ΜΕΡΟΣ 5 – ΤΟ ΜΠΛΕ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ

Ο Άρθουρ Μπλέικ ζούσε πλέον σε μια μικρή πόλη κοντά στη θάλασσα.

Ήταν ηλικιωμένος δικηγόρος, σχεδόν ογδόντα ετών, αλλά εξακολουθούσε να εργάζεται λίγες ώρες την εβδομάδα στο γραφείο που είχε ιδρύσει δεκαετίες νωρίτερα.

Όταν του τηλεφωνήσαμε, άκουσε προσεκτικά το όνομα του Τζακ.

Για λίγα δευτερόλεπτα δεν είπε τίποτα.

«Ο Τζακ πέθανε;» ρώτησε τελικά.

«Ναι», απάντησα.

Ακούστηκε να αναστενάζει.

«Το φοβόμουν. Είχε επικοινωνήσει μαζί μου πριν από μερικούς μήνες. Ήταν ήδη πολύ άρρωστος».

«Μας άφησε ένα μήνυμα για ένα μπλε βιβλίο».

Η σιωπή που ακολούθησε ήταν ακόμη πιο βαριά.

«Ελάτε στο γραφείο μου», είπε. «Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να δείτε ορισμένα έγγραφα».

Το γραφείο του μύριζε παλιό χαρτί και ξύλο. Οι τοίχοι ήταν γεμάτοι βιβλιοθήκες και στα ράφια υπήρχαν φάκελοι με ημερομηνίες που έφταναν δεκαετίες πίσω.

Ο Άρθουρ μάς οδήγησε σε ένα μικρό δωμάτιο και έβγαλε από ένα χρηματοκιβώτιο έναν μπλε δερμάτινο τόμο.

«Αυτός είναι», είπε.

Άνοιξε το βιβλίο.

Στις πρώτες σελίδες υπήρχαν καταχωρίσεις για την περιουσία του πατέρα του Τζακ και του Ντάνιελ. Παρακάτω αναφέρονταν οι λογαριασμοί που είχαν δημιουργηθεί για τα παιδιά.

Κάθε συναλλαγή ήταν καταγεγραμμένη.

Και δίπλα σε ορισμένες καταχωρίσεις υπήρχαν υπογραφές.

Ο Άρθουρ μάς εξήγησε ότι το βιβλίο δεν αποτελούσε από μόνο του απόδειξη ότι είχε διαπραχθεί αδίκημα. Ωστόσο, οι καταχωρίσεις έδειχναν ότι τα χρήματα είχαν μεταφερθεί σε διαφορετικούς λογαριασμούς, ενώ ορισμένες πληρωμές δεν συνοδεύονταν από επαρκή δικαιολογητικά.

«Γιατί δεν το ερευνήσατε τότε;» τον ρώτησα.

Ο δικηγόρος έσκυψε το κεφάλι.

«Επειδή η διαχείριση δεν περνούσε αποκλειστικά από τα χέρια μου. Υπήρχαν άλλοι υπεύθυνοι και εγώ δεν είχα όλα τα στοιχεία. Όταν άρχισαν να εμφανίζονται ερωτήματα, η υπόθεση είχε ήδη μεταφερθεί σε διαφορετικές υπηρεσίες».

«Και ο Ρίτσαρντ Χέιλ;»

Ο Άρθουρ έβγαλε ένα έγγραφο από τον τόμο.

«Το όνομά του εμφανίζεται σε αρκετές καταχωρίσεις. Δεν μπορώ να σας πω ότι πήρε τα χρήματα. Μπορώ να σας πω ότι είχε εμπλακεί στη διαχείριση ορισμένων εγγράφων».

Η Μάρα σημείωσε προσεκτικά κάθε πληροφορία.

«Ο Τζακ είχε δει αυτό το βιβλίο;» ρώτησα.

«Ναι. Ήρθε εδώ λίγο πριν επιδεινωθεί η κατάστασή του. Διάβασε αρκετές σελίδες και ζήτησε αντίγραφα. Όμως δεν είχε τη δύναμη να συνεχίσει την έρευνα».

Ο Άρθουρ άνοιξε μια τελευταία σελίδα.

Εκεί υπήρχε ένα σημείωμα γραμμένο με το χέρι του Ντάνιελ.

«Δεν ζητώ να μου επιστραφούν χρήματα που δεν μου ανήκουν. Ζητώ μόνο να μάθω γιατί κανείς δεν μας είπε την αλήθεια για την οικογένειά μας».

Διάβασα τη φράση ξανά.

Ο Ντάνιελ δεν είχε κυνηγήσει την περιουσία για να πλουτίσει.

Ήθελε να μάθει γιατί ο ίδιος και ο αδελφός του είχαν μεγαλώσει χωριστά, χωρίς να γνωρίζουν ότι υπήρχε ο ένας για τον άλλον.

Κι ο Τζακ είχε συνεχίσει την αναζήτησή του για χάρη εκείνου και του μικρού Ίθαν.

«Τι μπορούμε να κάνουμε τώρα;» ρώτησα.

Ο Άρθουρ έκλεισε το βιβλίο.

«Μπορούμε να ζητήσουμε επίσημη εξέταση των εγγράφων και να αναζητήσουμε τα αρχεία που λείπουν. Δεν μπορώ να σας υποσχεθώ ότι θα βρεθούν χρήματα ή ότι θα αποδειχθεί παράνομη πράξη. Αλλά η αλήθεια αξίζει να αναζητηθεί».

Για πρώτη φορά μετά τον θάνατο του Τζακ, ένιωσα ότι μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο από το να θρηνώ.

