ΜΕΡΟΣ 7: ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΝΤΕΡΕΚ — Η ΛΟΡΑ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΙ ΓΙΑΤΙ Η ΚΟΡΗ ΤΗΣ ΦΟΒΟΤΑΝ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ

Ο Σκοτ διάβασε το μήνυμα αρκετές φορές.

«Υπάρχει κάτι που δεν γνωρίζεις για εκείνη την ημέρα στο γραφείο μου».

Δεν ήξερε αν ο Ντέρεκ προσπαθούσε να τον εκφοβίσει ή αν υπήρχε πράγματι κάτι που δεν είχε ακόμη αποκαλυφθεί.

Ένα πράγμα, όμως, ήταν βέβαιο.

Δεν θα επέτρεπε άλλη μια συζήτηση να μετατραπεί σε προσπάθεια μεταφοράς ευθυνών στην κόρη του.

Τηλεφώνησε στην Κλερ.

«Ο Ντέρεκ θέλει να με συναντήσει ξανά».

Η Κλερ έμεινε σιωπηλή για λίγο.

«Και τι σκοπεύεις να κάνεις;»

«Θα του πω ότι, αν έχει κάτι να εξηγήσει, μπορεί να το κάνει χωρίς να πιέσει την Όντρεϊ ή να προσπαθήσει να την κάνει να αισθανθεί ένοχη».

«Θα είμαι εδώ όταν επιστρέψεις», είπε η Κλερ.

Ο Σκοτ συμφώνησε να συναντηθούν σε δημόσιο χώρο, παρουσία ενός ουδέτερου τρίτου προσώπου, ώστε η συζήτηση να παραμείνει ήρεμη.

Όταν έφτασε, ο Ντέρεκ ήταν ήδη εκεί.

Δεν έμοιαζε θυμωμένος όπως την προηγούμενη φορά.

Έμοιαζε κουρασμένος.

«Δεν θέλω να τσακωθούμε», είπε.

Ο Σκοτ κάθισε απέναντί του.

«Τότε σταμάτα να μιλάς σαν να σου χρωστάμε κάτι».

Ο Ντέρεκ κατέβασε το βλέμμα.

«Ξέρω ότι έκανα λάθη».

Ο Σκοτ δεν απάντησε.

«Όταν μου ζήτησες να βοηθήσω την Όντρεϊ, πίστεψα ότι μπορούσα να το κάνω χωρίς πρόβλημα. Στην αρχή όλα ήταν εύκολα. Μετά άρχισε να μου λέει ότι δεν ήθελε να συνεχίσει το πρόγραμμα και ότι φοβόταν να σας απογοητεύσει».

Ο Σκοτ έσφιξε τα χέρια του.

«Αυτό δεν σου έδινε το δικαίωμα να την πιέζεις».

«Το ξέρω».

«Τότε γιατί το έκανες;»

Ο Ντέρεκ πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Επειδή πίστευα ότι, αν εγκατέλειπε, θα θεωρούσατε πως σας είχα απογοητεύσει κι εγώ. Ήθελα να συνεχίσει. Ήθελα να πιστεύετε ότι η βοήθειά μου είχε αποτέλεσμα».

Ο Σκοτ τον κοίταξε με δυσπιστία.

«Δηλαδή, η ανησυχία σου ήταν τι θα σκεφτόμασταν εμείς για εσένα;»

Ο Ντέρεκ δεν απάντησε.

Ο Σκοτ σηκώθηκε ελαφρά από την καρέκλα.

«Η κόρη μου φοβόταν να επιστρέψει στο αυτοκίνητό σου. Δεν μπορούσε να κοιμηθεί ή να μιλήσει για το πράγμα που αγαπούσε περισσότερο. Και εσύ ανησυχούσες για το πώς θα φαινόσουν στα μάτια μας;»

Ο Ντέρεκ έσκυψε το κεφάλι.

«Δεν το σκέφτηκα έτσι τότε».

«Αυτό είναι το πρόβλημα. Δεν σκέφτηκες πώς αισθανόταν εκείνη».

Για λίγα δευτερόλεπτα, κανείς δεν μίλησε.

