ΜΕΡΟΣ 8 – ΕΞΙ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΑΡΓΟΤΕΡΑ, Η ΚΛΑΙΡ ΒΡΗΚΕ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΣΠΙΤΙ… ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕ ΟΤΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΝΙΚΗ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΕΙ Ο ΡΑΪΑΝ

Οι έξι εβδομάδες πέρασαν γρηγορότερα απ' όσο περίμενε η Κλερ.

Οι πρωινές βάρδιες έγιναν μέρος της καθημερινότητάς της. Έμαθε να οργανώνει τα πάντα από το προηγούμενο βράδυ, να ετοιμάζει τις τσάντες των μωρών και να υπολογίζει κάθε έξοδο.

Κάποιες ημέρες, τα χρήματα έφταναν με δυσκολία. Άλλες φορές, ένα απρόοπτο έξοδο την ανάγκαζε να ξανακάνει όλους τους υπολογισμούς της.

Η Ντάνα συνέχιζε να τη βοηθά, αλλά η Κλερ δεν ήθελε να θεωρεί δεδομένη τη φιλοξενία της. Είχε αρχίσει να αναζητά πιο μόνιμη κατοικία και να ενημερώνεται για τις διαθέσιμες επιλογές οικονομικής υποστήριξης.

Δεν ήταν εύκολο.

Υπήρχαν στιγμές που έβλεπε άλλες μητέρες να περπατούν με τα παιδιά τους και ένιωθε ένα βάρος στο στήθος. Φανταζόταν πώς θα ήταν η ζωή της αν ο Ράιαν είχε επιλέξει να είναι ειλικρινής από την αρχή.

Ύστερα κοίταζε την Άβα και τη Μία και συνέχιζε.

Ο Ράιαν είχε αρχίσει να επικοινωνεί πιο τακτικά για να κανονίσουν τις συναντήσεις του με τις κόρες του. Η Κλερ προσπαθούσε να κρατά τις συζητήσεις τους ήρεμες και συγκεκριμένες. Δεν ήθελε κάθε επικοινωνία να μετατρέπεται σε καβγά για τον γάμο τους.

Δεν είχε αποφασίσει ότι τον συγχωρούσε.

Είχε αποφασίσει ότι τα παιδιά δεν έπρεπε να γίνουν όπλο σε μια διαμάχη μεταξύ ενηλίκων.

Ένα απόγευμα, καθώς ετοίμαζε τις τσάντες των κοριτσιών, έλαβε ένα μήνυμα από τον Ράιαν.

«Ξέρω ότι δεν με εμπιστεύεσαι. Δεν περιμένω να αλλάξουν όλα αμέσως. Θέλω μόνο να ξέρεις ότι προσπαθώ να βρω δουλειά.»

Η Κλερ διάβασε το μήνυμα και το άφησε στην άκρη.

Δεν ήξερε αν η αλλαγή του ήταν πραγματική ή αν ο φόβος της απώλειας τον είχε αναγκάσει να σκεφτεί διαφορετικά.

Δεν μπορούσε να γνωρίζει τι θα έκανε στο μέλλον.

Και δεν ήταν δική της ευθύνη να τον σώσει από τις συνέπειες των πράξεών του.

Η δική της ευθύνη ήταν να δημιουργήσει μια σταθερή ζωή για την ίδια και τις κόρες της.

Λίγες ημέρες αργότερα, βρήκε μια μικρή κατοικία που ίσως μπορούσε να αντέξει οικονομικά, εφόσον συνέχιζε να εργάζεται και οργάνωνε προσεκτικά τα έξοδά της.

Δεν ήταν μεγάλο σπίτι. Δεν είχε πολυτελή δωμάτια ούτε μεγάλο κήπο.

Είχε, όμως, δύο μικρούς χώρους που θα μπορούσαν να διαμορφωθούν για τα κορίτσια και μια κουζίνα όπου θα μπορούσε να ετοιμάζει τα γεύματά τους.

Όταν μπήκε μέσα για να το δει, φαντάστηκε δύο κούνιες δίπλα στο παράθυρο. Φαντάστηκε τα κορίτσια να μπουσουλούν στο πάτωμα και εκείνη να τους διαβάζει ιστορίες πριν κοιμηθούν.

Για πρώτη φορά μετά το λιμάνι, δεν φαντάστηκε απλώς πώς θα άντεχε την επόμενη ημέρα.

Φαντάστηκε πώς θα μπορούσε να ζήσει.

Η διαδικασία δεν ολοκληρώθηκε αμέσως. Χρειαζόταν να εξετάσει το κόστος, τους όρους και το αν το εισόδημά της θα επαρκούσε. Δεν ήθελε να πάρει μια βιαστική απόφαση και να βρεθεί ξανά σε αδιέξοδο.

Αλλά τώρα είχε κάτι που δεν είχε εκείνη την πρώτη ημέρα στο λιμάνι.

Ένα σχέδιο.

Το ίδιο βράδυ, η Ντάνα τη βρήκε να κάθεται στο πάτωμα ανάμεσα στις κούνιες.

«Τι σκέφτεσαι;» τη ρώτησε.

Η Κλερ χαμογέλασε αχνά.

«Σκέφτομαι ότι περίμενα πως η νίκη μου θα ήταν να τιμωρηθεί ο Ράιαν. Ότι θα ένιωθα δικαιωμένη όταν θα έχανε τη δουλειά του ή όταν θα καταλάβαινε πόσο με πλήγωσε.»

«Και τώρα;»

Η Κλερ κοίταξε τις κόρες της.

«Τώρα καταλαβαίνω ότι η πραγματική νίκη είναι να μη χρειάζεται να περιμένω να αλλάξει εκείνος για να μπορέσω να ζήσω.»

Η Ντάνα χαμογέλασε και κάθισε δίπλα της.

«Αυτό ακούγεται σαν μια καλή αρχή.»

Η Κλερ πήρε την Άβα στην αγκαλιά της και φίλησε το μέτωπό της.

Δεν ήξερε αν ο Ράιαν θα γινόταν ποτέ ο άνθρωπος που είχε υποσχεθεί ότι θα ήταν. Δεν ήξερε αν θα μπορούσαν να συνεννοηθούν χωρίς νέες συγκρούσεις.

Αλλά είχε σταματήσει να περιμένει από εκείνον να της δώσει την άδεια να προχωρήσει.

Η ζωή της δεν είχε γίνει ξαφνικά εύκολη.

Είχε γίνει, όμως, δική της.

Και αυτό ήταν κάτι που κανείς δεν μπορούσε να της αφαιρέσει.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 9…

ΜΕΡΟΣ 9 ➡️

⬅️ ΠΙΣΩ