ΜΕΡΟΣ 6 — Η ΤΖΕΝΑ ΖΗΤΗΣΕ ΝΑ ΜΕ ΔΕΙ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΜΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΟΤΙ Ο ΜΑΡΚ ΤΗΣ ΕΙΧΕ ΥΠΟΣΧΕΘΕΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
Για αρκετές ώρες, δεν απάντησα στο μήνυμα της Τζένα.
Το διάβασα ξανά, το άφησα στην άκρη και προσπάθησα να συνεχίσω τη μέρα μου.
Δεν ήθελα να τη συναντήσω.
Δεν ήθελα να ακούσω τη φωνή της ούτε να δω τα δάκρυά της. Δεν ήθελα να βρεθώ ξανά στη θέση όπου εκείνη θα μου έλεγε κάτι και εγώ θα έπρεπε να αποφασίσω αν μπορούσα να την πιστέψω.
Όμως υπήρχε ένα ερώτημα που δεν με άφηνε ήσυχη.
Γιατί τώρα;
Αν η Τζένα ήθελε να πει την αλήθεια, γιατί δεν το είχε κάνει πριν από τον γάμο; Γιατί δεν είχε σταματήσει τη σχέση της με τον Μαρκ όταν είχε ακόμη την ευκαιρία να προστατεύσει τον Ντάνιελ;
Το γεγονός ότι τώρα φοβόταν τις συνέπειες δεν την έκανε αθώα.
Παρόλα αυτά, το μήνυμά της ανέφερε κάτι συγκεκριμένο: ότι ο Μαρκ είχε αποκρύψει πράγματα.
Απάντησα τελικά.
«Θα συναντηθούμε σε δημόσιο χώρο. Δεν θα συζητήσουμε οικονομικά ή νομικά ζητήματα χωρίς τους δικηγόρους μας. Και δεν θέλω δικαιολογίες».
Η απάντησή της ήρθε αμέσως.
«Το καταλαβαίνω».
Συναντηθήκαμε το επόμενο απόγευμα σε ένα μικρό καφέ.
Η Τζένα είχε φτάσει νωρίτερα. Καθόταν σε ένα τραπέζι στο βάθος και κρατούσε τα χέρια της γύρω από ένα φλιτζάνι που είχε ήδη κρυώσει.
Όταν με είδε, σηκώθηκε.
«Κάρολ».
Κάθισα απέναντί της.
«Μίλα».
Έσκυψε το κεφάλι.
«Ξέρω ότι με μισείς».
«Δεν ήρθα εδώ για να συζητήσουμε τι αισθάνομαι για εσένα».
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Έχεις δίκιο».
Έμεινε σιωπηλή για λίγο και ύστερα πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Ο Μαρκ μου είπε ότι ο γάμος σας είχε τελειώσει εδώ και χρόνια».
Δεν αντέδρασα.
«Μου είπε ότι ζούσατε σαν συγκάτοικοι. Ότι κοιμόσασταν σε ξεχωριστά δωμάτια και ότι είχατε αποφασίσει να χωρίσετε, αλλά δεν το είχατε ανακοινώσει στην οικογένεια».
Την κοίταξα στα μάτια.
«Και τον πίστεψες;»
Η Τζένα άρχισε να κλαίει.
«Ναι».
«Ακόμη κι όταν με έβλεπες να του φτιάχνω πρωινό; Ακόμη κι όταν ερχόσουν στο σπίτι μας και μας έβλεπες μαζί;»
«Δεν ξέρω τι σκεφτόμουν».
«Όχι. Ξέρεις. Απλώς δεν θέλεις να το πεις».
Η Τζένα σκούπισε τα μάγουλά της.
«Στην αρχή, μου έλεγε ότι ήθελε να φύγει, αλλά φοβόταν ότι θα πληγώσει τον Ντάνιελ. Μετά μου είπε ότι περίμενε να περάσει ο γάμος σας με την Έιμι και να τακτοποιηθούν κάποια οικονομικά θέματα».
Ένιωσα τα δάχτυλά μου να σφίγγονται γύρω από το φλιτζάνι.
