ΜΕΡΟΣ 6 — Ο ΝΤΑΝΙΕΛ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΝΙΩΣΩ ΕΝΟΧΕΣ, ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΠΛΕΟΝ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ

Ο Ντάνιελ ζήτησε να με δει μόνος του για τελευταία φορά.

Η Μάργκαρετ μού συνέστησε να μην αποδεχτώ ιδιωτική συνάντηση, ιδιαίτερα όσο η εταιρική έρευνα βρισκόταν σε εξέλιξη.

Συμφώνησα να συναντηθούμε στο γραφείο των δικηγόρων μας, με την παρουσία τους.

Όταν έφτασα, ο Ντάνιελ καθόταν ήδη σε μια πολυθρόνα κοντά στο παράθυρο. Ο νάρθηκας είχε αφαιρεθεί, αλλά εξακολουθούσε να κινείται προσεκτικά. Το πρόσωπό του έδειχνε κουρασμένο και τα μάτια του είχαν χάσει τη συνηθισμένη τους αυτοπεποίθηση.

Για μια στιγμή, θυμήθηκα τον άντρα που είχα γνωρίσει πριν από οκτώ χρόνια.

Τον άντρα που με περίμενε έξω από το γραφείο μου με λουλούδια. Που μου έστελνε μηνύματα όταν ταξίδευα. Που μου έλεγε ότι ήμουν ο μόνος άνθρωπος στον οποίο μπορούσε να εμπιστευτεί τη ζωή του.

Ύστερα θυμήθηκα τη Βανέσα, το παιδί, το κολιέ και τα έγγραφα.

Κάθισα απέναντί του.

«Τι θέλεις, Ντάνιελ;»

Με κοίταξε για αρκετά δευτερόλεπτα.

«Θέλω να σταματήσεις».

«Τι ακριβώς;»

«Την έρευνα. Τη διαδικασία της εταιρείας. Το διαζύγιο. Όλα».

«Δεν μπορώ να σταματήσω μια εταιρική διαδικασία επειδή μου το ζητάς».

«Είσαι η βασική μέτοχος! Μπορείς να επηρεάσεις τα πάντα».

«Δεν θα χρησιμοποιήσω τη θέση μου για να παρακάμψω τους κανόνες. Ούτε για να σε προστατεύσω ούτε για να σε τιμωρήσω».

Έσκυψε μπροστά.

«Έκανα λάθη».

«Αυτό είναι αλήθεια».

«Δεν ήθελα να σε πληγώσω».

«Κι όμως, το έκανες».

«Δεν καταλαβαίνεις την πίεση που είχα. Ο πατέρας μου περίμενε από εμένα να πετύχω. Η εταιρεία μεγάλωνε. Εσύ ήσουν πάντα τόσο ικανή, τόσο ανεξάρτητη… Ένιωθα ότι δεν μπορούσα να σταθώ δίπλα σου χωρίς να αποδείξω κάτι».

Τον κοίταξα σιωπηλή.

Ήταν η πρώτη φορά που παραδεχόταν ότι είχε νιώσει απειλή από τη δική μου επιτυχία.

«Και γι' αυτό με απάτησες;» ρώτησα.

«Όχι. Δεν ήταν μόνο αυτό».

«Και γι' αυτό χρησιμοποίησες τα χρήματα της εταιρείας;»

«Δεν τα έκλεψα».

«Τότε εξήγησε τις συναλλαγές. Παρουσίασε τα παραστατικά. Συνεργάσου με τον έλεγχο».

Έτριψε το μέτωπό του.

«Ο Ρίτσαρντ είχε κάποιες συμφωνίες. Μου έλεγε ότι όλα ήταν εντάξει. Εγώ απλώς υπέγραφα όσα μου έφερναν».

«Είσαι ο διευθύνων σύμβουλος. Η ευθύνη σου δεν εξαφανίζεται επειδή εμπιστεύτηκες τον πατέρα σου».

