ΜΕΡΟΣ 5 — Η ΡΕΒΕΚΚΑ ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΕ ΤΗ ΒΑΛΕΡΙΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ… ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΜΙΑ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ
Δύο ημέρες αργότερα, η Ρεβέκκα τηλεφώνησε στη Βαλέρια.
Αυτή τη φορά, δεν φώναξε.
Η φωνή της ακουγόταν κουρασμένη και νευρική.
«Μπορούμε να συναντηθούμε;»
Η Βαλέρια δίστασε.
«Για ποιο λόγο;»
«Πρέπει να μιλήσουμε για την αίτηση.»
Η Βαλέρια δεν απάντησε αμέσως.
«Θα μιλήσω μαζί σου μόνο αν η συνάντηση γίνει σε δημόσιο χώρο και δεν προσπαθήσεις να με πιέσεις να επιστρέψω στον Αλεχάντρο.»
«Εντάξει.»
Συναντήθηκαν σε ένα καφέ, κοντά στο γραφείο του δικηγόρου της Βαλέριας. Η Βαλέρια είχε ενημερώσει τη Σοφία πού θα βρισκόταν και είχε συμφωνήσει να την καλέσει μόλις τελείωνε.
Η Ρεβέκκα έφτασε δέκα λεπτά αργότερα.
Δεν φορούσε τα συνηθισμένα επώνυμα ρούχα της. Κρατούσε μια παλιά τσάντα και κοιτούσε συνεχώς προς την είσοδο.
«Δεν έπρεπε να φτάσουν τα πράγματα ως εδώ», είπε μόλις κάθισε.
Η Βαλέρια την κοίταξε.
«Δεν έπρεπε να μου ζητάτε να παραδώσω την κάρτα μου. Και ο Αλεχάντρο δεν έπρεπε να μου πετάξει καυτό καφέ.»
Η Ρεβέκκα χαμήλωσε το βλέμμα.
«Δεν λέω ότι είχε δίκιο.»
«Τότε τι θέλεις;»
Η Ρεβέκκα έβγαλε έναν φάκελο από την τσάντα της.
«Αυτό είναι αντίγραφο ενός μηνύματος που μου έστειλε ο Αλεχάντρο πριν από περίπου δύο μήνες. Μου είπε να το κρατήσω, αλλά δεν μου εξήγησε γιατί.»
Η Βαλέρια δεν άγγιξε αμέσως τον φάκελο.
«Γιατί μου το δίνεις τώρα;»
«Επειδή φοβάμαι.»
Η Βαλέρια την κοίταξε προσεκτικά.
«Τι φοβάσαι;»
Η Ρεβέκκα έτριψε τα χέρια της.
«Ο αδελφός μου μου είπε ότι είχε βρει έναν τρόπο να εξασφαλίσει χρηματοδότηση για μια επιχειρηματική ευκαιρία. Εγώ αντιμετώπιζα χρέη και πίστευα ότι θα μπορούσε να με βοηθήσει. Μου είπε ότι θα χρειαζόταν να υπογράψω μερικά έγγραφα και ότι όλα θα ήταν προσωρινά.»
«Τι είδους έγγραφα;»
«Δεν τα διάβασα όλα.»
Η Βαλέρια ένιωσε θυμό να ανεβαίνει μέσα της.
«Υπέγραψες έγγραφα χωρίς να τα διαβάσεις;»
«Ξέρω ότι ήταν λάθος! Εκείνη την περίοδο ήμουν απελπισμένη. Μου έλεγε ότι θα τακτοποιούσε τα χρέη μου και ότι θα μπορούσα να ξεκινήσω από την αρχή.»
«Και τι σχέση έχει αυτό με τη δική μου κάρτα;»
Η Ρεβέκκα έβγαλε μια βαθιά ανάσα.
