ΜΕΡΟΣ 6 — Η αλήθεια δεν μπορούσε να αποδειχθεί με μια φωτογραφία: Ο δικηγόρος πρότεινε τον μόνο τρόπο να μάθουμε αν η Ελεονώρα ήταν πραγματικά η μητέρα μου

Τις επόμενες ημέρες ένιωθα σαν να ζούσα ανάμεσα σε δύο διαφορετικές πραγματικότητες.

Στη μία, ήμουν ο άνθρωπος που είχε μεγαλώσει σε ένα σπίτι γεμάτο αγάπη, με γονείς που είχαν κάνει θυσίες για να μου προσφέρουν μια καλή ζωή.

Στην άλλη, ήμουν ένα παιδί που είχε γεννηθεί από μια γυναίκα την οποία δεν γνώρισε ποτέ και που, σύμφωνα με τα γράμματά της, είχε περάσει δεκαετίες αναρωτώμενη αν ήταν καλά.

Δεν ήθελα να αδικήσω τους ανθρώπους που με μεγάλωσαν. Δεν ήθελα όμως ούτε να κλείσω τα μάτια σε μια αλήθεια που ίσως περίμενε τόσο καιρό να αποκαλυφθεί.

Γι’ αυτό ξαναπήγα στο γραφείο του κυρίου Χέιλ.

«Μίλησα με τους γονείς μου», του είπα.

Εκείνος έγνεψε αργά, σαν να καταλάβαινε ότι η συζήτηση θα ήταν δύσκολη.

«Και τι μάθατε;»

«Με υιοθέτησαν όταν ήμουν μωρό. Δεν γνωρίζουν με βεβαιότητα ποια ήταν η βιολογική μου μητέρα. Υπάρχουν όμως παλιά έγγραφα που ίσως συνδέονται με την υπόθεση της Ελεονώρας.»

Του έδωσα τα αντίγραφα.

Τα εξέτασε προσεκτικά, συγκρίνοντας τις ημερομηνίες και τους αριθμούς.

«Αυτό είναι σημαντικό», είπε. «Αλλά δεν αρκεί για να επιβεβαιώσουμε τη συγγένεια.»

«Τι χρειάζεται;»

«Πρέπει να εντοπιστούν τα επίσημα αρχεία της υιοθεσίας και να ελεγχθεί αν οι αριθμοί των υποθέσεων συνδέονται. Αν αυτό δεν είναι δυνατό, μια κατάλληλη γενετική εξέταση μπορεί να δώσει πιο ξεκάθαρη απάντηση, εφόσον υπάρχουν διαθέσιμα και νόμιμα δείγματα αναφοράς.»

Ένιωσα ένα μικρό κύμα ανακούφισης.

Επιτέλους υπήρχε ένας δρόμος που δεν βασιζόταν μόνο στις συμπτώσεις.

«Η Ελεονώρα το γνώριζε αυτό;» ρώτησα.

«Γνώριζε ότι δεν είχε αρκετές αποδείξεις. Γι’ αυτό δεν σας είπε ποτέ ότι ήσασταν το παιδί της. Δεν ήθελε να σας επιβάλει μια σχέση που μπορεί να μην υπήρχε.»

«Και γιατί δεν μου μίλησε πριν πεθάνει;»

Ο κύριος Χέιλ έβγαλε από ένα συρτάρι μια δεύτερη επιστολή.

«Επειδή ήθελε να έχει πρώτα κάποια επιβεβαίωση. Η υγεία της επιδεινώθηκε πιο γρήγορα απ’ όσο περίμενε. Μου ζήτησε να συνεχίσω την έρευνα και να σας δώσω τα στοιχεία όταν εκείνη δεν θα μπορούσε πια να το κάνει.»

Άνοιξα την επιστολή.

Ήταν μικρότερη από την πρώτη.

«Δεν θέλω να σε κάνω να αισθανθείς ότι μου χρωστάς κάτι», έγραφε. «Αν τελικά δεν είσαι το παιδί μου, θα εξακολουθήσω να είμαι ευγνώμων που σε γνώρισα. Μου έδωσες δύο χρόνια από τη ζωή σου, χωρίς να ζητήσεις τίποτα.

Αν, όμως, είσαι εκείνο το παιδί, θέλω να ξέρεις ότι δεν πέρασε μέρα χωρίς να σε αγαπώ με τον μόνο τρόπο που μπορούσα: από μακριά, χωρίς να γνωρίζω το όνομά σου, το πρόσωπό σου ή αν ήσουν ευτυχισμένος.»

