο Ντάνιελ.

Αυτή τη φορά δεν μου έστειλε μήνυμα.

Άφησε μόνο ένα ηχητικό αρχείο.

Το άνοιξα με τη Σούζαν δίπλα μου.

Η φωνή του ήταν σχεδόν αγνώριστη.

«Μάργκαρετ, σε παρακαλώ. Αν έχεις δει τα αποτελέσματα, μην αποφασίσεις ακόμη ότι ξέρεις όλη την ιστορία. Υπάρχει κάτι που δεν σου είπα, και αν το μάθεις από κάποιον άλλον, μπορεί να το καταλάβεις εντελώς λάθος.»

Σταμάτησε για λίγο.

«Δεν ζητώ να με συγχωρήσεις. Ζητώ μόνο να ακούσεις την αλήθεια.»

Κοίταξα τη Σούζαν.

«Τι κάνουμε τώρα;» τη ρώτησα.

Εκείνη πήρε το χέρι μου.

«Τώρα περιμένουμε να δούμε τι μπορεί να αποδειχθεί. Και δεν αφήνουμε κανέναν να σε πιέσει να πάρεις μια απόφαση πριν είσαι έτοιμη.»

Για πρώτη φορά, συμφώνησα χωρίς δισταγμό.

Γιατί είχα καταλάβει κάτι πολύ σημαντικό: ακόμη κι αν ο Ντάνιελ είχε μια εξήγηση, αυτό δεν σήμαινε ότι δικαιούνταν να αποφασίζει για τη ζωή μου χωρίς τη γνώση και τη συγκατάθεσή μου.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 7…

ΜΕΡΟΣ 7 ➡️

⬅️ ΠΙΣΩ