Ύστερα ο Ντέρεκ είπε:

«Υπάρχει κάτι ακόμη. Εκείνη την ημέρα στο γραφείο μου, η Όντρεϊ μού ζήτησε να τηλεφωνήσω στη μητέρα της και να της πω ότι δεν ήθελε να συνεχίσει τις διαδρομές. Εγώ αρνήθηκα. Της είπα ότι έπρεπε να μιλήσει η ίδια μαζί σας».

Ο Σκοτ ένιωσε το στομάχι του να σφίγγεται.

«Και μετά;»

«Τσακωθήκαμε. Της είπα ότι δεν μπορούσα να συνεχίσω να αναλαμβάνω τις μετακινήσεις αν επρόκειτο να δημιουργούνται τέτοια προβλήματα. Εκείνη έκλαψε και μου ζήτησε να μην το πω σε κανέναν».

Ο Σκοτ τον κοίταξε ψυχρά.

«Και εσύ χρησιμοποίησες αυτό που σου είπε για να την κάνεις να σωπάσει».

Ο Ντέρεκ δεν απάντησε.

Ο Σκοτ σηκώθηκε.

«Δεν θέλω άλλη συζήτηση σήμερα. Η Όντρεϊ χρειάζεται χρόνο και ασφάλεια. Δεν θα την πλησιάσεις και δεν θα επικοινωνήσεις μαζί της. Αν υπάρξει κάτι που πρέπει να διευκρινιστεί, θα γίνει με τον κατάλληλο τρόπο».

Ο Ντέρεκ έμεινε καθισμένος.

Για πρώτη φορά, δεν προσπάθησε να τον σταματήσει.

Η Λόρα ακούει την αλήθεια από τον ίδιο της τον σύζυγο

Όταν ο Ντέρεκ επέστρεψε στο σπίτι, η Λόρα τον περίμενε.

Η Μία βρισκόταν στο δωμάτιό της και η Λόρα είχε αποφασίσει ότι δεν θα συνέχιζε να ζει μέσα σε μισές αλήθειες.

«Πρέπει να μιλήσουμε», είπε.

Ο Ντέρεκ άφησε τα κλειδιά του στο τραπέζι.

«Το ξέρω».

Η Λόρα τον κοίταξε.

«Θέλω να μου πεις ακριβώς τι συνέβη με την Όντρεϊ».

Εκείνος αναστέναξε.

«Έκανα λάθος που την πίεσα να συνεχίσει το πρόγραμμα».

«Αυτό δεν αρκεί».

«Δεν ξέρω τι άλλο θέλεις να ακούσεις».

Η Λόρα πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Θέλω να ξέρω γιατί η κόρη μας φοβήθηκε να μου μιλήσει. Θέλω να ξέρω γιατί της ζήτησες να μη με ανακατέψει. Και θέλω να ξέρω γιατί προσπάθησες να πείσεις τους Μπένετ ότι η Όντρεϊ ήταν το πρόβλημα».

Ο Ντέρεκ έμεινε σιωπηλός.

Η Λόρα συνέχισε.

«Δεν μπορώ να σε αναγκάσω να είσαι ειλικρινής. Μπορώ, όμως, να αποφασίσω τι θα δεχτώ στη ζωή μου και τι όχι».

Ο Ντέρεκ κάθισε.

Για πρώτη φορά, παραδέχτηκε ότι είχε φοβηθεί πως η οικογένεια Μπένετ θα σταματούσε να τον εμπιστεύεται αν η Όντρεϊ εγκατέλειπε το πρόγραμμα.

Είχε συνδέσει τη βοήθειά του με την ανάγκη να αισθάνεται απαραίτητος.

Όταν η κοπέλα άρχισε να ζητά να αποφασίζει μόνη της, εκείνος το εξέλαβε ως απόρριψη.

Και αντί να κάνει πίσω, προσπάθησε να επιβάλει τη δική του εκδοχή της κατάστασης.

Η Λόρα τον άκουσε χωρίς να τον διακόψει.

Όταν τελείωσε, είπε:

«Το ότι ήθελες να βοηθήσεις δεν σημαίνει ότι είχες το δικαίωμα να την πιέζεις».