«Εσύ δεν εμπιστεύτηκες ποτέ την οικογένειά μου».

«Προσπάθησα επί οκτώ χρόνια να γίνω μέρος της. Αυτό που δεν έκανα ήταν να επιτρέψω σε κανέναν να χρησιμοποιεί την υπογραφή μου χωρίς την άδειά μου».

Ο Ντάνιελ χαμήλωσε το βλέμμα.

Για λίγα δευτερόλεπτα, νόμισα ότι θα ζητούσε συγγνώμη.

Αντί γι' αυτό, είπε:

«Η Βανέσα δεν καταλαβαίνει την κατάσταση. Έχει αρχίσει να με πιέζει για χρήματα. Ο πατέρας μου με κατηγορεί για όλα. Οι άνθρωποι που θεωρούσα φίλους δεν σηκώνουν καν το τηλέφωνο».

«Λυπάμαι που δυσκολεύεσαι».

Σήκωσε απότομα το κεφάλι.

«Αυτό είναι όλο;»

«Τι περίμενες να πω;»

«Περίμενα να νοιάζεσαι».

Η φράση του με πλήγωσε περισσότερο απ' όσο ήθελα να παραδεχτώ.

Γιατί νοιαζόμουν.

Είχα νοιαστεί τόσο πολύ, που είχα αγνοήσει τις δικές μου ανάγκες. Είχα υπερασπιστεί τον Ντάνιελ όταν οι λογιστές μού είχαν παρουσιάσει τις πρώτες ενδείξεις. Είχα δικαιολογήσει τις απουσίες του. Είχα αποδεχτεί την περιφρόνηση της οικογένειάς του, πιστεύοντας ότι η υπομονή μου θα ανταμειβόταν κάποτε.

Αλλά το να νοιάζεσαι για κάποιον δεν σημαίνει ότι πρέπει να του επιτρέπεις να σε καταστρέφει.

«Νοιάζομαι για τον άνθρωπο που ήσουν για μένα», είπα. «Αλλά δεν μπορώ να συνεχίσω να ζω με τον άνθρωπο που αποδείχτηκες».

Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.

«Δεν υπάρχει τίποτα που μπορώ να κάνω;»

«Μπορείς να πεις την αλήθεια. Μπορείς να αναλάβεις την ευθύνη σου. Μπορείς να συνεργαστείς με την έρευνα. Αλλά δεν μπορείς να απαιτήσεις να επιστρέψω σε έναν γάμο που έχει τελειώσει».

«Και το παιδί;» ρώτησε ξαφνικά.

«Το παιδί σου δεν ευθύνεται για τίποτα από αυτά. Ελπίζω να έχει μια ασφαλή και σταθερή ζωή».

Ο Ντάνιελ έμεινε σιωπηλός.

«Δεν θα χρησιμοποιήσω ποτέ τη μικρή για να σε πληγώσω», συνέχισα. «Αλλά ούτε θα μείνω μαζί σου από ενοχή επειδή έχεις ένα παιδί με μια άλλη γυναίκα».

Εκείνη τη στιγμή, η έκφρασή του άλλαξε.

Η λύπη υποχώρησε και εμφανίστηκε ο γνώριμος θυμός.

«Δηλαδή θα με αφήσεις χωρίς τίποτα».

«Όχι. Θα κρατήσεις ό,τι σου ανήκει νόμιμα. Θα τηρηθούν οι συμφωνίες και οι νόμοι. Δεν θα σου αφαιρέσω τίποτα που δεν δικαιούμαι να αφαιρέσω».

«Η εταιρεία ήταν η ζωή μου!»

«Και εγώ ήμουν η γυναίκα σου».

Δεν απάντησε.

«Είχες μια επιλογή κάθε μέρα», είπα. «Θα μπορούσες να μου πεις την αλήθεια. Θα μπορούσες να φύγεις από τον γάμο μας πριν ξεκινήσεις μια άλλη ζωή. Θα μπορούσες να αρνηθείς να υπογράψεις έγγραφα που δεν είχες δικαίωμα να υπογράψεις. Δεν σε ανάγκασε κανείς να κάνεις αυτά τα πράγματα».