«Ποια οικονομικά θέματα;»
«Δεν μου εξήγησε ακριβώς. Έλεγε ότι είχε ευθύνες, ότι δεν μπορούσε να αλλάξει τη ζωή του από τη μια μέρα στην άλλη».
«Και εσύ συνέχισες να τον συναντάς».
Η Τζένα έγνεψε καταφατικά.
«Ναι».
Δεν προσπάθησε να δικαιολογηθεί.
Για πρώτη φορά, εκτίμησα ότι τουλάχιστον δεν προσποιούνταν πως δεν είχε κάνει τίποτα.
«Τι άλλο;» ρώτησα.
Άνοιξε την τσάντα της και έβγαλε το τηλέφωνό της.
«Έχω μηνύματα».
Δεν πήρα το κινητό από τα χέρια της. Της ζήτησα να μου δείξει μόνο όσα αφορούσαν την υπόθεση και να διατηρήσει τα πρωτότυπα για τους δικηγόρους.
Μου έδειξε μια συνομιλία στην οποία ο Μαρκ της έλεγε ότι, όταν θα ξεκαθάριζε η κατάσταση, θα μπορούσαν να αρχίσουν μια νέα ζωή.
Σε άλλο μήνυμα, της είχε γράψει ότι δεν έπρεπε να ανησυχεί για τα χρήματα.
«Θα φροντίσω εγώ να είσαι ασφαλής», έλεγε.
«Τι εννοούσε;» ρώτησα.
«Δεν ξέρω».
«Τζένα, θέλω την αλήθεια».
«Μου είπε ότι θα με βοηθούσε να ξεχρεώσω και ότι θα μπορούσα να φύγω από τον γάμο μου όταν θα ήμουν έτοιμη».
Έμεινα σιωπηλή.
«Σου έδωσε χρήματα;»
«Όχι απευθείας. Τουλάχιστον όχι όπως το εννοείς. Μερικές φορές πλήρωνε το ξενοδοχείο. Άλλες φορές έλεγε ότι θα με βοηθούσε αργότερα».
«Και οι μεταφορές από τον κοινό λογαριασμό με τον Ντάνιελ;»
Η Τζένα έκλεισε τα μάτια.
«Κάποια χρήματα τα κράτησα για να πληρώσω τα χρέη μου. Κάποια τα χρησιμοποίησα για προσωπικά έξοδα. Και ναι, κάποια συνδέονταν με τη σχέση μου με τον Μαρκ».
Δεν της είπα ότι την καταλάβαινα.
Δεν την καταλάβαινα.
«Γιατί μου τα λες τώρα;»
Σήκωσε το βλέμμα της.
«Επειδή ο Μαρκ μου είπε ότι όλα θα ήταν εύκολα, ότι θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε τη ζωή μας χωρίς να χάσουμε τίποτα. Όταν όμως αποκαλύφθηκε η σχέση, άρχισε να λέει ότι εγώ τον είχα πιέσει. Ότι εγώ τον είχα παρασύρει».
Ένιωσα θυμό να ανεβαίνει μέσα μου.
«Αυτό είναι το πρόβλημά σου μαζί του; Ότι τώρα δεν σε προστατεύει;»
Η Τζένα κατέβασε το κεφάλι.
«Όχι μόνο. Κατάλαβα ότι με είχε κάνει να πιστεύω πράγματα που δεν ήταν αλήθεια. Μου έλεγε ότι θα έφευγε από εσένα. Μου έλεγε ότι ο Ντάνιελ δεν ήταν ευτυχισμένος μαζί μου. Μου έλεγε ότι κανείς δεν θα πληγωνόταν αν όλα γίνονταν με τον σωστό τρόπο».
«Και τώρα ανακάλυψες ότι όλοι πληγωθήκαμε».
Έγνεψε.
Δεν ένιωσα συμπόνια για τη σχέση της με τον Μαρκ. Αλλά για πρώτη φορά, άρχισα να καταλαβαίνω ότι εκείνος είχε χρησιμοποιήσει τις ίδιες δικαιολογίες για να κρατά δύο γυναίκες σε διαφορετικές πλευρές της ίδιας ιστορίας.
