ΜΕΡΟΣ 5 — Ο ΠΡΩΗΝ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ ΤΟΥ ΝΤΑΝΙΕΛ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΕ ΝΑ ΚΡΥΨΕΙ ΕΠΙ ΧΡΟΝΙΑ

Το μήνυμα έφτασε στις 6:42 το απόγευμα.

Η Μάργκαρετ μού το προώθησε αμέσως.

Ο άνθρωπος που είχε επικοινωνήσει μαζί της ονομαζόταν Τζόναθαν Ριντ. Είχε εργαστεί για χρόνια στο οικονομικό τμήμα της κατασκευαστικής εταιρείας και είχε αποχωρήσει από τη θέση του περίπου έναν χρόνο νωρίτερα.

Θυμόμουν το όνομά του. Είχα συναντηθεί μαζί του σε δύο επαγγελματικές εκδηλώσεις, αλλά ποτέ δεν είχαμε μιλήσει ουσιαστικά.

«Τι πιστεύεις ότι γνωρίζει;» ρώτησα τη Μάργκαρετ.

«Δεν μπορούμε να ξέρουμε πριν τον ακούσουμε. Του ζήτησα να διατηρήσει κάθε σχετικό αρχείο και να μην προχωρήσει σε καμία ενέργεια που θα μπορούσε να επηρεάσει την έρευνα».

Την επόμενη ημέρα, συναντηθήκαμε σε ένα δικηγορικό γραφείο στο κέντρο της πόλης.

Ο Τζόναθαν έφτασε κρατώντας έναν λεπτό φάκελο. Έδειχνε νευρικός και κοίταζε συνεχώς προς την πόρτα, σαν να περίμενε ότι κάποιος θα εμφανιζόταν για να τον σταματήσει.

«Δεν ήθελα να μπλέξω», είπε μόλις καθίσαμε. «Αλλά όταν έμαθα ότι προσπαθούσαν να χρησιμοποιήσουν την υπογραφή σας για το δάνειο, κατάλαβα ότι αυτό δεν μπορούσε να συνεχιστεί».

Η Μάργκαρετ άνοιξε το σημειωματάριό της.

«Πείτε μας μόνο όσα γνωρίζετε προσωπικά και όσα μπορείτε να τεκμηριώσετε».

Ο Τζόναθαν έγνεψε.

«Πριν από τρία χρόνια, ο Ρίτσαρντ άρχισε να ζητάει από το οικονομικό τμήμα να καταχωρίζει ορισμένες πληρωμές ως συμβουλευτικές υπηρεσίες. Μας έλεγε ότι υπήρχαν προφορικές συμφωνίες και ότι τα έγγραφα θα έφταναν αργότερα».

«Και έφταναν;» ρώτησα.

«Μερικές φορές. Άλλες φορές, όχι».

«Ποιος ενέκρινε τις πληρωμές;»

«Συνήθως ο Ντάνιελ. Όμως σε ορισμένες περιπτώσεις, οι εντολές έρχονταν απευθείας από τον πατέρα του».

Η Μάργκαρετ σημείωσε τις ημερομηνίες.

«Γιατί δεν το αναφέρατε τότε;»

Ο Τζόναθαν χαμήλωσε το βλέμμα.

«Φοβόμουν ότι θα έχανα τη δουλειά μου. Είχα οικογένεια και δάνειο. Και ο Ντάνιελ έλεγε συνεχώς ότι εσείς γνωρίζατε τα πάντα».

Αυτή η φράση με χτύπησε πιο δυνατά απ' όσο περίμενα.

Ο Ντάνιελ δεν είχε χρησιμοποιήσει μόνο το όνομά μου.

Είχε χρησιμοποιήσει την ίδια μου την αξιοπιστία ως κάλυψη.

«Έλεγε ότι η Έμιλι έχει εγκρίνει τις δαπάνες», συνέχισε ο Τζόναθαν. «Ότι εσείς προτιμούσατε να μη συμμετέχετε στις καθημερινές αποφάσεις και ότι όλα περνούσαν από έναν λογιστικό έλεγχο».

