ΜΕΡΟΣ 1 — Ο ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΟΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ
Ο Αλέξανδρος Δημητρίου είχε όλα όσα οι περισσότεροι άνθρωποι ονειρεύονταν μια ολόκληρη ζωή. Ήταν ιδιοκτήτης μιας από τις μεγαλύτερες ξενοδοχειακές επιχειρήσεις της χώρας, διέθετε πολυτελή σπίτια, ακριβά αυτοκίνητα και τραπεζικούς λογαριασμούς με περισσότερα χρήματα απ’ όσα θα μπορούσε να ξοδέψει σε δέκα ζωές.
Κι όμως, στα εξήντα δύο του χρόνια, υπήρχαν νύχτες που καθόταν μόνος στο τεράστιο γραφείο του και αναρωτιόταν αν γνώριζε πραγματικά τους ανθρώπους που εργάζονταν για εκείνον.
Για χρόνια, οι διευθυντές του τού παρουσίαζαν εντυπωσιακές αναφορές. Τα ξενοδοχεία του είχαν υψηλές αξιολογήσεις, οι πελάτες πλήρωναν ακριβά δωμάτια και οι υπάλληλοι εμφανίζονταν στις επίσημες συναντήσεις χαμογελαστοί, καλοντυμένοι και γεμάτοι σεβασμό.
Όμως, όποτε ο Αλέξανδρος επισκεπτόταν ένα από τα ξενοδοχεία του, παρατηρούσε κάτι που τον ενοχλούσε.
Όλοι συμπεριφέρονταν υπέροχα όταν γνώριζαν ποιος ήταν.
Οι υπάλληλοι έσπευδαν να του ανοίξουν τις πόρτες. Οι διευθυντές σηκώνονταν όρθιοι πριν καν μπει στο γραφείο τους. Ακόμη και όσοι συνήθως δεν χαμογελούσαν, ξαφνικά αποκτούσαν την πιο θερμή έκφραση.
Αλλά τι συνέβαινε όταν δεν υπήρχαν μπροστά τους άνθρωποι με χρήματα, δύναμη ή επιρροή;
Αυτή η ερώτηση άρχισε να τον βασανίζει περισσότερο μετά από μια επίσκεψη στο κεντρικό ξενοδοχείο του στην Αθήνα, το πολυτελές «Μεγάλη Αυγή».
Ένα βράδυ, καθώς έφευγε από το κτίριο, είδε έναν ηλικιωμένο άντρα με φθαρμένα ρούχα να στέκεται έξω από την είσοδο, κρατώντας μια μικρή χάρτινη σακούλα.
Ο άντρας δεν ζητούσε χρήματα. Απλώς είχε καθίσει σε μια γωνία για να προστατευτεί από τη βροχή.
Ο υπεύθυνος ασφαλείας τον πλησίασε απότομα.
«Εδώ δεν είναι μέρος για ανθρώπους σαν εσένα. Φύγε αμέσως!»
Ο ηλικιωμένος προσπάθησε να εξηγήσει ότι περίμενε να σταματήσει η βροχή, αλλά ο υπάλληλος τον έπιασε από το μπράτσο και τον ανάγκασε να απομακρυνθεί.
Ο Αλέξανδρος είχε δει τη σκηνή από το αυτοκίνητό του.
«Γιατί τον διώχνεις έτσι;» ρώτησε τον υπεύθυνο ασφαλείας.
Ο άντρας πάγωσε μόλις κατάλαβε ποιος του μιλούσε.
«Κύριε Δημητρίου! Δεν ήθελα να σας ενοχλήσω. Απλώς προσπαθούσα να προστατεύσω την εικόνα του ξενοδοχείου.»
Ο Αλέξανδρος δεν απάντησε αμέσως. Κοίταξε τον ηλικιωμένο που απομακρυνόταν μέσα στη βροχή.
«Και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια;» ρώτησε τελικά.
Ο υπάλληλος χαμήλωσε το βλέμμα, αλλά ο Αλέξανδρος κατάλαβε πως η σιωπή του δεν σήμαινε απαραίτητα μεταμέλεια.
Εκείνο το βράδυ πήρε μια απόφαση.
Θα επέστρεφε στο ξενοδοχείο χωρίς να γνωρίζει κανείς ποιος ήταν.
Δεν θα φορούσε κοστούμι. Δεν θα οδηγούσε πολυτελές αυτοκίνητο. Δεν θα συνοδευόταν από γραμματείς ή συνεργάτες.
Θα μεταμφιεζόταν σε άστεγο, θα έμπαινε στο ίδιο του το ξενοδοχείο και θα ανακάλυπτε πώς αντιμετώπιζαν οι υπάλληλοί του έναν άνθρωπο που δεν μπορούσε να τους προσφέρει τίποτα.
Το επόμενο πρωί, ο Αλέξανδρος πήγε σε ένα μικρό διαμέρισμα που κρατούσε για προσωπικές του ανάγκες. Φόρεσε ένα παλιό παντελόνι, ένα ξεθωριασμένο πουλόβερ και ένα σκισμένο μπουφάν. Άφησε τα μαλλιά του αχτένιστα, άλειψε το πρόσωπό του με λίγη σκόνη και φόρεσε ένα ζευγάρι φθαρμένα παπούτσια.
Όταν κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη, δυσκολεύτηκε να αναγνωρίσει τον άνθρωπο που έβλεπε.
Δεν έμοιαζε πλέον με έναν από τους πλουσιότερους ξενοδόχους της χώρας.
Έμοιαζε με κάποιον που οι άνθρωποι θα προσπερνούσαν χωρίς δεύτερη σκέψη.
Πριν φύγει, έβαλε στην τσέπη του ένα παλιό πορτοφόλι με ελάχιστα χρήματα και έκλεισε το τηλέφωνό του.
Δεν ήθελε καμία βοήθεια.
Ήθελε να δει την αλήθεια.
Λίγο πριν από το μεσημέρι, στάθηκε μπροστά στις γυάλινες πόρτες του «Μεγάλη Αυγή».
Το λόμπι έλαμπε από πολυτέλεια. Οι πολυέλαιοι φώτιζαν τα μαρμάρινα δάπεδα, οι υπάλληλοι κινούνταν με ακρίβεια και οι επισκέπτες απολάμβαναν τον καφέ τους.
Ο Αλέξανδρος πήρε μια βαθιά ανάσα και μπήκε μέσα.
Κανείς δεν τον αναγνώρισε.
Και τότε, μια υπάλληλος στη ρεσεψιόν τον κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω, συνοφρυώθηκε και είπε δυνατά:
«Εσείς τι θέλετε εδώ;»
Ο Αλέξανδρος άνοιξε το στόμα του για να απαντήσει.
Δεν είχε ιδέα ότι η πρώτη του δοκιμασία θα ήταν πολύ πιο σκληρή απ’ όσο περίμενε.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 2…
0 comments:
Post a Comment