Ο Ντέρεκ κατέβασε το κεφάλι.

«Το ξέρω».

«Και το ότι είσαι φίλος του Σκοτ δεν σημαίνει ότι μπορείς να αποφασίζεις για την κόρη του».

Ο Ντέρεκ δεν απάντησε.

Η Λόρα σηκώθηκε.

«Χρειάζομαι χρόνο. Και η Μία χρειάζεται να ξέρει ότι μπορεί να μιλάει χωρίς να φοβάται την αντίδρασή σου».

Εκείνη τη νύχτα, η Λόρα κοιμήθηκε σε διαφορετικό δωμάτιο.

Δεν είχε αποφασίσει ακόμη τι θα έκανε με τον γάμο της.

Αλλά είχε αποφασίσει ότι δεν θα έκλεινε ξανά τα μάτια της μπροστά σε κάτι που έκανε ένα παιδί να φοβάται.

Η Όντρεϊ λέει αυτό που δεν είχε καταφέρει να πει από την αρχή

Την επόμενη Κυριακή, η οικογένεια Μπένετ κάθισε μαζί στο τραπέζι.

Η Όντρεϊ είχε επιστρέψει στα μαθήματα μπαλέτου και, παρόλο που εξακολουθούσε να αισθάνεται άγχος κάποιες στιγμές, είχε αρχίσει να ξαναβρίσκει τον ενθουσιασμό της.

Μετά το δείπνο, ζήτησε να μιλήσει στους γονείς της.

«Θέλω να σας πω κάτι που δεν μπόρεσα να εξηγήσω μέχρι τώρα».

Η Κλερ και ο Σκοτ κάθισαν δίπλα της.

«Σε ακούμε», είπε ο Σκοτ.

Η Όντρεϊ πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Όταν ο Ντέρεκ άρχισε να με πιέζει, δεν φοβόμουν μόνο εκείνον. Φοβόμουν ότι θα χάσω και εσάς».

Η Κλερ την κοίταξε με απορία.

«Πώς θα μπορούσες να μας χάσεις;»

«Επειδή ήταν ο καλύτερος φίλος του μπαμπά. Σκεφτόμουν ότι, αν σας έλεγα πως δεν ήθελα να πηγαίνω μαζί του, θα πιστεύατε ότι είχα δημιουργήσει ένα πρόβλημα ανάμεσα σε εσάς τους δύο».

Ο Σκοτ ένιωσε τα μάτια του να γεμίζουν δάκρυα.

«Δεν έπρεπε ποτέ να αισθανθείς ότι η δική μας φιλία ήταν δική σου ευθύνη».

Η Όντρεϊ συνέχισε.

«Και όταν άρχισα να σκέφτομαι ότι ίσως δεν ήθελα να συνεχίσω στο πρόγραμμα, ντρεπόμουν. Είχα πει σε όλους πόσο πολύ το ήθελα. Φοβόμουν ότι θα απογοητεύατε όλοι μαζί μου».

Η Κλερ την αγκάλιασε.

«Αγάπη μου, ακόμη κι αν αποφάσιζες αύριο ότι δεν θέλεις να χορεύεις πια, θα εξακολουθούσαμε να σε αγαπάμε ακριβώς το ίδιο».

Η Όντρεϊ άρχισε να κλαίει.

«Το ξέρω τώρα».

Ο Σκοτ την αγκάλιασε κι εκείνος.

«Και θέλω να θυμάσαι κάτι ακόμη. Κανένας στόχος, καμία υποτροφία και κανένα όνειρο δεν είναι πιο σημαντικό από το να αισθάνεσαι ασφαλής».

Η Όντρεϊ έκλεισε τα μάτια.

Για πρώτη φορά μετά από εβδομάδες, ένιωσε ότι μπορούσε να αφήσει πίσω της ένα μέρος του φόβου που κουβαλούσε.

Δεν είχαν λυθεί όλα.

Αλλά η οικογένειά της είχε αρχίσει να ακούει πραγματικά.

Και αυτό ήταν το σημαντικότερο βήμα.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 8…

ΜΕΡΟΣ 8 ➡️

⬅️ ΠΙΣΩ