ΜΕΡΟΣ 2 — «ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΟΝΟΙ»… ΟΤΑΝ Ο ΡΟΜΠΕΡΤ ΤΗΝ ΕΠΙΑΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΕΒΓΑΛΕ ΕΝΑ ΒΕΛΟΥΔΙΝΟ ΚΟΥΤΙ, Η ΕΜΙΛΙ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΟΤΙ Η ΕΚΔΡΟΜΗ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΥΧΑΙΑ

Το αυτοκίνητο διέσχιζε έναν στενό επαρχιακό δρόμο. Στην αρχή, η Έμιλι προσπάθησε να συμπεριφερθεί φυσιολογικά. Ρώτησε τον πατέρα της αν είχε πάρει καφέ, σχολίασε τον καιρό και του είπε ότι θα ήθελε να επισκεφθούν κάποια στιγμή ένα χωριό που είχε δει στο διαδίκτυο.

Ο Ρόμπερτ, όμως, δεν έδειχνε να την ακούει.

Κρατούσε το τιμόνι σφιχτά και κοιτούσε τον δρόμο με μια έκφραση που η Έμιλι δεν είχε ξαναδεί στο πρόσωπό του.

«Μπαμπά, είσαι καλά;» ρώτησε τελικά.

«Ναι».

«Είσαι σίγουρος; Δεν έχεις μιλήσει σχεδόν καθόλου».

«Έχω πολλά στο μυαλό μου».

«Θες να μου πεις τι είναι;»

Εκείνος την κοίταξε για μια στιγμή.

«Σε λίγο θα καταλάβεις».

Η Έμιλι ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.

Έβγαλε το κινητό της και έστειλε ένα μήνυμα στη μητέρα της: «Φτάσαμε σχεδόν. Θα σου τηλεφωνήσω όταν μπορέσω».

Η απάντηση ήρθε λίγα δευτερόλεπτα αργότερα.

«Να έχεις το κινητό σου μαζί σου. Μην το κλείσεις. Σε παρακαλώ».

Η Έμιλι διάβασε το μήνυμα δύο φορές.

«Η μαμά ανησυχεί πολύ», είπε.

Ο Ρόμπερτ έσφιξε τα χείλη του.

«Η μητέρα σου ανησυχεί για πράγματα που δεν καταλαβαίνει».

«Τότε εξήγησέ μου κι εμένα. Γιατί πρέπει να πάμε τόσο μακριά;»

«Επειδή θέλω να μιλήσουμε χωρίς να μας διακόψει κανείς».

Η Έμιλι γύρισε ξανά προς το παράθυρο. Προσπάθησε να πείσει τον εαυτό της ότι ο πατέρας της ήθελε απλώς να της αποκαλύψει κάτι για το παρελθόν του. Ίσως είχε κάποιο πρόβλημα υγείας. Ίσως ήθελε να της μιλήσει για τα οικονομικά της οικογένειας ή για κάτι που την αφορούσε.

Όμως, όσο περισσότερο πλησίαζαν στο δάσος, τόσο περισσότερο ένιωθε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.

Το αυτοκίνητο σταμάτησε σε ένα σημείο όπου ο δρόμος τελείωνε και άρχιζε ένα στενό μονοπάτι ανάμεσα στα δέντρα.

Ο Ρόμπερτ έσβησε τη μηχανή.

«Φτάσαμε».

Η Έμιλι κοίταξε γύρω της.

Δεν υπήρχαν σπίτια, καταστήματα ή άλλοι άνθρωποι. Μόνο δέντρα, υγρά φύλλα και ένας δρόμος που χανόταν μέσα στη σκιά.

«Εδώ;» ρώτησε.

«Ναι».

«Δεν θα μπορούσαμε να μιλήσουμε κάπου αλλού;»

Ο Ρόμπερτ πήρε ένα μικρό σακίδιο από το πορτμπαγκάζ.

«Έλα. Δεν είναι μακριά».

Η Έμιλι κατέβηκε, αλλά κράτησε το κινητό της στο χέρι. Περπάτησε πίσω του, προσπαθώντας να παρακολουθεί τη διαδρομή τους. Στην αρχή, το μονοπάτι ήταν αρκετά φαρδύ. Ο ήλιος περνούσε ανάμεσα στα κλαδιά και ο αέρας μύριζε υγρό χώμα.

Ύστερα ο Ρόμπερτ έστριψε σε ένα μικρότερο μονοπάτι.

«Μπαμπά, πού πάμε;»

«Σε ένα μέρος που γνωρίζω από παλιά».

«Γιατί δεν μου το είχες δείξει ποτέ;»

Εκείνος δεν απάντησε.

