ΜΕΡΟΣ 7 — Η ΠΕΘΕΡΑ ΜΟΥ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΟΤΙ ΕΙΧΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΕΙ ΤΟΝ ΛΑΘΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟ
Η πληροφορία ότι ο Μαρκ ίσως είχε χρησιμοποιήσει και τα στοιχεία της μητέρας του άλλαξε τα πάντα.
Η Βικτόρια αρνήθηκε αρχικά να το πιστέψει.
«Ο Μαρκ δεν θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο σε εμένα», είπε στον Ρόμπερτ.
Εκείνος δεν προσπάθησε να την πείσει με λόγια.
Της έδειξε μόνο τα έγγραφα που είχαν συγκεντρωθεί και της εξήγησε ότι έπρεπε να ελεγχθούν από ανεξάρτητους ειδικούς.
«Δεν λέω ότι ο γιος μας είναι ένοχος», της είπε. «Λέω ότι πρέπει να σταματήσουμε να αποφασίζουμε τι θέλουμε να πιστέψουμε και να δούμε τι αποδεικνύεται».
Η Βικτόρια κάθισε στον καναπέ.
Για πρώτη φορά, δεν προσπάθησε να υπερασπιστεί τον Μαρκ.
«Ίσως να ήμουν τυφλή», ψιθύρισε.
Ο Ρόμπερτ της έπιασε το χέρι.
«Ήθελες να τον βοηθήσεις. Αυτό δεν είναι κακό. Αλλά η βοήθεια χωρίς όρια μπορεί να γίνει τρόπος να κρύβονται τα προβλήματα».
Εν τω μεταξύ, η εξέταση των εγγράφων συνεχιζόταν.
Δεν γνωρίζαμε ακόμη ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα. Υπήρχαν ενδείξεις που απαιτούσαν διερεύνηση, αλλά κανείς μας δεν ήθελε να παρουσιάσει υποψίες ως αποδεδειγμένα γεγονότα.
Ο δικηγόρος μάς ενημέρωνε για κάθε νέο στοιχείο και μας υπενθύμιζε να μην κάνουμε δημόσιες δηλώσεις.
Ο Ντάνιελ ακολουθούσε τις οδηγίες του.
Ο Μαρκ, όμως, εξακολουθούσε να στέλνει μηνύματα.
Άλλοτε κατηγορούσε τον αδελφό του ότι τον εγκατέλειψε.
Άλλοτε ζητούσε να συναντηθούμε όλοι μαζί για να «τα βρούμε».
Και μερικές φορές έστελνε μηνύματα στη Βικτόρια, υπενθυμίζοντάς της όλα όσα είχε κάνει για εκείνον.
«Εγώ ήμουν πάντα αυτός που κρατούσε την οικογένεια όρθια», της έγραψε σε ένα από αυτά.
Η Βικτόρια το διάβασε μπροστά μας.
Ύστερα άφησε το τηλέφωνο στο τραπέζι.
«Πάντα πίστευα ότι επειδή ήταν ο μεγαλύτερος, έπρεπε να τον εμπιστεύομαι περισσότερο», είπε. «Και όταν ο Ντάνιελ διαφωνούσε μαζί του, του έλεγα να κάνει πίσω για να μη δημιουργούνται προβλήματα».
Κοίταξε τον μικρότερο γιο της.
«Σε αδίκησα πολλές φορές».
Ο Ντάνιελ δεν απάντησε αμέσως.
«Δεν θέλω να συγκρίνεις εμένα και τον Μαρκ. Θέλω μόνο να μας αντιμετωπίζεις και τους δύο με τον ίδιο τρόπο».
Η Βικτόρια έγνεψε.
Ύστερα γύρισε προς εμένα.
«Και εσένα σε αδίκησα, Έλενα».
Δεν ήξερα τι να πω.
«Όταν ο Μαρκ σου έριξε την μπύρα, έπρεπε να τον είχα σταματήσει. Αντί γι’ αυτό, σου ζήτησα να φύγεις και να μην κάνεις σκηνή. Ήταν άδικο».
Η συγγνώμη της δεν μπορούσε να διαγράψει όσα είχαν συμβεί.
Αλλά ήταν η πρώτη φορά που αναγνώριζε ξεκάθαρα το λάθος της.
«Σε ευχαριστώ που το λες», απάντησα.
Δεν την αγκάλιασα ούτε της υποσχέθηκα ότι όλα θα ήταν όπως πριν.
Η εμπιστοσύνη δεν επιστρέφει επειδή κάποιος ζητά συγγνώμη. Χρειάζεται χρόνος, συνέπεια και πράξεις.
Λίγες ημέρες αργότερα, ο Ντέιβιντ μάς ενημέρωσε ότι είχε κληθεί να δώσει επίσημες εξηγήσεις για τις συναλλαγές που είχε εντοπίσει.