Ο Ντάνιελ σηκώθηκε αργά.

«Θα το μετανιώσεις».

Τον κοίταξα χωρίς να απαντήσω.

Πριν φύγει, γύρισε προς το μέρος μου.

«Κάποτε με αγαπούσες».

«Ναι», είπα. «Και αυτός είναι ο λόγος που χρειάστηκα τόσο πολύ χρόνο για να δω τι συνέβαινε».

Έφυγε.

Όταν η πόρτα έκλεισε, η Μάργκαρετ με ρώτησε αν ήμουν καλά.

«Δεν ξέρω», απάντησα ειλικρινά. «Αλλά ξέρω ότι δεν θέλω να γυρίσω πίσω».

Τις επόμενες εβδομάδες, η διαδικασία συνεχίστηκε. Ο Ντάνιελ έλαβε επίσημη ειδοποίηση για τις καταγγελίες και του δόθηκε η ευκαιρία να απαντήσει. Η εταιρεία εξέτασε κάθε συναλλαγή ξεχωριστά, ενώ οι δικηγόροι συνεργάζονταν με τους ανεξάρτητους ελεγκτές.

Ο Ρίτσαρντ προσπάθησε να μεταφέρει την ευθύνη στον γιο του. Ο Ντάνιελ, με τη σειρά του, ισχυρίστηκε ότι ακολουθούσε οδηγίες του πατέρα του.

Κανείς δεν μπορούσε να αλλάξει όσα είχαν καταγραφεί στα έγγραφα.

Η Βανέσα έφυγε από το σπίτι που μοιραζόταν με τον Ντάνιελ και μετακόμισε προσωρινά σε μια φίλη της. Δεν γνώριζα τι θα αποφάσιζε για τη σχέση τους και δεν με αφορούσε πλέον.

Μια μέρα, καθώς έφευγα από το γραφείο, είδα τον Ντάνιελ να περιμένει έξω από το κτίριο.

Δεν πλησίασε.

Απλώς με κοίταξε από την άλλη πλευρά του δρόμου.

Για μια στιγμή, σκέφτηκα να πάω κοντά του.

Ύστερα θυμήθηκα ότι κάθε φορά που προσπαθούσα να του δώσω ακόμη μία ευκαιρία, εκείνος την αντιμετώπιζε ως απόδειξη ότι μπορούσε να συνεχίσει.

Μπήκα στο αυτοκίνητο και έφυγα.

Εκείνο το βράδυ, έλαβα ένα email από τη Μάργκαρετ.

Το διοικητικό συμβούλιο είχε ολοκληρώσει ένα σημαντικό μέρος της εξέτασης. Υπήρχαν αρκετά στοιχεία για να κινηθεί η διαδικασία οριστικής απομάκρυνσης του Ντάνιελ από τη διοίκηση, με την επιφύλαξη των προβλεπόμενων δικαιωμάτων του.

Και υπήρχε κάτι ακόμη.

Η εταιρεία είχε εντοπίσει ένα έγγραφο που συνέδεε τον Ρίτσαρντ με την προετοιμασία της αμφισβητούμενης εξουσιοδότησης.

Η υπόθεση δεν ήταν πλέον μόνο μια διαμάχη μεταξύ συζύγων.

Είχε μετατραπεί σε μια σοβαρή εταιρική υπόθεση, με ευθύνες που θα έπρεπε να εξεταστούν από τους αρμόδιους.

Και ο Ρίτσαρντ, που επί χρόνια με αντιμετώπιζε σαν να μην άξιζα να βρίσκομαι στην οικογένειά του, θα έπρεπε τώρα να εξηγήσει γιατί είχε εμπλακεί σε μια συναλλαγή που δεν μπορούσε να δικαιολογήσει.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 7…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 7 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️