ΜΕΡΟΣ 6 — Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΔΕΛΦΗ ΤΗΣ ΑΛΙΣΙΑΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΧΤΕΙ!
Η Νόρα περίμενε τον Λούκας στην κουζίνα της.
Όταν εκείνος έφτασε, δεν τον αγκάλιασε ούτε του έσφιξε το χέρι. Του έδειξε απλώς μια καρέκλα απέναντί της.
«Έφερες τα πράγματά της;»
Ο Λούκας ακούμπησε το κουτί στο τραπέζι.
«Ναι.»
Το άνοιξε και έβγαλε το λευκό μαντήλι, το δαχτυλίδι από επίδεσμο και τα έγγραφα που αποδείκνυαν ότι είχε ξεκινήσει τη διαδικασία άρνησης της κληρονομιάς.
Η Νόρα άγγιξε το μαντήλι.
Για μια στιγμή, το πρόσωπό της μαλάκωσε.
«Το έβαζε συνέχεια στραβά», είπε χαμηλόφωνα. «Κάθε φορά που προσπαθούσα να το διορθώσω, γελούσε και έλεγε ότι δεν χρειαζόταν να είναι τέλεια η μέρα για να είναι όμορφη.»
Ο Λούκας χαμογέλασε αχνά.
«Το θυμάμαι.»
Η Νόρα σήκωσε το βλέμμα.
«Ήταν ευτυχισμένη εκείνη την ημέρα.»
«Ναι.»
«Και αυτό είναι που κάνει τα πάντα τόσο δύσκολα.»
Έμεινε για λίγο σιωπηλή.
«Όταν μου ζήτησε να τη βοηθήσω με τον γάμο, πίστεψα ότι της πρόσφερα κάτι που ήθελε πραγματικά. Δεν σκέφτηκα ότι, μετά τον θάνατό της, θα έπρεπε να αναρωτιέμαι αν η απόφασή της είχε επηρεαστεί από κάποιον άλλο.»
Ο Λούκας δεν προσπάθησε να την αντικρούσει.
«Καταλαβαίνω γιατί έχεις ερωτήσεις.»
«Έχεις δίκιο να τις καταλαβαίνεις. Ήσουν ο γιατρός της.»
«Ναι.»
«Είχες την ευθύνη να σκεφτείς τι ήταν σωστό.»
«Ναι.»
Η Νόρα τον κοίταξε με έκπληξη. Ίσως περίμενε να αμυνθεί, να της θυμίσει ότι η Αλίσια είχε ζητήσει τον γάμο ή να κατηγορήσει εκείνη για την καταγγελία.
Αντί γι' αυτό, ο Λούκας συνέχισε:
«Έπρεπε να είχα ζητήσει καθοδήγηση από τον προϊστάμενό μου. Έπρεπε να είχα εξετάσει πιο προσεκτικά τη θέση μου απέναντί της. Το ότι ήθελε να παντρευτούμε δεν σήμαινε ότι έπρεπε να πω αμέσως ναι.»
Η Νόρα έσκυψε το κεφάλι.
«Τότε γιατί το έκανες;»
Ο Λούκας πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Επειδή δεν άντεχα να τη βλέπω να χάνει τον έλεγχο σε κάθε πλευρά της ζωής της. Ήθελα να της δώσω κάτι που μπορούσε να επιλέξει μόνη της. Εκείνη τη στιγμή, σκέφτηκα περισσότερο τη χαρά που θα της πρόσφερε η τελετή παρά τις συνέπειες της απόφασής μου.»
«Και τα χρήματα;»
«Δεν τα γνώριζα.»
Η Νόρα κοίταξε τα έγγραφα.
«Αυτό δεν μπορώ να το ξέρω με βεβαιότητα.»
«Το καταλαβαίνω.»
«Και αν το νοσοκομείο σε αφήσει να επιστρέψεις, τι θα γίνει την επόμενη φορά που ένας ασθενής θα σου ζητήσει κάτι που ξεπερνά τα όρια;»
Ο Λούκας έμεινε σιωπηλός.
Αυτή ήταν η ερώτηση που φοβόταν περισσότερο, επειδή δεν μπορούσε να απαντήσει με μια απλή υπόσχεση.
«Θα ζητήσω καθοδήγηση πριν πάρω οποιαδήποτε απόφαση», είπε τελικά. «Δεν θα θεωρήσω ξανά ότι οι καλές προθέσεις μου αρκούν.»
Η Νόρα σκούπισε τα μάτια της.
«Δεν ξέρω αν μπορώ να σε συγχωρήσω.»
«Δεν σου ζητώ να το κάνεις.»
«Και δεν πρόκειται να αποσύρω την καταγγελία.»
«Έχεις δικαίωμα να ζητήσεις να εξεταστεί η υπόθεση.»
Ο Λούκας της έδωσε τα έγγραφα.
«Θέλω μόνο να πεις τι γνώριζες και τι δεν γνώριζες. Δεν θέλω να πεις ότι είμαι αθώος αν πιστεύεις ότι έκανα λάθος. Αλλά δεν θέλω ούτε να πεις ότι γνώριζα για τα χρήματα, αν δεν έχεις στοιχεία γι' αυτό.»
Η Νόρα διάβασε προσεκτικά τις ημερομηνίες.
«Θα γράψω όσα είδα», είπε. «Θα εξηγήσω ότι βοήθησα στην τελετή επειδή πίστευα πως ήταν αυτό που ήθελε η Αλίσια. Θα πω ότι δεν γνώριζα τίποτα για την κληρονομιά πριν από την κηδεία.»
Ο Λούκας έγνεψε.
«Σε ευχαριστώ.»
«Μη με ευχαριστείς ακόμη. Δεν ξέρω τι θα αποφασίσει το νοσοκομείο.»
Η Νόρα έκλεισε το κουτί και το κράτησε κοντά της.
«Ξέρεις τι με πονάει περισσότερο;» τον ρώτησε.
Ο Λούκας περίμενε.
«Ότι η Αλίσια δεν είναι εδώ για να μας πει τι ήθελε πραγματικά. Έχουμε το γράμμα της, τη φωτογραφία και τις αναμνήσεις μας. Αλλά κανείς μας δεν μπορεί να την ρωτήσει ξανά.»
Ο Λούκας ένιωσε τον λαιμό του να σφίγγεται.
«Όχι. Δεν μπορούμε.»
Η Νόρα κοίταξε το μαντήλι.
«Δεν θέλω η αδελφή μου να γίνει απλώς μια ιστορία για έναν γιατρό που πήρε χρήματα από μια ετοιμοθάνατη γυναίκα.»
«Ούτε εγώ.»
«Αλλά δεν θέλω και να προσποιηθούμε ότι όλα ήταν σωστά.»
«Δεν θα το κάνουμε.»
Για πρώτη φορά, η Νόρα δεν τον κοίταζε σαν να είχε απέναντί της έναν άνθρωπο που προσπαθούσε να ξεφύγει από την ευθύνη του.
Τον κοίταζε σαν έναν άνθρωπο που είχε κάνει ένα λάθος και προσπαθούσε να καταλάβει το μέγεθός του.
Δεν ήταν συγχώρεση.
Ήταν όμως μια αρχή.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 7…
0 comments:
Post a Comment