ΜΕΡΟΣ 7 — Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ… ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΟΔΥΝΗΡΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ, ΑΛΛΑ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ

Δύο ημέρες μετά την επίσκεψη της Κλερ, ο Ντάνιελ μού έστειλε ένα μήνυμα.

«Μπορούμε να συναντηθούμε; Μόνοι μας;»

Το διάβασα αρκετές φορές πριν απαντήσω.

Τελικά του έγραψα:

«Αύριο στις έντεκα. Στην καφετέρια κοντά στο πάρκο».

Δεν ήθελα να τον συναντήσω στο σπίτι μου. Χρειαζόμουν έναν ουδέτερο χώρο, όπου θα μπορούσα να σηκωθώ και να φύγω αν η συζήτηση γινόταν προσβλητική.

Όταν έφτασα, εκείνος καθόταν ήδη σε ένα τραπέζι κοντά στο παράθυρο.

Φαινόταν κουρασμένος. Είχε μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια και κρατούσε μια κούπα καφέ που είχε σχεδόν κρυώσει.

Κάθισα απέναντί του.

«Τι θέλεις να μου πεις;»

Ο Ντάνιελ κοίταξε τα χέρια του.

«Η Κλερ κι εγώ μαλώνουμε συνέχεια».

Δεν απάντησα.

«Η επιχείρηση δεν πάει καλά εδώ και πολύ καιρό. Χρησιμοποιούσα τα χρήματα που μου έστελνες για να καλύπτω έξοδα που δεν μπορούσα να πληρώσω μόνος μου. Κάποιες φορές, όμως, δεν σου έλεγα ολόκληρη την αλήθεια».

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

«Πόσες φορές;»

«Δεν ξέρω».

«Ντάνιελ, θέλω να είσαι ειλικρινής».

Έκλεισε τα μάτια.

«Πολλές».

Η λέξη έπεσε ανάμεσά μας σαν πέτρα.

«Όταν σου έλεγα ότι τα χρήματα ήταν για την επιχείρηση, κάποιες φορές τα χρησιμοποιούσαμε για άλλες υποχρεώσεις. Για το σπίτι, για κάρτες, για έξοδα που είχαν συσσωρευτεί. Δεν ήθελα να σε ανησυχήσω».

«Και γιατί δεν μου το είπες;»

«Επειδή ήξερα ότι θα ανησυχούσες».

«Και γιατί δεν μου είπες ότι δεν μπορούσες να πληρώσεις τη δόση;»

«Επειδή ντρεπόμουν».

Τον κοίταξα για αρκετή ώρα.

«Ντάνιελ, θα μπορούσες να μου είχες πει την αλήθεια. Ίσως να μην μπορούσα να λύσω το πρόβλημά σου, αλλά τουλάχιστον θα ήξερα τι συνέβαινε».

Έγνεψε.

«Το ξέρω».

«Όχι. Δεν νομίζω ότι το ήξερες. Γιατί, αν το ήξερες, δεν θα με άφηνες να πιστεύω ότι όλα πήγαιναν καλά ενώ εγώ πλήρωνα όλο και περισσότερα».

Έσκυψε το κεφάλι.

Ύστερα είπε κάτι που δεν περίμενα.

«Η Κλερ δεν ήθελε να έρθεις τα Χριστούγεννα».

Τον κοίταξα.

«Αυτό το είχα καταλάβει».

«Είχε θυμώσει επειδή οι γονείς της ήθελαν να περάσουν όλη την ημέρα μαζί μας. Μου είπε ότι δεν ήθελε να υπάρχουν άλλες υποχρεώσεις και ότι θα έπρεπε να κρατήσουμε τη γιορτή μικρή».

«Αλλά το σπίτι ήταν γεμάτο κόσμο».

«Το ξέρω».

«Και εσύ συμφώνησες να με διώξεις».

Ο Ντάνιελ έσφιξε τα δάχτυλά του.

«Ναι».

Δεν προσπάθησε να δικαιολογηθεί.

Αυτό έκανε την ομολογία του ακόμη πιο οδυνηρή.