Μετά από λίγα λεπτά έφτασαν σε ένα ξύλινο παγκάκι, δίπλα σε ένα παλιό δέντρο. Ο Ρόμπερτ σταμάτησε και κοίταξε γύρω του, σαν να ήθελε να βεβαιωθεί ότι δεν υπήρχε κανείς κοντά.

Ύστερα γύρισε προς την κόρη του.

«Επιτέλους, είμαστε μόνοι».

Η Έμιλι ένιωσε ένα ρίγος να διατρέχει το σώμα της.

«Τι εννοείς;»

Ο πατέρας της την πλησίασε.

«Περίμενα αυτή τη στιγμή δεκαεννέα ολόκληρα χρόνια».

«Μπαμπά, με τρομάζεις. Τι συμβαίνει;»

Εκείνος άπλωσε το χέρι του και την έπιασε από τον καρπό.

«Έλα εδώ. Θέλω να σε φιλήσω».

Η Έμιλι πάγωσε.

Για μια στιγμή, πίστεψε ότι δεν είχε ακούσει σωστά.

«Τι είπες;»

«Μη φοβάσαι. Άκουσέ με πρώτα».

Εκείνη τράβηξε το χέρι της.

«Άφησέ με!»

Ο Ρόμπερτ δεν την άφησε αμέσως. Η Έμιλι τράβηξε ξανά το χέρι της και αυτή τη φορά κατάφερε να απομακρυνθεί.

«Μην με αγγίζεις!» φώναξε.

Ο Ρόμπερτ έμεινε ακίνητος.

Η Έμιλι έκανε μερικά βήματα πίσω, κρατώντας το κινητό της μπροστά της.

«Τι σου συμβαίνει; Είσαι ο πατέρας μου!»

Ο Ρόμπερτ κοίταξε το έδαφος. Για μερικά δευτερόλεπτα έμοιαζε σαν να είχε χάσει κάθε λέξη που ήθελε να πει.

Ύστερα έβγαλε από την τσέπη του ένα μικρό βελούδινο κουτί.

«Δεν ήθελα να γίνει έτσι».

«Τότε γιατί το έκανες;»

«Επειδή δεν ήξερα πώς να αρχίσω».

«Να αρχίσεις τι;»

Εκείνος άνοιξε το κουτί.

Μέσα υπήρχαν ένα παλιό ασημένιο μενταγιόν, μια φωτογραφία και ένας φάκελος με το όνομα της μητέρας της.

Η Έμιλι δεν πλησίασε.

«Άφησέ τα στο παγκάκι».

Ο Ρόμπερτ υπάκουσε.

«Δεν θα σε αγγίξω ξανά», είπε χαμηλόφωνα.

«Και δεν θα μείνω εδώ αν δεν μου εξηγήσεις τι συμβαίνει».

Ο πατέρας της πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Η μητέρα σου δεν σου έχει πει ποτέ την αλήθεια για την ημέρα που γεννήθηκες».

Η Έμιλι ένιωσε το αίμα να φεύγει από το πρόσωπό της.

«Τι σχέση έχει αυτό με όσα μου είπες πριν;»

«Έχει σχέση με όλα».

«Τότε μίλα!»

Ο Ρόμπερτ κοίταξε τη φωτογραφία.

«Υπάρχει ένας άνθρωπος που δεν γνώρισες ποτέ. Ένας άνθρωπος που είχε σχέση με τη μητέρα σου πριν γεννηθείς».

Η Έμιλι έμεινε σιωπηλή.

«Ποιος είναι;»

Ο Ρόμπερτ έσπρωξε αργά τον φάκελο προς το μέρος της.

«Το όνομά του βρίσκεται μέσα».

Η Έμιλι κοίταξε τον φάκελο και μετά τον πατέρα της.

«Γιατί δεν μου το είπες στο σπίτι;»

«Επειδή φοβόμουν ότι θα με μισήσεις».

«Για ποιο πράγμα;»

Ο Ρόμπερτ σήκωσε τα μάτια του.

«Επειδή δεν είμαι ο βιολογικός σου πατέρας».

Η Έμιλι ένιωσε σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος.

Ο άνθρωπος που την είχε μεγαλώσει, που της είχε μάθει να κάνει ποδήλατο και που την αποκαλούσε πάντα «μικρό μου κορίτσι», μόλις της αποκάλυψε ότι η ιστορία της οικογένειάς της ήταν διαφορετική από ό,τι πίστευε.

Αλλά πριν προλάβει να τον ρωτήσει οτιδήποτε άλλο, το κινητό της άρχισε να χτυπά.

Ήταν η μητέρα της.

Και όταν η Έμιλι απάντησε, η πρώτη φράση που άκουσε ήταν:

«Μην πιστέψεις όλα όσα σου πει, αγάπη μου. Υπάρχει κάτι που δεν ξέρει ούτε ο ίδιος».

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ 3 ➡️

⬅️ ΠΙΣΩ