ΜΕΡΟΣ 5 — «Η ΜΗΤΕΡΑ ΕΜΑΘΕ ΠΩΣ Η ΕΞΑΧΡΟΝΗ ΚΟΡΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΕ ΝΑ ΦΡΟΝΤΙΣΕΙ ΔΥΟ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΑ ΕΠΙ ΤΡΕΙΣ ΗΜΕΡΕΣ — ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΣΕ ΤΙ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΘΕ ΝΥΧΤΑ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΣΥΓΚΡΑΤΗΣΕΙ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΗΣ»

Η κοινωνική λειτουργός Ειρήνη κάθισε δίπλα στο κρεβάτι της Έμμα.

«Πριν επιστρέψετε στο σπίτι, πρέπει να οργανώσουμε βοήθεια».

Η Έμμα χαμήλωσε τα μάτια.

«Το καταλαβαίνω».

«Υπάρχει κάποιος συγγενής που μπορεί να μείνει μαζί σας;»

«Η αδελφή μου».

«Η Κάρολ;»

Η Έμμα σήκωσε το κεφάλι.

«Πώς το ξέρετε;»

Η Ειρήνη χαμογέλασε απαλά.

«Μας μίλησε η Λίλι».

Η μητέρα άρχισε να κλαίει.

«Θυμήθηκε τη θεία της;»

«Ναι».

«Είναι πολύ μικρή…»

«Είναι. Γι' αυτό πρέπει τώρα οι ενήλικες να αναλάβουν όσα χρειάζονται».

Η Έμμα έγνεψε.

---

Η Ειρήνη της εξήγησε ότι είχαν ήδη προσπαθήσει να εντοπίσουν ανθρώπους που γνώριζε η οικογένεια.

Η Κάρολ είχε ενημερωθεί.

Ήταν καθ' οδόν.

Μια γειτόνισσα που βοηθούσε με τα ψώνια είχε επίσης επικοινωνήσει με το νοσοκομείο.

Η Έμμα αναστέναξε.

«Δεν ήθελα να γίνω βάρος σε κανέναν».

Η κοινωνική λειτουργός την κοίταξε.

«Το να ζητάτε βοήθεια δεν σημαίνει ότι αποτυγχάνετε ως μητέρα».

Η Έμμα έβαλε το χέρι στο πρόσωπό της.

«Νόμιζα ότι θα τα κατάφερνα».

«Μόλις είχατε γεννήσει δίδυμα. Χρειαζόσασταν υποστήριξη».

«Αλλά δεν περίμενα ότι θα αρρώσταινα τόσο πολύ».

«Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τα πάντα».

Η Έμμα κοίταξε προς την πόρτα.

«Η Λίλι…»

Η φωνή της έσπασε.

«Τι έκανε όλες αυτές τις μέρες;»

Η Ειρήνη πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Θα σας πω όσα μας εξήγησε. Αλλά θέλω να θυμάστε ότι τώρα είναι ασφαλής».

---

Η Λίλι είχε προσπαθήσει να συνεχίσει τις μικρές καθημερινές συνήθειες που γνώριζε.

Όταν τα μωρά έκλαιγαν, πλησίαζε το καρότσι.

Όταν έβλεπε ότι χρειάζονταν αλλαγή, προσπαθούσε να τους αλλάξει τις πάνες.

Όταν πεινούσε, έτρωγε ό,τι μπορούσε να φτάσει χωρίς να χρησιμοποιήσει την κουζίνα.

Και κάθε λίγες ώρες επέστρεφε στο δωμάτιο της μητέρας της.

«Μαμά;»

Καμία απάντηση.

«Μαμά, ξύπνα».

Σιωπή.

Έφερνε νερό.

Άφηνε το ποτήρι δίπλα της.

Κουνούσε απαλά τον ώμο της.

Και όταν δεν συνέβαινε τίποτα, επέστρεφε στα μωρά.

Τη νύχτα, η Λίλι κοιμόταν κοντά τους.

Όχι επειδή αισθανόταν γενναία.

Αλλά επειδή φοβόταν να τα αφήσει μόνα.

---

Η Έμμα έκλαιγε ασταμάτητα.

«Τρεις μέρες…»

Η Ειρήνη της έπιασε απαλά το χέρι.

«Ξέρω ότι είναι δύσκολο να το ακούτε».

«Είναι έξι χρονών».

«Το ξέρω».

«Θα έπρεπε να παίζει με τις κούκλες της».

Η κοινωνική λειτουργός έγνεψε.

«Ακριβώς».

«Όχι να προσπαθεί να φροντίσει δύο νεογέννητα».

«Γι' αυτό τώρα θα φροντίσουμε να έχει ξανά την καθημερινότητα ενός παιδιού».