«Υπάρχει κάτι ακόμη», είπε.
Την κοίταξα.
«Ο Μαρκ φοβάται ότι θα εξεταστούν οι οικονομικές του κινήσεις. Μου είπε ότι αν οι δικηγόροι αρχίσουν να ψάχνουν, θα ανακαλύψουν πράγματα που δεν θέλει να μάθει κανείς».
«Τι πράγματα;»
«Δεν μου είπε λεπτομέρειες. Αλλά μιλούσε για χρήματα, για μια υποχρέωση που δεν μπορούσε να εξηγήσει και για το ότι χρειαζόταν χρόνο».
Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά.
«Σου ζήτησε να πεις ψέματα;»
«Μου είπε να μην αναφέρω τα μηνύματα. Και μου ζήτησε να μην επικοινωνήσω μαζί σου».
«Και παρ’ όλα αυτά, επικοινώνησες».
Η Τζένα έγνεψε.
«Δεν το κάνω επειδή θέλω να με συγχωρήσεις. Ξέρω ότι δεν μου αξίζει να σου ζητήσω κάτι τέτοιο. Αλλά δεν θέλω να συνεχίσω να λέω ψέματα».
Έμεινα για λίγο σιωπηλή.
«Θα δώσεις αυτά τα στοιχεία στον δικηγόρο σου και, αν χρειάζεται, στον δικό μου. Δεν θα διαγράψεις τίποτα και δεν θα αλλάξεις τα μηνύματα. Όσα λες πρέπει να μπορούν να ελεγχθούν».
«Θα το κάνω».
Σηκώθηκα.
Πριν φύγω, η Τζένα με σταμάτησε.
«Κάρολ;»
Γύρισα.
«Δεν περίμενα ποτέ ότι θα πλήγωνα τον Ντάνιελ τόσο πολύ».
Την κοίταξα.
«Αλλά τον πλήγωσες. Και τώρα δεν μπορείς να αλλάξεις αυτό που έκανες. Μπορείς μόνο να αποφασίσεις αν θα συνεχίσεις να κρύβεσαι πίσω από δικαιολογίες».
Έφυγα χωρίς να την αγκαλιάσω.
Δεν είχα συγχωρήσει ούτε εκείνη ούτε τον Μαρκ.
Όμως είχα πλέον κάτι που δεν είχα πριν: ένα επιπλέον κομμάτι της ιστορίας.
Το ίδιο βράδυ, τηλεφώνησα στον δικηγόρο μου και του εξήγησα τι μου είχε πει η Τζένα. Δεν του παρουσίασα τις υποψίες της σαν αποδεδειγμένα γεγονότα. Του είπα ότι υπήρχαν μηνύματα και ότι έπρεπε να διατηρηθούν και να εξεταστούν νόμιμα.
Εκείνος συμφώνησε.
«Μην προσπαθήσεις να ερευνήσεις μόνη σου πράγματα στα οποία δεν έχεις πρόσβαση», μου είπε. «Αν υπάρχουν οικονομικές υποχρεώσεις ή πιθανές παρατυπίες, θα τις χειριστούμε μέσα από τις κατάλληλες διαδικασίες».
Όταν έκλεισα το τηλέφωνο, ένιωσα για πρώτη φορά ότι δεν χρειαζόταν να λύσω μόνη μου κάθε μυστήριο.
Είχα δικηγόρο.
Είχα στοιχεία.
Και είχα τον Ντάνιελ.
Αλλά δεν ήξερα ότι, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ο Μαρκ προσπαθούσε να πείσει τον γιο μας ότι η μητέρα του ήταν εκείνη που είχε μετατρέψει μια ιδιωτική υπόθεση σε πόλεμο.
Και όταν ο Ντάνιελ μου τηλεφώνησε για να μου πει τι είχε ακούσει, κατάλαβα ότι η επόμενη μάχη δεν θα αφορούσε μόνο την αλήθεια.
Θα αφορούσε το ποιος θα κατάφερνε να την παρουσιάσει πρώτος.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 7…
0 comments:
Post a Comment