ΜΕΡΟΣ 3 — Ο ΚΡΙΣΤΟΦΕΡ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΟΥ, ΑΛΛΑ Ο ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟΣ ΤΟΥ ΤΟΝ ΤΑΠΕΙΝΩΣΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ — ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΧΤΥΠΗΣΕ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ
Όταν ο Κρίστοφερ επέστρεψε στο κτίριο της BrightLine Creative, είχε ήδη αποφασίσει ότι δεν θα παρακαλούσε κανέναν να αλλάξει γνώμη.
Δεν είχε άλλη ενέργεια για καβγάδες.
Ήθελε απλώς να πάρει τα πράγματά του, να μαζέψει τα προσωπικά αντικείμενα που είχε αφήσει στο γραφείο του και να επιστρέψει στο σπίτι.
Πριν βγει από το αυτοκίνητο, κοίταξε το κινητό του.
Είχε τρία μηνύματα από την Έμμα.
«Μπαμπά, θα έρθεις να με πάρεις σήμερα;»
«Η Σόφι λέει ότι θέλει να φτιάξουμε μπισκότα.»
Και ένα τρίτο μήνυμα:
«Σ' αγαπάμε. Μην αργήσεις πολύ.»
Ο Κρίστοφερ ένιωσε τα μάτια του να τσούζουν.
Πληκτρολόγησε μια απάντηση.
«Θα είμαι σπίτι σύντομα, κορίτσια μου. Σας αγαπώ περισσότερο από οτιδήποτε.»
Δεν τους είπε ότι είχε απολυθεί.
Δεν ήθελε να τις τρομάξει προτού καταλάβει ο ίδιος τι θα έκανε.
Μπήκε στο κτίριο και κατευθύνθηκε προς τα γραφεία. Μερικοί συνάδελφοι τον χαιρέτησαν αμήχανα. Άλλοι προσποιήθηκαν ότι δεν τον είδαν.
Όταν έφτασε στο γραφείο του, άνοιξε ένα συρτάρι και άρχισε να βάζει σε ένα κουτί τις φωτογραφίες των κοριτσιών του, το σημειωματάριό του και μερικά μικρά αντικείμενα που είχε συγκεντρώσει με τα χρόνια.
Πάνω στο γραφείο υπήρχε μια φωτογραφία από την τελευταία γιορτή του σχολείου της Σόφι. Εκείνη φορούσε ένα κίτρινο φόρεμα και γελούσε, ενώ η Έμμα στεκόταν δίπλα της με ένα χαρτονένιο στέμμα.
Ο Κρίστοφερ πήρε τη φωτογραφία και την κοίταξε για λίγο.
«Για εσάς το έκανα», ψιθύρισε.
«Τι είπες;»
Η φωνή του Γκάβιν ακούστηκε πίσω του.
Ο Κρίστοφερ γύρισε.
Ο προϊστάμενός του στεκόταν στην είσοδο, με τα χέρια σταυρωμένα και ένα ειρωνικό χαμόγελο στο πρόσωπό του.
«Ήρθες να πάρεις τα πράγματά σου;» ρώτησε.
«Αυτό ακριβώς.»
«Ωραία. Φρόντισε να τελειώσεις γρήγορα. Δεν θέλω να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι εξακολουθείς να εργάζεσαι εδώ.»
Ο Κρίστοφερ έσφιξε το κουτί.
«Δεν χρειάζεται να το κάνεις αυτό.»
«Τι πράγμα;»
«Να με ταπεινώνεις. Έχεις ήδη πάρει την απόφασή σου.»
Ο Γκάβιν γέλασε.
«Δεν σε ταπεινώνω. Απλώς σου εξηγώ ότι οι πράξεις έχουν συνέπειες.»
«Και η ανθρωπιά έχει συνέπειες, απ' ό,τι φαίνεται.»
Το χαμόγελο του Γκάβιν εξαφανίστηκε.
«Πρόσεχε πώς μου μιλάς.»
Ο Κρίστοφερ τον κοίταξε για αρκετά δευτερόλεπτα.
Για πρώτη φορά μετά από τέσσερα χρόνια, δεν ένιωσε την ανάγκη να απολογηθεί.
«Ξέρεις κάτι;» είπε. «Μπορεί να έχασα τη δουλειά μου σήμερα. Αλλά δεν πρόκειται να ντραπώ επειδή σταμάτησα να βοηθήσω έναν άνθρωπο.»
Ο Γκάβιν πλησίασε.
«Αν ήσουν πραγματικά τόσο καλός υπάλληλος, θα είχες βρει τρόπο να κάνεις και τα δύο.»
«Δεν υπήρχε χρόνος.»
«Πάντα υπάρχει επιλογή.»
Ο Κρίστοφερ έγνεψε αργά.
«Έχεις δίκιο. Υπήρχε επιλογή. Μπορούσα να αφήσω μια γυναίκα μόνη της στο πεζοδρόμιο για να προστατεύσω τη θέση μου. Δεν το έκανα.»
Η σιωπή που ακολούθησε ήταν βαριά.
Η Ντάνα, που καθόταν λίγα μέτρα μακριά, είχε σταματήσει να πληκτρολογεί. Ένας άλλος υπάλληλος είχε γυρίσει την καρέκλα του προς το μέρος τους.
Ο Γκάβιν αντιλήφθηκε ότι τους παρακολουθούσαν.
«Τελείωσε η συζήτηση», είπε απότομα. «Πάρε τα πράγματά σου και φύγε.»
