ΜΕΡΟΣ 2 — «ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΑΝ ΕΣΑΣ!»
Η υπάλληλος της ρεσεψιόν ονομαζόταν Βίκυ. Ήταν νέα, πάντα καλοντυμένη και ιδιαίτερα περήφανη για τη θέση της στο πιο πολυτελές ξενοδοχείο της πόλης.
Μόλις είδε τον Αλέξανδρο να πλησιάζει, έσφιξε τα χείλη της.
«Σας παρακαλώ, κύριε, δεν μπορείτε να στέκεστε εδώ», είπε με ψυχρό τόνο.
Ο Αλέξανδρος προσπάθησε να διατηρήσει την ηρεμία του.
«Καλημέρα. Θα μπορούσα να καθίσω κάπου για λίγο; Είμαι κουρασμένος και χρειάζομαι λίγο νερό.»
Η Βίκυ έριξε μια ματιά στα ρούχα του και μετά κοίταξε τους πελάτες που κάθονταν στο λόμπι.
«Αυτό είναι ξενοδοχείο πέντε αστέρων, όχι καταφύγιο.»
Ένας άντρας με κοστούμι γύρισε να κοιτάξει. Μια γυναίκα που κρατούσε μια ακριβή τσάντα ψιθύρισε κάτι στον συνοδό της.
Ο Αλέξανδρος ένιωσε τα μάγουλά του να καίνε, παρόλο που γνώριζε ότι όλα ήταν μέρος της δοκιμασίας του.
«Δεν ζητάω δωμάτιο», εξήγησε. «Μόνο λίγο νερό και ένα μέρος να καθίσω μέχρι να αισθανθώ καλύτερα.»
Η Βίκυ γέλασε ειρωνικά.
«Αν δεν έχετε χρήματα, δεν έχουμε τίποτα να σας προσφέρουμε.»
Ο Αλέξανδρος την κοίταξε προσεκτικά.
«Κι αν κάποιος έχει χρήματα αλλά τα έχασε όλα; Παύει να αξίζει σεβασμό;»
Η υπάλληλος σήκωσε τα φρύδια.
«Δεν είμαι εδώ για να συζητώ τη ζωή με τον καθένα. Παρακαλώ, φύγετε.»
Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε ο υπεύθυνος ασφαλείας, ο ίδιος άντρας που είχε διώξει τον ηλικιωμένο στη βροχή.
«Πάλι εσύ;» είπε, χωρίς να αναγνωρίσει τον ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου.
Ο Αλέξανδρος δεν απάντησε.
Ο υπεύθυνος τον πλησίασε και έδειξε προς την έξοδο.
«Σου είπα ότι δεν μπορείς να κάθεσαι εδώ. Αν δεν φύγεις μόνος σου, θα σε συνοδεύσω εγώ.»
«Δεν έχω κάνει τίποτα κακό», απάντησε ο Αλέξανδρος.
«Το ότι ενοχλείς τους πελάτες είναι αρκετό.»
Ο Αλέξανδρος κοίταξε γύρω του. Περίμενε κάποιος να παρέμβει. Ένας υπάλληλος να πει ότι ο άντρας δεν είχε προκαλέσει κανένα πρόβλημα. Ένας πελάτης να διαμαρτυρηθεί για τη συμπεριφορά τους.
Κανείς δεν μίλησε.
Τότε, μια ηλικιωμένη γυναίκα που καθόταν κοντά στο παράθυρο σηκώθηκε αργά.
«Συγγνώμη», είπε με ήρεμη φωνή. «Γιατί δεν του δίνετε απλώς ένα ποτήρι νερό;»
Η Βίκυ γύρισε απότομα.
«Κυρία μου, σας παρακαλώ να μην ανακατεύεστε.»
«Δεν ανακατεύομαι», απάντησε η γυναίκα. «Απλώς βλέπω έναν κουρασμένο άνθρωπο που ζητάει νερό.»
Ο υπεύθυνος ασφαλείας σταύρωσε τα χέρια του.
«Έχουμε κανόνες.»
Η ηλικιωμένη τον κοίταξε απογοητευμένη.
«Οι κανόνες ενός ξενοδοχείου δεν μπορούν να σας κάνουν να ξεχάσετε ότι είστε άνθρωποι.»
