ΜΕΡΟΣ 6 — «Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΟΤΙ Η ΝΕΚΡΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙ ΕΤΟΙΜΑΖΟΤΑΝ ΝΑ ΞΑΝΑΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ ΤΗΣ — ΑΛΛΑ ΕΝΑ ΤΡΑΓΙΚΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ ΤΗΣ ΣΤΕΡΗΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ»
Ο κύριος Χάρις κρατούσε την τελευταία επιστολή.
Τα χέρια του έτρεμαν.
Η Σόφι τον παρακολουθούσε.
«Τι λέει, θείε;»
Εκείνος πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Η μαμά σου έγραφε ότι ήθελε να ξαναδεί την οικογένειά της».
Η μικρή έγειρε το κεφάλι.
«Εσένα;»
«Ναι».
«Και τον παππού;»
Ο κύριος Χάρις έγνεψε.
«Ναι, μικρή μου».
Άρχισε να διαβάζει.
Η Ιζαμπέλα έγραφε ότι τα χρόνια είχαν περάσει γρήγορα.
Ότι ο θυμός της είχε μαλακώσει.
Ότι η γέννηση της Σόφι είχε αλλάξει τον τρόπο που έβλεπε την οικογένεια.
Δεν ήθελε πια να θυμάται μόνο τον καβγά που την είχε κάνει να φύγει.
Ήθελε να δημιουργήσει καινούργιες αναμνήσεις.
Ήθελε ο αδελφός της να γνωρίσει τον σύζυγό της.
Και πάνω απ' όλα ήθελε να γνωρίσει τη μικρή Σόφι.
Ο κύριος Χάρις σταμάτησε σε μια παράγραφο.
«Γράφει ότι φοβόταν πως δεν θα ήθελα να τη δω».
Κοίταξε το πάτωμα.
«Δεν ήξερε…»
Η φωνή του έσπασε.
«Δεν ήξερε πόσο πολύ μου είχε λείψει».
Τον παρακολουθούσα.
Για χρόνια είχε ζήσει με την πεποίθηση ότι η αδελφή του είχε επιλέξει να τον αφήσει πίσω.
Τώρα κρατούσε στα χέρια του την απόδειξη ότι εκείνη είχε θελήσει να επιστρέψει.
Αλλά δεν είχε προλάβει.
Η Σόφι πλησίασε τον θείο της.
«Γιατί δεν ήρθε;»
Ο κύριος Χάρις την κοίταξε.
Δεν ήξερε πώς να απαντήσει.
Τελικά της είπε την αλήθεια με τον πιο απλό τρόπο.
«Επειδή έγινε το ατύχημα, αγάπη μου».
Η μικρή χαμήλωσε το κεφάλι.
«Πριν προλάβει;»
«Ναι».
Η Σόφι έμεινε σιωπηλή.
Ύστερα έπιασε το χέρι του.
«Αλλά τώρα βρήκες εμένα».
Ο κύριος Χάρις έκλεισε τα μάτια.
Και άρχισε να κλαίει.
«Ναι», ψιθύρισε.
«Τώρα σε βρήκα».
Αργότερα, καθίσαμε όλοι στο σαλόνι.
Το κουτί βρισκόταν πάνω στο τραπεζάκι.
Η Σόφι είχε τοποθετήσει δίπλα του τη φωτογραφία της Ιζαμπέλα.
Ο κύριος Χάρις μας μίλησε για την αδελφή του.
Μας είπε ότι της άρεσε να ζωγραφίζει.
Ότι τραγουδούσε όταν μαγείρευε.
Ότι γελούσε τόσο δυνατά, ώστε ο πατέρας τους της έλεγε να κάνει ησυχία.
Η Σόφι γελούσε με κάθε ιστορία.
«Κι εγώ τραγουδάω όταν ζωγραφίζω!»
Ο θείος της χαμογέλασε.
«Τότε ίσως της μοιάζεις περισσότερο απ' όσο νομίζεις».
«Και τι άλλο έκανε;»
«Όταν ήμασταν παιδιά, μου έκρυβε μικρά σημειώματα μέσα στα βιβλία».
