ΜΕΡΟΣ 9 — Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΗ ΝΟΡΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΙ ΕΙΧΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΝΑΓΚΗ Η ΑΛΙΣΙΑ… ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΤΗΝ ΚΡΙΝΕΙ ΜΕ ΜΙΑ ΜΟΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗ!

Πέρασαν αρκετοί μήνες.

Ο Λούκας επέστρεψε σταδιακά στα καθήκοντά του, τηρώντας τους όρους που είχε θέσει το νοσοκομείο. Η επίσημη επίπληξη παρέμεινε στον επαγγελματικό του φάκελο και η εκπαίδευση για τα επαγγελματικά όρια τον ανάγκασε να εξετάσει ξανά πολλές από τις πεποιθήσεις του.

Δεν ήταν πάντα εύκολο.

Υπήρχαν ημέρες που θύμωνε με τον εαυτό του. Άλλες φορές, αισθανόταν ότι είχε τιμωρηθεί περισσότερο απ' όσο άξιζε, ιδιαίτερα όταν θυμόταν πως δεν είχε γνωρίσει ποτέ την ύπαρξη της κληρονομιάς πριν από την κηδεία.

Όμως, κάθε φορά που άρχιζε να δικαιολογεί τον εαυτό του, θυμόταν τη φωνή του Δρ. Πατέλ.

«Οι καλές προθέσεις δεν εξαφανίζουν τις επαγγελματικές ευθύνες.»

Αυτή η φράση έγινε για εκείνον μια υπενθύμιση.

Δεν μπορούσε να αλλάξει την απόφαση που είχε πάρει, αλλά μπορούσε να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετώπιζε τις επόμενες.

Η Νόρα και ο Λούκας δεν είχαν γίνει φίλοι. Δεν επικοινωνούσαν συχνά και δεν συζητούσαν για τον γάμο. Παρ' όλα αυτά, υπήρχε πλέον ένας διστακτικός σεβασμός ανάμεσά τους.

Ένα απόγευμα, η Νόρα τον κάλεσε.

«Θα ήθελα να συναντηθούμε», του είπε.

Ο Λούκας ξαφνιάστηκε.

«Συνέβη κάτι;»

«Όχι. Απλώς βρήκα κάτι στα πράγματα της Αλίσιας και νομίζω ότι πρέπει να το δεις.»

Συναντήθηκαν σε ένα μικρό καφέ κοντά στο νοσοκομείο.

Η Νόρα είχε μαζί της έναν φάκελο.

«Όταν τακτοποιούσα τα πράγματά της, βρήκα αυτό ανάμεσα στα βιβλία της», είπε.

Έβγαλε ένα διπλωμένο χαρτί και το έσπρωξε προς το μέρος του.

Ήταν μια σελίδα από το προσωπικό ημερολόγιο της Αλίσιας.

«Δεν ξέρω αν πρέπει να το διαβάσω», είπε ο Λούκας.

«Είναι δικό σου να αποφασίσεις. Δεν περιέχει κάτι που αφορά μόνο εμένα. Αλλά ήθελα να ξέρεις ότι το βρήκα μετά τον θάνατό της.»

Ο Λούκας άνοιξε τη σελίδα.

Η Αλίσια είχε γράψει για τον φόβο της, για τις ημέρες που δεν άντεχε να ακούει άλλους να συζητούν την κατάστασή της σαν να μην ήταν παρούσα και για την ανάγκη της να πάρει έστω μία απόφαση χωρίς να νιώθει ότι η ασθένεια καθόριζε κάθε λεπτό της ζωής της.

Σε ένα σημείο έγραφε:

«Δεν θέλω να με θυμούνται μόνο επειδή ήμουν άρρωστη. Θέλω να θυμούνται ότι ήμουν εδώ. Ότι γελούσα, ότι θύμωνα, ότι ονειρευόμουν και ότι προσπαθούσα να επιλέγω ακόμη κι όταν οι επιλογές μου λιγόστευαν.»

Ο Λούκας σταμάτησε να διαβάζει.

Η Νόρα τον παρακολουθούσε.

«Τώρα καταλαβαίνω λίγο καλύτερα γιατί ήθελε να κάνει κάτι δικό της», είπε.