Ο Αλέξανδρος ένιωσε κάτι να σφίγγεται μέσα στο στήθος του.
Είχε περάσει δεκαετίες χτίζοντας μια επιχείρηση που διαφήμιζε τη φιλοξενία, την άνεση και την πολυτέλεια. Τώρα, μπροστά του, οι άνθρωποι που πληρώνονταν για να προσφέρουν φιλοξενία δεν μπορούσαν να προσφέρουν ούτε ένα ποτήρι νερό.
Η ηλικιωμένη πλησίασε τον Αλέξανδρο και του έδωσε ένα μικρό μπουκάλι που είχε στην τσάντα της.
«Πάρτε, κύριέ μου. Μην τους αφήσετε να σας κάνουν να νιώσετε λιγότερο άνθρωπος.»
«Σας ευχαριστώ», ψιθύρισε εκείνος.
«Δεν χρειάζεται να με ευχαριστείτε. Αύριο μπορεί να χρειαστώ εγώ τη βοήθειά σας.»
Ο Αλέξανδρος την κοίταξε με έκπληξη.
Δεν υπήρχε οίκτος στα μάτια της. Μόνο καλοσύνη.
Πριν προλάβει να τη ρωτήσει το όνομά της, η γυναίκα απομακρύνθηκε προς το ασανσέρ.
Ο υπεύθυνος ασφαλείας, εκνευρισμένος που η σκηνή είχε τραβήξει την προσοχή, έπιασε τον Αλέξανδρο από τον αγκώνα.
«Αρκετά. Έξω, τώρα!»
Ο Αλέξανδρος θα μπορούσε να αποκαλύψει την ταυτότητά του εκείνη τη στιγμή. Θα μπορούσε να καλέσει τον διευθυντή και να απολύσει τον υπεύθυνο ασφαλείας μπροστά σε όλους.
Όμως δεν το έκανε.
Ήθελε να δει μέχρι πού θα έφταναν.
Βγήκε από το ξενοδοχείο και κάθισε σε ένα παγκάκι απέναντι από την είσοδο. Από εκεί μπορούσε να παρακολουθεί όσα συνέβαιναν πίσω από τις γυάλινες πόρτες.
Λίγα λεπτά αργότερα, είδε έναν νεαρό υπάλληλο να βγαίνει από την πλαϊνή είσοδο κρατώντας μια σακούλα με φαγητό.
Ο νεαρός κοίταξε γύρω του, είδε τον Αλέξανδρο και πλησίασε.
«Κύριε, συγγνώμη που σας ενοχλώ. Έχετε φάει σήμερα;»
Ο Αλέξανδρος τον κοίταξε έκπληκτος.
«Όχι. Αλλά δεν έχω χρήματα για να αγοράσω κάτι.»
Ο νεαρός χαμογέλασε αμήχανα.
«Δεν πειράζει. Αυτό είναι το φαγητό που μου έμεινε από το διάλειμμα. Πάρτε το.»
Ο Αλέξανδρος κοίταξε τη σακούλα.
«Κι εσύ; Δεν θα πεινάσεις;»
«Θα βρω κάτι αργότερα», απάντησε ο νεαρός. «Δεν μπορώ να φάω γνωρίζοντας ότι κάποιος δίπλα μου πεινάει.»
Ο Αλέξανδρος πήρε τη σακούλα με τρεμάμενα χέρια.
«Πώς σε λένε;»
«Νίκο.»
«Νίκο, γιατί το κάνεις αυτό; Δεν με ξέρεις.»
Ο νεαρός χαμογέλασε ξανά.
«Ακριβώς επειδή δεν σας ξέρω. Δεν χρειάζεται να γνωρίζω την ιστορία σας για να σας φερθώ ανθρώπινα.»
Ο Αλέξανδρος έμεινε σιωπηλός.
Για πρώτη φορά εκείνη την ημέρα, ένιωσε ότι κάποιος είχε περάσει τη δοκιμασία του.
Αλλά όταν ο Νίκος επέστρεψε στη δουλειά, ένας άντρας που στεκόταν κοντά στην είσοδο τον σταμάτησε.
Ήταν ο διευθυντής του ξενοδοχείου.
Και είχε δει τα πάντα.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…
0 comments:
Post a Comment