Η Σόφι άνοιξε διάπλατα τα μάτια.
«Τι έγραφαν;»
«Μερικές φορές αστεία. Άλλες φορές μου έλεγε να μη φοβάμαι πριν από ένα διαγώνισμα».
Η μικρή σκέφτηκε.
«Ήταν καλή αδελφή;»
Ο κύριος Χάρις χαμογέλασε θλιμμένα.
«Ήταν η καλύτερη που μπορούσα να ζητήσω».
Εκείνο το βράδυ, όταν ο θείος της ετοιμαζόταν να φύγει, η Σόφι έτρεξε κοντά του.
«Θείε Χάρις!»
Εκείνος γύρισε.
«Ναι;»
«Θα ξανάρθεις;»
Ο άντρας την κοίταξε.
«Αν το θέλεις».
Η Σόφι έγνεψε δυνατά.
«Το θέλω».
Χαμογέλασε.
«Τότε θα ξανάρθω».
Η μικρή δίστασε.
«Μπορώ να σε αγκαλιάσω;»
Ο κύριος Χάρις γονάτισε.
«Φυσικά».
Η Σόφι τον αγκάλιασε.
Και εκείνος την κράτησε προσεκτικά.
Για μια στιγμή έκλεισε τα μάτια.
Ίσως σκεφτόταν την αδελφή του.
Ίσως τα χρόνια που είχε χάσει.
Ίσως όλα όσα δεν μπορούσε πια να αλλάξει.
Όταν απομακρύνθηκε, η Σόφι χαμογέλασε.
Και το μικρό λακκάκι εμφανίστηκε ξανά.
Ο κύριος Χάρις το κοίταξε.
Ύστερα γέλασε μέσα από τα δάκρυά του.
Αφού έφυγε, η Σόφι με βοήθησε να μαζέψουμε τις φωτογραφίες.
«Μαμά;»
«Ναι;»
«Μπορώ να κρατήσω το κουτί στο δωμάτιό μου;»
Την κοίταξα.
Για μια στιγμή ένιωσα τον παλιό φόβο.
Μήπως ήταν πολύ μικρή.
Μήπως στενοχωριόταν.
Μήπως οι αναμνήσεις την πονούσαν.
Ύστερα θυμήθηκα τα λόγια του Ρίτσαρντ.
«Δώστε της αυτά όταν θα είναι αρκετά μεγάλη για να τα ζητήσει».
Κοίταξα την κόρη μου.
Μου τα ζητούσε εδώ και χρόνια.
«Ναι, αγάπη μου».
Το πρόσωπό της φωτίστηκε.
«Αλήθεια;»
«Αλήθεια».
«Όλα;»
«Όλα».
Η Σόφι με αγκάλιασε.
«Ευχαριστώ, μαμά».
Το επόμενο πρωί, όμως, μας περίμενε μια ακόμα δύσκολη συζήτηση.
Η Σόφι έπρεπε να επιστρέψει στο σχολείο.
Και η κυρία Πάρκερ έπρεπε να αντιμετωπίσει αυτό που είχε συμβεί μπροστά σε ολόκληρη την τάξη.
Όταν φτάσαμε στην είσοδο, ο κύριος Χάρις περίμενε εκεί.
Η Σόφι έτρεξε κοντά του.
«Καλημέρα, θείε!»
Εκείνος χαμογέλασε.
«Καλημέρα, Σόφι».
Η μικρή τον κοίταξε σοβαρά.
«Στο σχολείο πρέπει να σε λέω κύριο Χάρις;»
Ο διευθυντής γέλασε.
«Μάλλον ναι».
«Και στο διάλειμμα;»
«Θα το συζητήσουμε».
Η Σόφι χαμογέλασε.
Αλλά όταν μπήκε στην τάξη, η κυρία Πάρκερ στεκόταν δίπλα στο θρανίο της.
Κρατούσε ένα καινούργιο χαρτί.
Και της είπε:
«Σόφι, πριν ξεκινήσουμε το μάθημα, σου οφείλω κάτι».
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 7…
0 comments:
Post a Comment