ΜΕΡΟΣ 6 — Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΣΥΖΥΓΟΥ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ… ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΟΛΑ ΑΛΛΑΖΑΝ
Ο Ντάνιελ διάβασε το έγγραφο ξανά και ξανά.
«Δεν υπέγραψα ποτέ κάτι τέτοιο», είπε τελικά.
Η Σαμάνθα καθόταν απέναντί του, με τα χέρια της σφιγμένα πάνω στην τσάντα της.
«Το ξέρω. Γι’ αυτό το έφερα».
«Πώς βρέθηκε το όνομά μου εδώ;»
«Δεν ξέρω», απάντησε εκείνη. «Αλλά είδα τον Μαρκ να το κρύβει στο γραφείο του. Όταν τον ρώτησα, μου είπε ότι ήταν ένα παλιό επιχειρηματικό έγγραφο και ότι δεν έπρεπε να ασχοληθώ».
Ο Ντάνιελ σηκώθηκε και άρχισε να περπατά στην κουζίνα.
«Δεν μπορώ να πιστέψω ότι θα χρησιμοποιούσε τα στοιχεία μου χωρίς να με ενημερώσει».
Του έπιασα το χέρι.
«Μην βγάζεις συμπεράσματα πριν εξεταστεί το έγγραφο».
«Αν είναι αληθινό, Έλενα, μπορεί να έχω μπλέξει σε κάτι χωρίς καν να το γνωρίζω».
«Τότε πρέπει να το μάθουμε σωστά».
Η Σαμάνθα έγνεψε.
«Δεν ήρθα για να τον εκδικηθώ. Θέλω απλώς να σταματήσει να λέει ψέματα. Δεν μπορώ να ζω άλλο έτσι».
Για πρώτη φορά, είδα στο πρόσωπό της μια αποφασιστικότητα που δεν είχα παρατηρήσει ποτέ πριν.
Δεν ήταν πλέον η γυναίκα που γελούσε με τα αστεία του Μαρκ για να τον ευχαριστήσει.
Ήταν μια γυναίκα που είχε αρχίσει να καταλαβαίνει ότι η σιωπή της μπορούσε να έχει συνέπειες.
Το επόμενο πρωί επικοινωνήσαμε με τον οικονομικό σύμβουλο και του παραδώσαμε τα νέα έγγραφα. Εκείνος μάς συνέστησε να μην τα μετακινήσουμε περαιτέρω και να απευθυνθούμε σε δικηγόρο, καθώς ενδέχεται να υπήρχε χρήση προσωπικών στοιχείων χωρίς συγκατάθεση.
Ο Ντάνιελ ακολούθησε τη συμβουλή του.
Οι ημέρες που ακολούθησαν ήταν δύσκολες.
Η Βικτόρια τηλεφωνούσε διαρκώς, πότε κλαίγοντας και πότε θυμωμένη.
«Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό στον αδελφό σου», έλεγε στον Ντάνιελ.
Εκείνος απαντούσε κάθε φορά το ίδιο.
«Δεν του κάνω τίποτα. Προσπαθώ να μάθω αν χρησιμοποίησε το όνομά μου χωρίς την άδειά μου».
«Είναι οικογενειακό ζήτημα!»
«Αν έχει χρησιμοποιηθεί η ταυτότητά μου σε οικονομικά έγγραφα, δεν είναι μόνο οικογενειακό ζήτημα».
Μετά από κάθε τηλεφώνημα, τον έβρισκα πιο κουρασμένο.
Ήξερα ότι δεν ήταν εύκολο για εκείνον. Ο Μαρκ ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του. Είχαν μεγαλώσει μαζί, είχαν μοιραστεί παιδικές αναμνήσεις και είχαν σταθεί ο ένας δίπλα στον άλλο σε δύσκολες στιγμές.
Αλλά η αγάπη δεν μπορούσε να σημαίνει ότι θα αποδεχόταν τα πάντα.
Μια εβδομάδα αργότερα, ο δικηγόρος μάς ενημέρωσε ότι το έγγραφο χρειαζόταν περαιτέρω έλεγχο. Δεν μπορούσε να επιβεβαιώσει ποιος το είχε υπογράψει ούτε αν είχε χρησιμοποιηθεί σε κάποια συναλλαγή.
Ωστόσο, υπήρχε ένας τρόπος να προχωρήσουμε: να ζητηθούν επίσημα τα σχετικά αρχεία και να εξεταστούν οι υπογραφές από ειδικό, εφόσον αυτό κρινόταν απαραίτητο.
Ο Ντάνιελ συμφώνησε.
Και τότε, απροσδόκητα, ο Μαρκ τηλεφώνησε ο ίδιος.
«Θέλω να σε δω», είπε στον αδελφό του.
«Γιατί;»
«Για να μιλήσουμε σαν αδέλφια».
Ο Ντάνιελ δίστασε.
«Μπορούμε να μιλήσουμε με τον δικηγόρο παρόντα».
«Τι;» φώναξε ο Μαρκ. «Θα φέρεις δικηγόρο για να μιλήσεις στον ίδιο σου τον αδελφό;»
«Αν πρόκειται να εξηγήσεις τα έγγραφα, δεν έχεις λόγο να αρνηθείς».
