ΜΕΡΟΣ 3 — «ΟΛΑ ΟΣΑ ΣΑΣ ΕΙΠΕ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΑΤΑ»… ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑ ΤΟΥ ΑΦΕΝΤΙΚΟΥ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΜΟΥ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΦΟΒΗΘΩ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ

Ήμουν στη δουλειά όταν χτύπησε το τηλέφωνό μου.

Έβλεπα εκείνη τη στιγμή μερικά έγγραφα στο γραφείο μου και δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία στον άγνωστο αριθμό.

Απάντησα σχεδόν μηχανικά.

«Παρακαλώ;»

«Καλησπέρα. Μιλάω με τη μητέρα του Έβαν;»

Η φωνή ήταν βαθιά, λίγο βραχνή, και ακουγόταν σαν τη φωνή ενός ανθρώπου που είχε περάσει πολλές ώρες σε θορυβώδη κουζίνα.

«Ναι. Ποιος είναι;»

«Ονομάζομαι Σαλ. Έχω το εστιατόριο στην οδό Τσέρι. Ο γιος σας δουλεύει εδώ τα Σάββατα.»

Ένιωσα αμέσως το στομάχι μου να σφίγγεται.

Ο Σαλ δεν με είχε καλέσει ποτέ στο παρελθόν.

«Συνέβη κάτι;» ρώτησα.

Δεν απάντησε αμέσως.

Και αυτή η σιωπή ήταν χειρότερη από οποιαδήποτε απάντηση.

«Κυρία μου, πρέπει να σας μιλήσω για τον Έβαν.»

Σηκώθηκα από την καρέκλα μου.

«Έκανε κάτι λάθος;»

Άκουσα έναν αναστεναγμό από την άλλη πλευρά.

«Δεν ξέρω αν μπορώ να σας απαντήσω έτσι απλά.»

Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά.

«Τι σημαίνει αυτό; Σας παρακαλώ, πείτε μου τι συμβαίνει.»

«Ξέρετε τι κάνει ο γιος σας με τα χρήματα που του δίνω κάθε Σάββατο;»

Έκλεισα τα μάτια μου.

«Κάνει οικονομίες για ένα ποδήλατο.»

Ο Σαλ έμεινε σιωπηλός για λίγο.

Ύστερα είπε:

«Αυτό σας είπε;»

«Ναι.»

«Κυρία μου, νομίζω πως πρέπει να καθίσετε.»

Έπιασα την άκρη του γραφείου μου.

«Γιατί;»

Η φωνή του έγινε πιο σοβαρή.

«Επειδή όλα όσα σας είπε αυτό το αγόρι για τα χρήματα είναι ψέματα.»

Για μια στιγμή, ένιωσα ότι το δωμάτιο γύρω μου είχε αρχίσει να περιστρέφεται.

«Τι;»

«Ακούστε με, σας παρακαλώ.»

«Τι κάνει ο γιος μου; Κλέβει χρήματα; Έχει μπλέξει με κάποιον;»

«Δεν είπα κάτι τέτοιο.»

«Τότε τι συμβαίνει;»

Ο Σαλ πήρε μια βαθιά ανάσα.

Και τότε, από το βάθος, άκουσα μια φωνή.

Μια φωνή που γνώριζα καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη.

«Σε παρακαλώ, Σαλ! Μην το πεις στη μαμά μου!»

Ήταν ο Έβαν.

Αλλά δεν ακουγόταν όπως τον ήξερα.

Η φωνή του ήταν γεμάτη πανικό.

Ακούστηκε ένα δυνατό χτύπημα και ύστερα ο θόρυβος από κάτι που έσπασε στο πάτωμα.

«Έβαν;!» φώναξα.

«Σαλ, τι συμβαίνει εκεί;»

Άκουσα βήματα, φωνές και μετά τη βαριά αναπνοή του Σαλ.

«Πρέπει να έρθετε εδώ. Τώρα.»

«Γιατί; Τι έκανε; Είναι τραυματισμένος;»

«Ο γιος σας προσπάθησε να το ξανακάνει, και αυτή τη φορά…»

Σταμάτησε.

«Αυτή τη φορά τι;»

«Σας παρακαλώ. Ελάτε αμέσως.»

Η γραμμή έκλεισε.

Έμεινα για λίγα δευτερόλεπτα ακίνητη, κρατώντας το τηλέφωνο στο αυτί μου.

Μετά άρπαξα την τσάντα μου και βγήκα από το γραφείο χωρίς καν να φορέσω το παλτό μου.

Καθώς οδηγούσα προς το εστιατόριο, οι σκέψεις μου έτρεχαν πιο γρήγορα από το αυτοκίνητο.