Ο Λούκας ακούμπησε το χαρτί στο τραπέζι.

«Κι εγώ.»

«Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλα όσα συνέβησαν ήταν σωστά», πρόσθεσε η Νόρα.

«Όχι. Δεν σημαίνει αυτό.»

Για αρκετή ώρα, δεν μίλησαν.

Ύστερα η Νόρα είπε κάτι που ο Λούκας δεν περίμενε.

«Για πολύ καιρό πίστευα ότι, αν δεν είχα βοηθήσει στον γάμο, ίσως να είχα προστατεύσει την αδελφή μου από όλα αυτά.»

Ο Λούκας την κοίταξε.

«Δεν μπορείς να ξέρεις τι θα είχε συμβεί.»

«Το ξέρω. Αλλά μετά τον θάνατό της, έψαχνα κάποιον να κατηγορήσω. Εσένα, τον εαυτό μου, ακόμη και τους γιατρούς που δεν μπορούσαν να τη θεραπεύσουν.»

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

«Ήμουν θυμωμένη επειδή την έχασα. Και όταν είδα την κληρονομιά, όλα έμοιασαν να έχουν μια εξήγηση. Μια άσχημη εξήγηση, αλλά μια εξήγηση.»

Ο Λούκας δεν προσπάθησε να την παρηγορήσει με εύκολες λέξεις.

«Καταλαβαίνω γιατί θύμωσες.»

«Αλλά δεν μπορώ να πω ότι δεν έκανες λάθος. Έπρεπε να είχες σκεφτεί περισσότερο.»

«Έχεις δίκιο.»

Η Νόρα πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Νομίζω ότι τώρα μπορώ να ξεχωρίσω δύο πράγματα. Το ένα είναι η απόφαση που πήρες. Το άλλο είναι η κατηγορία ότι το έκανες για τα χρήματα. Δεν έχω αποδείξεις για το δεύτερο.»

Ο Λούκας έμεινε σιωπηλός.

«Δεν σημαίνει ότι ξεχνώ όσα έγιναν», συνέχισε. «Αλλά δεν θέλω να ζω προσπαθώντας να αποδείξω ότι κάποιος ήταν τέρας. Η Αλίσια άξιζε περισσότερα από αυτό.»

Ο Λούκας ένιωσε τα μάτια του να γεμίζουν δάκρυα.

«Σ' ευχαριστώ που μου το λες.»

Η Νόρα χαμογέλασε θλιμμένα.

«Μην το θεωρήσεις συγχώρεση για όλα. Είναι απλώς η αλήθεια που μπορώ να πω σήμερα.»

«Το καταλαβαίνω.»

Πριν φύγουν, η Νόρα τού έδωσε μια φωτοτυπία της σελίδας του ημερολογίου.

«Κράτησέ την, αν θέλεις.»

Ο Λούκας την πήρε προσεκτικά.

Εκείνο το βράδυ, επέστρεψε στο σπίτι του και τοποθέτησε τη σελίδα δίπλα στη φωτογραφία της Αλίσιας.

Για πρώτη φορά, δεν ένιωσε την ανάγκη να αποδείξει ότι είχε κάνει το σωστό.

Κατάλαβε ότι μπορούσε να αναγνωρίσει το λάθος του χωρίς να αποδεχτεί μια πρόθεση που δεν είχε.

Μπορούσε να σεβαστεί τον θυμό της Νόρα χωρίς να την κατηγορεί επειδή πονούσε.

Και μπορούσε να θυμάται την Αλίσια χωρίς να μετατρέπει τον θάνατό της σε μια ιστορία για τα χρήματα.

Η Αλίσια είχε ζητήσει να επιλέξει κάτι για τον εαυτό της.

Ο Λούκας είχε πει ναι, αλλά δεν είχε καταλάβει πλήρως το βάρος αυτής της απάντησης.

Τώρα ήξερε ότι η αγάπη, η συμπόνια και η καλοσύνη δεν αρκούν από μόνες τους. Χρειάζονται κρίση, ευθύνη και σεβασμό στα όρια.

Και αυτή ήταν η αλήθεια που θα κουβαλούσε μαζί του για το υπόλοιπο της ζωής του.

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ…

ΤΕΛΙΚΟ ➡️

⬅️ ΠΙΣΩ