«Γιατί;» τον ρώτησα. «Γιατί δεν της είπες ότι είμαι η μητέρα σου και ότι ήθελες να είμαι εκεί;»

Έμεινε σιωπηλός.

Τελικά, ψιθύρισε:

«Επειδή φοβόμουν ότι θα θύμωνε μαζί μου. Και επειδή είχα συνηθίσει να υποχωρώ για να μην έχουμε καβγάδες».

«Έτσι λοιπόν, προτίμησες να πληγώσεις εμένα».

«Ναι».

Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.

«Δεν έχω δικαιολογία, μαμά».

Για πρώτη φορά μετά από πολλές ημέρες, ένιωσα πως ίσως υπήρχε κάτι αληθινό στη συζήτηση.

Αλλά η αλήθεια δεν μπορούσε να σβήσει όσα είχαν συμβεί.

«Και τα χρήματα;» ρώτησα. «Πού ακριβώς κατέληξαν;»

Ο Ντάνιελ έβγαλε από την τσάντα του έναν φάκελο.

Μέσα υπήρχαν τραπεζικές καταστάσεις, τιμολόγια και ένας κατάλογος με τις οικονομικές του υποχρεώσεις.

«Άρχισα να τα συγκεντρώνω», είπε. «Δεν είναι όλα έτοιμα, αλλά θέλω να σου δείξω τι συμβαίνει».

Πήρα τον φάκελο.

Δεν τον άνοιξα αμέσως.

«Θα τον εξετάσω μαζί με τον λογιστή μου. Δεν πρόκειται να σου δώσω άλλα χρήματα μέχρι να ξέρουμε ακριβώς τι συμβαίνει».

Έγνεψε.

«Το καταλαβαίνω».

«Και θέλω να είμαι ξεκάθαρη σε κάτι ακόμη. Δεν πρόκειται να πληρώσω για να αγοράσω τη θέση μου στη ζωή των εγγονιών μου. Αν θέλεις να είμαι γιαγιά τους, πρέπει να με αντιμετωπίζεις σαν άνθρωπο, όχι σαν λογαριασμό που μπορείς να χρησιμοποιείς όταν τελειώνουν τα χρήματα».

Ο Ντάνιελ έκρυψε το πρόσωπό του στις παλάμες του.

Για λίγα δευτερόλεπτα δεν μίλησε.

Ύστερα σήκωσε το κεφάλι.

«Συγγνώμη, μαμά».

Η φωνή του ήταν χαμηλή.

Δεν ήταν η θεατρική συγγνώμη που είχα φοβηθεί. Δεν μου ζήτησε αμέσως να επιστρέψω τις πληρωμές. Δεν είπε ότι έπρεπε να ξεχάσω τα πάντα.

Αλλά δεν ήξερα ακόμη αν η συγγνώμη του ήταν η αρχή μιας αλλαγής ή απλώς η αντίδρασή του στον φόβο ότι θα έχανε τη βοήθειά μου.

«Θα χρειαστεί χρόνος, Ντάνιελ», είπα.

«Το ξέρω».

«Και θα χρειαστούν πράξεις».

«Θα προσπαθήσω».

Σηκώθηκα.

Πριν φύγω, έβαλα το χέρι μου για λίγο πάνω στο δικό του.

Δεν τον αγκάλιασα.

Δεν του υποσχέθηκα ότι όλα θα γίνουν όπως πριν.

Του έδωσα μόνο μια ευκαιρία να αρχίσει να διορθώνει όσα είχε καταστρέψει.

Καθώς περπατούσα προς την έξοδο, άκουσα τη φωνή του.

«Μαμά;»

Γύρισα.

«Τα παιδιά ρωτούν για σένα κάθε μέρα».

Η καρδιά μου μαλάκωσε.

«Τότε άφησέ τα να με δουν».

Έγνεψε αργά.

Και για πρώτη φορά, δεν πρόσθεσε κανένα «αλλά».

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 8…

ΜΕΡΟΣ 8 ➡️

⬅️ ΠΙΣΩ