«Μου είπε ότι χρειαζόταν πρόσβαση σε έναν λογαριασμό για να ολοκληρωθεί μια πληρωμή. Δεν μου είπε ότι θα χρησιμοποιούσε τα δικά σου στοιχεία. Νόμιζα ότι ήθελε απλώς να του δανείσεις την κάρτα σου για λίγες ημέρες.»
Η Βαλέρια ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.
«Άρα γνώριζες ότι ο Αλεχάντρο ήθελε την κάρτα μου για κάποια οικονομική συναλλαγή.»
Η Ρεβέκκα δεν απάντησε.
«Και όταν αρνήθηκα, δεν προσπάθησες να μάθεις γιατί ήταν τόσο σημαντικό. Αντίθετα, με κατηγόρησες ότι τον προκαλούσα.»
Τα μάτια της Ρεβέκκα γέμισαν δάκρυα.
«Δεν ήξερα ότι θα σου έκανε κακό.»
«Δεν χρειαζόταν να το ξέρεις. Ήξερες ότι μου ζητούσατε χρήματα που δεν είχατε επιστρέψει. Ήξερες ότι με πίεζε. Κι όμως, συνέχισες να ζητάς περισσότερα.»
Η Ρεβέκκα δεν προσπάθησε να υπερασπιστεί τον εαυτό της.
Η Βαλέρια άνοιξε τον φάκελο.
Το έγγραφο περιείχε μια σειρά από μηνύματα ανάμεσα στον Αλεχάντρο και τη Ρεβέκκα. Σε ένα από αυτά, ο Αλεχάντρο έγραφε ότι έπρεπε να ολοκληρωθεί η διαδικασία πριν «αλλάξει γνώμη η Βαλέρια».
Σε άλλο, ζητούσε από τη Ρεβέκκα να μην αναφέρει τίποτα για την αίτηση χρηματοδότησης.
Δεν ήταν αρκετά για να αποδειχθεί ολόκληρη η υπόθεση, αλλά ήταν στοιχεία που έπρεπε να εξεταστούν από τον δικηγόρο και την τράπεζα.
Η Βαλέρια φωτογράφισε τα έγγραφα, με τη συγκατάθεση της Ρεβέκκα, και της εξήγησε ότι θα τα παρέδιδε στον δικηγόρο της.
«Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ ότι αυτό θα σε προστατεύσει από τις συνέπειες των δικών σου αποφάσεων», της είπε. «Αλλά δεν πρόκειται να κρύψω στοιχεία ούτε να σε κατηγορήσω χωρίς να ξέρω τι πραγματικά συνέβη.»
Η Ρεβέκκα έγνεψε καταφατικά.
«Ο Αλεχάντρο θα θυμώσει όταν μάθει ότι σου έδωσα αυτά τα μηνύματα.»
«Αυτό είναι δική του ευθύνη.»
Η Ρεβέκκα σηκώθηκε, αλλά πριν φύγει, σταμάτησε.
«Βαλέρια… υπάρχει κάτι ακόμη.»
Η Βαλέρια σήκωσε το βλέμμα.
«Τι;»
Η Ρεβέκκα κοίταξε γύρω της και χαμήλωσε τη φωνή.
«Ο αδελφός μου δεν φοβάται μόνο την τράπεζα. Φοβάται ότι θα μάθεις ποιος τον βοήθησε να ετοιμάσει τα έγγραφα.»
Η Βαλέρια ένιωσε την καρδιά της να χτυπά πιο γρήγορα.
«Ποιος;»
Η Ρεβέκκα δίστασε.
«Ένας άνθρωπος που γνωρίζεις.»
«Πες μου το όνομά του.»
Η Ρεβέκκα έσκυψε προς το μέρος της.
Και ψιθύρισε ένα όνομα που έκανε τη Βαλέρια να παγώσει.
Ήταν το ίδιο όνομα που εμφανιζόταν στο κάτω μέρος της αίτησης χρηματοδότησης.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…
0 comments:
Post a Comment