Ο Κρίστοφερ έκλεισε το κουτί.
«Με χαρά.»
Εκείνη τη στιγμή, το τηλέφωνο του Γκάβιν άρχισε να χτυπά.
Ο προϊστάμενος κοίταξε την οθόνη και ίσιωσε αμέσως το σακάκι του.
Η κλήση προερχόταν από το διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας.
«Ναι;» απάντησε με επαγγελματικό τόνο. «Καλησπέρα.»
Η έκφρασή του άλλαξε σχεδόν αμέσως.
«Πώς είπατε;»
Ο Κρίστοφερ δεν έδωσε σημασία στην αρχή. Συνέχισε να τακτοποιεί τα πράγματά του, προσπαθώντας να αγνοήσει τη συζήτηση.
Όμως ο Γκάβιν άρχισε να περπατά νευρικά στο γραφείο.
«Όχι, δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα με αυτό…»
Σταμάτησε.
Άκουσε για μερικά δευτερόλεπτα και μετά κοίταξε προς τον Κρίστοφερ.
«Μισό λεπτό. Είπατε ότι θέλει να συναντήσει προσωπικά τον Κρίστοφερ Μίλερ;»
Ο Κρίστοφερ πάγωσε.
Ο Γκάβιν γύρισε την πλάτη του και χαμήλωσε τη φωνή του.
«Ναι, φυσικά. Θα κανονίσω αμέσως τη συνάντηση.»
Έκλεισε το τηλέφωνο.
Για πρώτη φορά εκείνη την ημέρα, δεν έμοιαζε θυμωμένος.
Έμοιαζε ανήσυχος.
«Κρίστοφερ», είπε.
Ο Κρίστοφερ σήκωσε το κουτί.
«Τι;»
«Πρέπει να περιμένεις λίγο.»
«Για ποιον λόγο;»
Ο Γκάβιν δίστασε.
«Υπάρχει κάποιος που θέλει να σε συναντήσει.»
«Δεν εργάζομαι πλέον εδώ.»
«Το γνωρίζω.»
«Τότε δεν έχω λόγο να περιμένω.»
Ο Κρίστοφερ έκανε να περάσει δίπλα του, αλλά ο Γκάβιν στάθηκε μπροστά στην πόρτα.
«Σε παρακαλώ. Είναι σημαντικό.»
Ο Κρίστοφερ τον κοίταξε καχύποπτα.
Λίγα λεπτά νωρίτερα, ο ίδιος άνθρωπος τον είχε διώξει από την εταιρεία με περιφρόνηση. Τώρα του ζητούσε να περιμένει.
«Ποιος θέλει να με δει;»
Ο Γκάβιν άνοιξε το στόμα του, αλλά πριν προλάβει να απαντήσει, ακούστηκε η φωνή της γραμματέως από τον διάδρομο.
«Κύριε Μπλέικ; Υπάρχει μια κυρία στην υποδοχή που ζητά τον κύριο Μίλερ.»
«Ποια κυρία;» ρώτησε ο Γκάβιν.
Η γραμματέας κοίταξε το σημειωματάριό της.
«Δεν έδωσε πολλές πληροφορίες. Είπε μόνο ότι ο κύριος Μίλερ τη βοήθησε σήμερα το πρωί και ότι πρέπει να του μιλήσει προσωπικά.»
Ο Κρίστοφερ ένιωσε την καρδιά του να χτυπά πιο γρήγορα.
«Η γυναίκα από τον δρόμο;» ψιθύρισε.
Η γραμματέας έγνεψε.
Ο Γκάβιν τον κοίταξε απότομα.
«Τι εννοείς, η γυναίκα από τον δρόμο;»
Ο Κρίστοφερ δεν απάντησε.
Άφησε το κουτί πάνω στο γραφείο και κατευθύνθηκε προς την υποδοχή.
Και εκεί, καθισμένη σε μια πολυθρόνα, με ένα κομψό γκρι παλτό και μια γυναίκα που τη συνόδευε, βρισκόταν η ηλικιωμένη κυρία που είχε βοηθήσει το πρωί.
Το πρόσωπό της ήταν ακόμη χλωμό.
Όταν τον είδε, σηκώθηκε αργά.
«Κύριε Μίλερ;»
Ο Κρίστοφερ σταμάτησε μπροστά της.
«Ναι. Εσείς είστε η γυναίκα που…»
«Είμαι εκείνη που δεν θα ήταν εδώ σήμερα αν δεν είχατε σταματήσει.»
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Και έμαθα ότι χάσατε τη δουλειά σας εξαιτίας μου.»
Ο Κρίστοφερ δεν ήξερε τι να πει.
Η γυναίκα πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Δεν ήρθα εδώ για να σας ζητήσω συγγνώμη και να φύγω. Ήρθα επειδή θέλω να σας βοηθήσω.»
Πίσω τους, ο Γκάβιν είχε εμφανιστεί στον διάδρομο.
Μόλις είδε την ηλικιωμένη γυναίκα, το πρόσωπό του άλλαξε.
Έμοιαζε να την αναγνωρίζει.
Και όταν εκείνη γύρισε προς το μέρος του, είπε μια φράση που έκανε τον προϊστάμενο να χάσει το χρώμα του.
«Κύριε Μπλέικ, νομίζω ότι πρέπει να συζητήσουμε για το πώς φέρεστε στους ανθρώπους που εργάζονται για εσάς.»
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…
0 comments:
Post a Comment