Η Έμμα έκλεισε τα μάτια.

«Δεν θέλω να πιστεύει ότι πρέπει να μας προστατεύει πάντα».

«Τότε θα τη βοηθήσουμε να καταλάβει ότι δεν είναι δική της ευθύνη».

---

Λίγο αργότερα, η Λίλι μπήκε στο δωμάτιο.

Κρατούσε ένα μικρό σχέδιο.

«Μαμά;»

Η Έμμα σκούπισε γρήγορα τα δάκρυά της.

«Έλα, αγάπη μου».

Η μικρή πλησίασε.

«Σου έφτιαξα κάτι».

Άπλωσε το χαρτί.

Ήταν μια ζωγραφιά.

Ένα σπίτι.

Μια μαμά.

Ένα μικρό κορίτσι.

Και δύο μωρά.

Πάνω από το σπίτι υπήρχε ένας μεγάλος κίτρινος ήλιος.

Η Έμμα χαμογέλασε.

«Είναι πανέμορφο».

Η Λίλι έδειξε τα πρόσωπα.

«Εδώ είσαι εσύ».

«Το βλέπω».

«Εδώ είμαι εγώ».

«Ναι».

«Και εδώ είναι η Άννα και η Έλλα».

Η μητέρα φίλησε το μέτωπό της.

«Είναι υπέροχο».

Η Λίλι κάθισε δίπλα της.

Ύστερα ρώτησε:

«Μαμά, όταν γυρίσουμε σπίτι, θα πρέπει να προσέχω πάλι τα μωρά;»

Η Έμμα ένιωσε την καρδιά της να σπάει.

«Όχι μόνη σου, αγάπη μου».

«Ούτε αν κοιμηθείς;»

Η μητέρα την κοίταξε.

«Αν δεν αισθάνομαι καλά, θα ζητήσουμε βοήθεια από έναν ενήλικα».

«Και εγώ;»

«Εσύ θα είσαι η μεγάλη τους αδελφή».

Η Λίλι χαμογέλασε λίγο.

«Μπορώ να τους τραγουδάω;»

«Φυσικά».

«Και να τους δείχνω τα παιχνίδια μου;»

«Φυσικά».

Η μικρή σκέφτηκε για λίγο.

«Άρα δεν χρειάζεται να είμαι η μαμά τους;»

Η Έμμα δεν άντεξε.

Την αγκάλιασε.

«Όχι, κοριτσάκι μου».

Τα δάκρυά της έπεφταν στα μαλλιά της Λίλι.

«Εσύ πρέπει μόνο να είσαι παιδί».

---

Το ίδιο απόγευμα, η Κάρολ έφτασε στο νοσοκομείο.

Μόλις είδε την αδελφή της, έτρεξε κοντά της.

«Έμμα!»

Την αγκάλιασε προσεκτικά.

«Γιατί δεν μου είπες ότι ήσουν τόσο εξαντλημένη;»

Η Έμμα χαμήλωσε τα μάτια.

«Δεν ήθελα να σε ανησυχήσω».

Η Κάρολ την κοίταξε αυστηρά.

«Είσαι η αδελφή μου».

«Το ξέρω».

«Και η Λίλι είναι ανιψιά μου».

Τα μάτια της γέμισαν.

«Δεν θα αφήσουμε να συμβεί ξανά κάτι τέτοιο».

Η Έμμα άρχισε να κλαίει.

Η Κάρολ της έπιασε το χέρι.

«Θα μείνω μαζί σας όσο χρειαστεί».

«Μα έχεις δουλειά…»

«Θα κανονίσω ό,τι μπορώ».

«Και το σπίτι σου;»

«Έμμα, άκουσέ με».

Η Κάρολ την κοίταξε στα μάτια.

«Δεν χρειάζεται να αποδείξεις σε κανέναν ότι μπορείς να μεγαλώσεις τρία παιδιά χωρίς βοήθεια».

Η Έμμα έκλεισε τα μάτια.

Για πρώτη φορά μετά από πολλές ημέρες, αισθάνθηκε ότι μπορούσε να αφήσει κάποιον άλλο να αναλάβει.

Όμως η Λίλι, που στεκόταν κοντά στην πόρτα, είχε ακούσει τη συζήτηση.

Και όταν η θεία της την πλησίασε, έκανε μια ερώτηση που την αιφνιδίασε.

«Θεία Κάρολ, αν η μαμά ξανακοιμηθεί έτσι… θα έρθεις πριν χρειαστεί να πάρω πάλι το καρότσι;»

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 6…

ΜΕΡΟΣ 6 ➡️

⬅️ ΠΙΣΩ