«Δεν ενέκρινα ποτέ αυτές τις συναλλαγές».

«Το κατάλαβα όταν είδα τα έγγραφα του δανείου».

Έβγαλε από τον φάκελο αντίγραφα παλιών μηνυμάτων και αναφορές συναλλαγών.

Η Μάργκαρετ τα εξέτασε προσεκτικά.

Δεν υπήρχε μία μοναδική απόδειξη που να εξηγούσε τα πάντα. Υπήρχαν όμως ημερομηνίες, αριθμοί και αναφορές σε συναντήσεις που συνέπιπταν με τις ύποπτες πληρωμές. Ορισμένα μηνύματα έδειχναν ότι ο Ρίτσαρντ είχε πιέσει για την έγκριση τιμολογίων πριν ολοκληρωθούν οι υπηρεσίες που υποτίθεται ότι περιέγραφαν.

«Αυτά πρέπει να ελεγχθούν ανεξάρτητα», είπε η Μάργκαρετ. «Δεν θα βγάλουμε συμπεράσματα μόνο από αποσπάσματα μηνυμάτων».

Ο Τζόναθαν έγνεψε.

«Υπάρχει κάτι ακόμη. Ο Ντάνιελ μιλούσε συχνά για μια δεύτερη εταιρεία που ήθελε να δημιουργήσει. Έλεγε ότι θα χρησιμοποιούσε τα κέρδη της κατασκευαστικής επιχείρησης για να τη χρηματοδοτήσει».

«Ποιος θα ήταν ο ιδιοκτήτης της;» ρώτησα.

«Αυτό δεν το γνωρίζω με βεβαιότητα. Στα έγγραφα που είδα, υπήρχαν ονόματα που συνδέονταν με τον Ρίτσαρντ και έναν παλιό επιχειρηματικό συνεργάτη του Ντάνιελ».

Η Μάργκαρετ ζήτησε αντίγραφα των αρχείων και κατέγραψε επίσημα τη δήλωσή του.

Όταν ο Τζόναθαν έφυγε, έμεινα να κοιτάζω τα έγγραφα.

«Πίστευα ότι η απιστία ήταν το χειρότερο», είπα.

Η Μάργκαρετ έκλεισε τον φάκελο.

«Η απιστία είναι προσωπική προδοσία. Οι οικονομικές παρατυπίες είναι ξεχωριστό ζήτημα. Δεν πρέπει να τα συγχέουμε, αλλά ούτε να αγνοούμε το ένα επειδή πονάει το άλλο».

Είχε δίκιο.

Δεν ήθελα να τιμωρήσω τον Ντάνιελ επειδή με είχε απατήσει. Ήθελα να διασφαλίσω ότι η εταιρεία δεν θα πλήρωνε το τίμημα για τις πράξεις του.

Τις επόμενες ημέρες, ο ανεξάρτητος λογιστικός έλεγχος επεκτάθηκε. Τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου ζήτησαν επιπλέον έγγραφα και έδωσαν στον Ντάνιελ τη δυνατότητα να απαντήσει στις καταγγελίες.

Ο Ρίτσαρντ άρχισε να τηλεφωνεί σχεδόν καθημερινά.

Τη μία φορά ζητούσε να συναντηθούμε.

Την άλλη ισχυριζόταν ότι τα στοιχεία είχαν παρερμηνευτεί.

Μια τρίτη φορά μού είπε ότι η οικογένειά του είχε υποφέρει αρκετά και πως έπρεπε να σκεφτώ τη φήμη όλων μας.

«Η φήμη δεν αποκαθίσταται κρύβοντας τα έγγραφα», του απάντησα.

«Δεν καταλαβαίνεις πόσο μακριά μπορεί να φτάσει αυτό».

«Τότε θα έπρεπε να το είχες σκεφτεί πριν εμπλακείς».

Τερμάτισε την κλήση.

Εν τω μεταξύ, η Βανέσα άρχισε να απομακρύνεται από τον Ντάνιελ.