Μήπως ο Έβαν είχε κλέψει χρήματα από το ταμείο;

Μήπως κάποιος μεγαλύτερος τον είχε αναγκάσει να κάνει κάτι παράνομο;

Μήπως τα χρήματα που έκρυβε στο δωμάτιό του δεν ήταν καν δικά του;

Και εκείνη η γρατζουνιά στο πρόσωπό του;

Το σκισμένο μπουφάν;

Τα λασπωμένα παπούτσια;

Ξαφνικά, όλα έμοιαζαν να συνδέονται με κάτι που δεν μπορούσα να καταλάβω.

«Σε παρακαλώ, Θεέ μου», ψιθύρισα, καθώς έστριβα στην οδό Τσέρι. «Πάρε ό,τι θέλεις από εμένα, αλλά μη μου πάρεις και το παιδί μου.»

Είχα ήδη χάσει τον Μάρκο.

Δεν μπορούσα να αντέξω την ιδέα να χάσω και τον Έβαν.

Όταν έφτασα στο εστιατόριο, πάρκαρα όπως όπως και έτρεξα προς την είσοδο.

Η πόρτα άνοιξε με δύναμη.

«Έβαν!»

Και τότε σταμάτησα.

Γιατί η σκηνή που αντίκρισα δεν έμοιαζε με τίποτα από όσα είχα φανταστεί.

Ο γιος μου στεκόταν στη μέση του εστιατορίου.

Τα μάτια του ήταν κόκκινα και τα μάγουλά του βρεγμένα από δάκρυα.

Στα χέρια του κρατούσε μερικά χαρτονομίσματα.

Μπροστά του καθόταν μια γυναίκα σε ένα τραπέζι. Έκλαιγε κι εκείνη, σκουπίζοντας το πρόσωπό της με μια χαρτοπετσέτα.

Πάνω στο τραπέζι υπήρχαν μερικά έγγραφα, ένα παιδικό σχέδιο και μπουκάλια φαρμάκων.

Ο Σαλ στεκόταν δίπλα τους.

Στο πάτωμα υπήρχε ένας αναποδογυρισμένος δίσκος και δεκάδες σπασμένα πιάτα.

«Έβαν;» ψιθύρισα.

Γύρισε και με είδε.

Το πρόσωπό του κατέρρευσε.

«Μαμά…»

Τα γόνατά του λύγισαν ελαφρά.

Έτρεξα προς το μέρος του.

«Τι συνέβη; Είσαι καλά; Σε χτύπησε κανείς;»

Δεν απάντησε.

Απλώς άρχισε να κλαίει πιο δυνατά.

«Συγγνώμη», ψιθύρισε.

«Για ποιο πράγμα, αγάπη μου;»

Έσκυψε το κεφάλι του.

«Δεν ήθελα να το μάθεις.»

Τον αγκάλιασα, αλλά το σώμα του παρέμενε σφιγμένο.

Ύστερα κοίταξα τον Σαλ.

«Θα μου εξηγήσετε επιτέλους τι συμβαίνει;»

Ο Σαλ έτριψε το πρόσωπό του με το ένα χέρι.

«Νομίζω πως το τηλεφώνημά μου σας έδωσε λάθος εντύπωση.»

«Μου είπατε ότι ο γιος μου λέει ψέματα.»

«Αυτό είναι αλήθεια.»

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπάει πιο δυνατά.

Ο Σαλ έκανε ένα βήμα προς το μέρος μου.

«Αλλά δεν λέει ψέματα για τον λόγο που νομίζετε.»

Κοίταξε τον Έβαν και ακούμπησε απαλά το χέρι του στον ώμο του.

«Κυρία μου, ο γιος σας δεν έχει κλέψει τίποτα. Δεν έχει κάνει τίποτα κακό.»

Τον κοίταξα μπερδεμένη.

«Τότε γιατί με καλέσατε;»

Ο Σαλ έδειξε τα χρήματα στα χέρια του Έβαν.

«Επειδή εδώ και έξι μήνες, κάθε Σάββατο, αυτό το παιδί κάνει κάτι που πολλοί ενήλικες δεν θα έκαναν ούτε μία φορά στη ζωή τους.»

Έμεινα ακίνητη.

«Τι κάνει;»

Ο Σαλ κοίταξε τη γυναίκα στο τραπέζι.

Εκείνη σήκωσε το βλέμμα της προς εμένα, με δάκρυα να κυλούν στα μάγουλά της.

Και τότε ο Σαλ είπε τις λέξεις που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

«Κάθε φορά που πληρώνω τον γιο σας, εκείνος δίνει όλα τα χρήματα σε αυτή τη γυναίκα. Και σήμερα, για πρώτη φορά, προσπάθησα να τον σταματήσω.»

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

ΜΕΡΟΣ 4 ➡️

⬅️ ΠΙΣΩ