Μαζί του κλήθηκαν και άλλα πρόσωπα που είχαν συνεργαστεί με την εταιρεία.
Η υπόθεση πλέον δεν μπορούσε να λυθεί με μια οικογενειακή συζήτηση.
Και τότε ήρθε η είδηση που φοβόμασταν.
Ο δικηγόρος μάς τηλεφώνησε και ζήτησε να συναντηθούμε.
«Έχουν προκύψει νέα στοιχεία», μας είπε. «Ορισμένες συναλλαγές φαίνεται να έχουν γίνει με χρήση στοιχείων τρίτων. Χρειάζεται να εξεταστεί αν υπήρχε συγκατάθεση και ποιος είχε πραγματικά την ευθύνη».
Ο Ντάνιελ έσφιξε το χέρι μου.
«Τι σημαίνει αυτό για εμάς;»
«Προς το παρόν, σημαίνει ότι πρέπει να συνεργαστείτε με τις αρμόδιες αρχές και να δώσετε όσα στοιχεία έχετε. Δεν πρέπει να κάνετε υποθέσεις για το τελικό αποτέλεσμα».
Ακολουθήσαμε τις οδηγίες του.
Ο Ντάνιελ έδωσε τις εξηγήσεις που του ζητήθηκαν και ξεκαθάρισε ότι δεν είχε υπογράψει ούτε εγκρίνει τις συγκεκριμένες συναλλαγές, στον βαθμό που μπορούσε να το γνωρίζει. Τα έγγραφα εξετάστηκαν από τους ειδικούς και οι αρμόδιοι συνέχισαν τη διερεύνηση.
Η Σαμάνθα, από την πλευρά της, αποφάσισε να μείνει προσωρινά με την αδελφή της.
«Δεν ξέρω αν μπορώ να συνεχίσω τον γάμο μου», μου είπε ένα βράδυ. «Αλλά ξέρω ότι δεν μπορώ να συνεχίσω να ζω μέσα στον φόβο».
Την άκουσα χωρίς να την πιέσω να πάρει κάποια απόφαση.
«Δεν χρειάζεται να αποφασίσεις τα πάντα σήμερα», της είπα. «Αρκεί να κάνεις το επόμενο βήμα που θεωρείς ασφαλές για εσένα».
Εκείνη έγνεψε.
«Ξέρεις κάτι; Παλιά νόμιζα ότι ήσουν ψυχρή επειδή δεν αντιδρούσες στις προσβολές του Μαρκ».
Χαμογέλασα αχνά.
«Δεν ήμουν ψυχρή. Απλώς δεν ήθελα να μετατρέπω κάθε προσβολή σε μάχη».
«Και τώρα;»
«Τώρα ξέρω ότι το να μην απαντάς σε κάθε πρόκληση δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανέχεσαι τα πάντα».
Η Σαμάνθα χαμήλωσε το βλέμμα.
«Μακάρι να το είχα καταλάβει νωρίτερα».
Εκείνο το βράδυ, καθώς ο Ντάνιελ κι εγώ επιστρέφαμε σπίτι, μου είπε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
«Στο μπάρμπεκιου, όταν ο Μαρκ σου έριξε την μπύρα, ήθελα να του επιτεθώ. Νόμιζα ότι αυτό θα σε προστάτευε».
Τον κοίταξα.
«Δεν χρειαζόμουν να τον χτυπήσεις».
«Το ξέρω τώρα. Χρειαζόσουν να σταθώ δίπλα σου».
Του έσφιξα το χέρι.
«Και αυτό έκανες».
Για πρώτη φορά μετά από εβδομάδες, ένιωσα ότι μπορούσαμε να αναπνεύσουμε λίγο πιο ελεύθερα.
Αλλά η ιστορία δεν είχε τελειώσει.
Το επόμενο πρωί, ο δικηγόρος μάς τηλεφώνησε ξανά.
«Έχω νεότερα», είπε. «Ο Μαρκ ζητά να συναντήσει τον Ντάνιελ. Αυτή τη φορά, όμως, δεν ζητά απλώς να μιλήσουν σαν αδέλφια».
«Τι ζητά;» ρώτησα.
Ο δικηγόρος έκανε μια μικρή παύση.
«Θέλει να παραδεχτεί κάτι. Και λέει ότι υπάρχουν στοιχεία που δεν έχουν ακόμη εξεταστεί».
Ο Ντάνιελ κοίταξε έξω από το παράθυρο.
«Θα τον ακούσω», είπε. «Αλλά δεν θα του υποσχεθώ ότι θα τον προστατεύσω από την αλήθεια».
Και αυτή ήταν η πρώτη πραγματική απόφαση που πήρε χωρίς να φοβάται μήπως απογοητεύσει την οικογένειά του.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 8…
0 comments:
Post a Comment