Έμαθα ότι είχε μεταφέρει ορισμένα προσωπικά αντικείμενα σε φίλη της και ότι είχε ζητήσει από δικηγόρο να εξετάσει τις οικονομικές της υποχρεώσεις. Δεν γνώριζα τι ακριβώς συνέβαινε μεταξύ τους και δεν προσπάθησα να μάθω περισσότερα.

Δεν ήθελα να γίνω μέρος μιας δεύτερης διαμάχης.

Ένα βράδυ, έλαβα ένα μήνυμα από εκείνη.

«Δεν περιμένω να με συγχωρήσεις. Αλλά πρέπει να ξέρεις ότι ο Ντάνιελ μού έλεγε πως είχες συμφωνήσει να χωρίσετε και πως απλώς περιμένατε να τακτοποιηθούν οι επιχειρηματικές υποθέσεις».

Διάβασα το μήνυμα χωρίς να απαντήσω.

Λίγο αργότερα, ήρθε δεύτερο.

«Δεν ξέρω πόσα από όσα μου είπε ήταν αλήθεια. Νόμιζα ότι ήξερα τον άνθρωπο με τον οποίο ζούσα».

Για πρώτη φορά, δεν ένιωσα θυμό απέναντί της.

Ένιωσα μια παράξενη θλίψη.

Δεν ήμασταν ίδιες. Είχαμε πάρει διαφορετικές αποφάσεις και είχαμε διαφορετική ευθύνη για όσα συνέβησαν. Όμως και οι δύο είχαμε ακούσει τον Ντάνιελ να παρουσιάζει μια εκδοχή της πραγματικότητας που τον εξυπηρετούσε.

Δεν απάντησα. Δεν είχα τίποτα να της προσφέρω εκείνη τη στιγμή.

Την επόμενη εβδομάδα, το διοικητικό συμβούλιο με ενημέρωσε ότι η έρευνα είχε εντοπίσει πρόσθετες συναλλαγές που απαιτούσαν εξηγήσεις. Παράλληλα, οι νομικοί σύμβουλοι προετοίμαζαν τα επόμενα βήματα, χωρίς να προδικάζουν το αποτέλεσμα.

Τότε η Μάργκαρετ με κάλεσε στο γραφείο της.

«Έμιλι, υπάρχει ένα τελευταίο ζήτημα που πρέπει να δεις».

Μου έδωσε ένα αντίγραφο εγγράφου από τον φάκελο του δανείου.

Στην πρώτη σελίδα εμφανιζόταν το όνομα της εταιρείας συμμετοχών μου. Στη δεύτερη, υπήρχε μια αναφορά σε μια παλιά εξουσιοδότηση που είχα δώσει χρόνια πριν, για έναν εντελώς διαφορετικό σκοπό.

Κάποιος είχε χρησιμοποιήσει εκείνο το έγγραφο ως βάση για να δημιουργήσει μια νέα εξουσιοδότηση.

«Αυτό δεν είναι απλώς μια λανθασμένη υπογραφή», ψιθύρισα.

«Αυτό ακριβώς πρέπει να εξεταστεί», είπε η Μάργκαρετ. «Αν επιβεβαιωθεί ότι κάποιος χρησιμοποίησε το παλιό έγγραφο χωρίς άδεια, θα πρέπει να ενημερωθούν οι αρμόδιες αρχές».

Κοίταξα ξανά την ημερομηνία.

Ήταν η ημερομηνία που ο Ντάνιελ είχε επιστρέψει από ένα επαγγελματικό ταξίδι, λίγες ημέρες πριν μου ζητήσει να υπογράψω εκείνες τις κενές φόρμες.

Και τότε κατάλαβα ότι η προδοσία του δεν είχε ξεκινήσει όταν γνώρισε τη Βανέσα.

Είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα, τη στιγμή που αποφάσισε πως η εμπιστοσύνη μου ήταν κάτι που μπορούσε να χρησιμοποιήσει προς όφελός του.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 6 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️