Έσκυψα το κεφάλι.

Η Ελεονώρα δεν μου είχε αφήσει χρήματα, περιουσία ή κάποια απαίτηση. Μου είχε αφήσει ένα ερώτημα που θα μπορούσε να αλλάξει ολόκληρη την αντίληψή μου για το παρελθόν.

«Θέλω να προχωρήσουμε», είπα.

Ο δικηγόρος με κοίταξε προσεκτικά.

«Είστε βέβαιος; Η διαδικασία μπορεί να είναι συναισθηματικά δύσκολη. Και πρέπει να είστε προετοιμασμένος για οποιοδήποτε αποτέλεσμα.»

«Δεν μπορώ να σας υποσχεθώ ότι δεν φοβάμαι. Αλλά δεν θέλω να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου αναρωτώμενος.»

Τις επόμενες εβδομάδες, με τη βοήθεια του δικηγόρου, ξεκίνησε η αναζήτηση των σχετικών αρχείων. Κάθε νέο έγγραφο έφερνε μαζί του περισσότερα ερωτήματα. Ορισμένες πληροφορίες ήταν ελλιπείς, άλλες χρειάζονταν επιβεβαίωση και μερικά παλιά αρχεία δεν ήταν εύκολο να εντοπιστούν.

Δεν υπήρξε κάποια μαγική στιγμή κατά την οποία όλα έγιναν ξαφνικά ξεκάθαρα.

Υπήρχαν τηλεφωνήματα, αναμονή, αιτήσεις και ημέρες κατά τις οποίες δεν είχαμε καμία πρόοδο.

Κάθε φορά που το τηλέφωνό μου χτυπούσε, ένιωθα την καρδιά μου να επιταχύνεται.

Κάθε φορά που ο κύριος Χέιλ έλεγε ότι χρειαζόταν περισσότερο χρόνο, προσπαθούσα να θυμίζω στον εαυτό μου ότι η αλήθεια δεν γίνεται λιγότερο σημαντική επειδή αργεί να αποκαλυφθεί.

Στο μεταξύ, επέστρεφα συχνά στον ξενώνα.

Το δωμάτιο της Ελεονώρας είχε αδειάσει. Η καρέκλα δίπλα στο παράθυρο είχε μεταφερθεί σε έναν κοινόχρηστο χώρο και τα βιβλία της είχαν δοθεί σε άλλους ασθενείς.

Κάθισα κάποτε εκεί όπου καθόταν εκείνη και κοίταξα τον κήπο.

Προσπάθησα να φανταστώ τι θα μου έλεγε αν μπορούσε να με δει.

Ίσως να μου ζητούσε να μην ανησυχώ.

Ίσως να μου έλεγε ότι δεν είχε σημασία τι θα έδειχναν τα έγγραφα, γιατί η γνωριμία μας είχε ήδη αλλάξει τη ζωή της.

Και ίσως να μου ζητούσε να μην αφήσω την αναζήτηση της αλήθειας να καταστρέψει την αγάπη που είχα για την οικογένεια που με μεγάλωσε.

Ένα απόγευμα, ο κύριος Χέιλ τηλεφώνησε.

«Έχουμε μια εξέλιξη», είπε.

Κάθισα αμέσως.

«Βρήκατε τα αρχεία;»

«Βρήκαμε ένα στοιχείο που συμφωνεί με τα υπόλοιπα. Δεν αρκεί ακόμη για να καταλήξουμε σε οριστικό συμπέρασμα, αλλά μπορούμε να προχωρήσουμε στο επόμενο βήμα.»

Έκλεισα τα μάτια.

«Ποιο είναι αυτό;»

«Η επιβεβαίωση της βιολογικής συγγένειας, με τον κατάλληλο τρόπο και με τη συναίνεση όσων χρειάζεται να συμμετάσχουν.»

Δεν είχα πια τρόπο να επιστρέψω στην άγνοια.

Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να περιμένω.

Και αυτή τη φορά, δεν περίμενα απλώς να μάθω ποια ήταν η Ελεονώρα.

Περίμενα να μάθω ποιος ήμουν κι εγώ.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 7…

ΜΕΡΟΣ 7 ➡️

⬅️ ΠΙΣΩ