Ο Μαρκ έκλεισε το τηλέφωνο.
Το ίδιο βράδυ, η Βικτόρια εμφανίστηκε στο σπίτι μας.
Αυτή τη φορά δεν φώναζε.
Έμοιαζε μεγαλύτερη, πιο κουρασμένη.
«Θέλω να σου ζητήσω κάτι, Έλενα».
Την κοίταξα χωρίς να απαντήσω.
«Σε παρακαλώ, μη συνεχίσεις αυτή την υπόθεση».
Ο Ντάνιελ στάθηκε δίπλα μου.
«Μαμά, δεν μπορούμε να κάνουμε ότι δεν συνέβη τίποτα».
«Δεν καταλαβαίνεις. Ο Μαρκ μπορεί να χάσει τα πάντα».
«Αν έκανε κάτι παράνομο, πρέπει να αναλάβει την ευθύνη».
Η Βικτόρια άρχισε να κλαίει.
«Είναι γιος μου».
«Κι εγώ είμαι γιος σου», είπε ο Ντάνιελ. «Γιατί δεν σκέφτηκες τι θα συμβεί σε εμένα αν χρησιμοποίησε το όνομά μου;»
Εκείνη άνοιξε το στόμα της, αλλά δεν απάντησε.
Την κοίταξα με θλίψη.
«Βικτόρια, καταλαβαίνω ότι φοβάσαι. Αλλά δεν μπορούμε να προστατεύουμε κάποιον από τις συνέπειες των πράξεών του καταστρέφοντας την αλήθεια».
Έσκυψε το κεφάλι.
«Υπάρχει κάτι που δεν ξέρετε», ψιθύρισε.
Ο Ντάνιελ πάγωσε.
«Τι;»
Η Βικτόρια έσφιξε την τσάντα της.
«Ο Μαρκ δεν ήταν πάντα έτσι. Όταν ξεκίνησε την επιχείρηση, έκανε πραγματικά ό,τι μπορούσε. Εργαζόταν μέρα και νύχτα. Ήθελε να αποδείξει στον πατέρα του ότι μπορούσε να πετύχει».
«Και μετά;» ρώτησα.
«Άρχισε να δανείζεται χρήματα. Έλεγε ότι θα τα επέστρεφε μόλις η επιχείρηση άρχιζε να αποδίδει. Στην αρχή ήταν μικρά ποσά. Ύστερα μεγαλύτερα. Όταν άρχισαν τα προβλήματα, ντράπηκε να το παραδεχτεί».
Ο Ντάνιελ την κοίταξε.
«Το ήξερες;»
«Υποψιαζόμουν. Δεν ήξερα πόσο σοβαρή ήταν η κατάσταση».
«Και γιατί δεν μας το είπες;»
Η Βικτόρια σκούπισε τα μάτια της.
«Επειδή φοβόμουν ότι θα χάναμε την οικογένειά μας».
Ο Ντάνιελ αναστέναξε.
«Την οικογένεια δεν τη χάνεις όταν λες την αλήθεια, μαμά. Τη χάνεις όταν όλοι αναγκάζονται να ζουν μέσα στα ψέματα».
Η Βικτόρια έφυγε χωρίς να πει τίποτα άλλο.
Εκείνο το βράδυ, καθώς ετοιμαζόμασταν για ύπνο, έλαβα ένα μήνυμα από τη Σαμάνθα.
«Ο Μαρκ έφυγε από το σπίτι. Δεν ξέρω πού βρίσκεται. Πήρε μαζί του τον υπολογιστή του και κάποια έγγραφα. Φοβάμαι ότι θα προσπαθήσει να εξαφανίσει ό,τι έχει απομείνει».
Διάβασα το μήνυμα στον Ντάνιελ.
Δεν πανικοβληθήκαμε. Επικοινωνήσαμε με τον δικηγόρο και τον ενημερώσαμε για όσα είχαν συμβεί.
Μας συμβούλεψε να μην προσπαθήσουμε να τον αντιμετωπίσουμε μόνοι μας και να αφήσουμε κάθε περαιτέρω ενέργεια στους αρμόδιους.
Την επόμενη ημέρα, ο Ντέιβιντ μάς κάλεσε.
«Έχω μια πληροφορία που ίσως αλλάξει τα πράγματα», είπε.
«Τι πληροφορία;» ρώτησα.
«Ένα πρόσωπο που συνεργαζόταν με τον Μαρκ είναι πρόθυμο να καταθέσει όσα γνωρίζει. Και ισχυρίζεται ότι ο Μαρκ δεν χρησιμοποιούσε μόνο τα δικά του στοιχεία».
Ο Ντάνιελ έκλεισε τα μάτια.
«Τίνος στοιχεία χρησιμοποίησε;»
Ο Ντέιβιντ πήρε μια ανάσα.
«Της ίδιας του της μητέρας».
Και ξαφνικά, η Βικτόρια δεν ήταν πια μόνο μια μητέρα που προσπαθούσε να προστατεύσει τον γιο της.
Ήταν ίσως και ένα από τα πρόσωπα που είχαν πληγεί από τις πράξεις του.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 7…
0 comments:
Post a Comment