Θα συνέχιζα την έρευνα.

Όχι για να αποκτήσω χρήματα.

Αλλά επειδή κανένα παιδί δεν έπρεπε να μεγαλώσει πιστεύοντας ότι η οικογένειά του το είχε ξεχάσει, αν αυτό δεν ήταν αλήθεια.

Πριν φύγουμε, ο Άρθουρ μου έδωσε έναν μικρό φάκελο.

«Ο Τζακ μού ζήτησε να σας τον παραδώσω αν ερχόσασταν εδώ».

Το όνομά μου ήταν γραμμένο στην μπροστινή πλευρά.

Τον άνοιξα μέσα στο αυτοκίνητο.

«Αγαπημένη μου Κλερ,

αν διαβάζεις αυτό το γράμμα, σημαίνει ότι έφτασες μέχρι το μπλε βιβλίο. Ξέρω πόσο θυμωμένη μπορεί να είσαι μαζί μου. Έχεις κάθε δικαίωμα να είσαι. Δεν έπρεπε να σε αφήσω να ανακαλύψεις όλα αυτά μόνη σου.

Όμως θέλω να καταλάβεις κάτι.

Όταν έμαθα ότι είχα έναν αδελφό, ένιωσα σαν να άνοιξε μια πόρτα σε μια ζωή που δεν ήξερα ότι μου είχε στερηθεί. Για πρώτη φορά, δεν ήμουν απλώς το παιδί που είχε μείνει πίσω. Ήμουν ένας άνθρωπος που είχε κάπου έναν αδελφό.

Όταν βρήκα τον Ίθαν, υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι δεν θα άφηνα άλλο ένα παιδί να μεγαλώσει χωρίς να ξέρει ότι κάποιος το αγαπά.

Δεν ήθελα να σε φορτώσω με αυτό το βάρος. Και ίσως έκανα λάθος.

Αν μπορέσεις, φρόντισε να γνωρίσει ο Ίθαν τις αδελφές του. Να μάθει ότι ο πατέρας του είχε έναν θείο που τον αναζήτησε. Να μάθει ότι δεν ήταν ποτέ πραγματικά μόνος.

Και αν κάποτε βρεις την Έβελιν, πες της ότι δεν την μίσησα ποτέ. Ήθελα μόνο να μάθω γιατί δεν γύρισε.

Δεν ξέρω αν θα προλάβω να μάθω όλη την αλήθεια. Αλλά ελπίζω ότι εσύ θα μπορέσεις.

Σ’ αγαπώ περισσότερο απ’ όσο θα μπορούσαν να χωρέσουν οι λέξεις.

Τζακ».

Έσφιξα το γράμμα στο στήθος μου και έκλαψα.

Για πρώτη φορά, ο θυμός μου άρχισε να υποχωρεί.

Δεν είχε εξαφανιστεί. Δεν μπορούσα να δεχτώ ότι ο Τζακ είχε κρατήσει τόσο σημαντικά πράγματα κρυφά από εμένα.

Αλλά τώρα καταλάβαινα ότι πίσω από τη σιωπή του δεν υπήρχε μια άλλη γυναίκα.

Υπήρχε ένας άνθρωπος που προσπαθούσε να συμφιλιωθεί με το παρελθόν του πριν πεθάνει.

Και μια υπόσχεση που δεν είχε προλάβει να ολοκληρώσει.

Όταν επιστρέψαμε, ο Ίθαν έτρεξε προς το μέρος μου.

«Βρήκες τον αδελφό του μπαμπά μου;»

Γονάτισα μπροστά του.

«Ο Τζακ ήταν ο αδελφός του πατέρα σου, αγάπη μου. Και θα σε βοηθήσω να μάθεις όσα εκείνος ήθελε να γνωρίζεις».

Το παιδί χαμογέλασε.

Ύστερα με ρώτησε κάτι που δεν περίμενα.

«Θα μπορώ να έρθω στο σπίτι σας;»

Δεν χρειάστηκε να σκεφτώ.

«Φυσικά».

Η Μάρα χαμογέλασε με ανακούφιση.

Όμως, καθώς ο Ίθαν έτρεχε να πάρει το αυτοκινητάκι του, εκείνη με πλησίασε.

«Υπάρχει ένα ακόμη έγγραφο», μου είπε σιγανά.

Γύρισα προς το μέρος της.

«Τι εννοείτε;»

«Ο Τζακ είχε ζητήσει να γίνει μια εξέταση που θα επιβεβαίωνε τη βιολογική σχέση του με τον Ίθαν. Τα αποτελέσματα ήρθαν μετά τον θάνατό του».

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.

«Και τι έδειξαν;»

Η Μάρα έβγαλε έναν λευκό φάκελο.

«Επιβεβαίωσαν ότι ο Τζακ και ο Ίθαν συνδέονταν βιολογικά ως θείος και ανιψιός».

Πήρα τον φάκελο.

Αλλά η Μάρα δεν είχε τελειώσει.

«Υπάρχει κάτι ακόμη που πρέπει να ξέρετε για τον Ντάνιελ. Πριν πεθάνει, είχε αφήσει μια επιστολή για τον γιο του. Δεν την είχε διαβάσει κανείς».

«Πού βρίσκεται;»

Η Μάρα με κοίταξε στα μάτια.

«Στο σπίτι της Έβελιν. Και γράφει κάτι που μπορεί να αλλάξει όλα όσα πιστεύουμε για την τελευταία ημέρα της ζωής του».

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…

ΜΕΡΟΣ 6 ➡️

⬅️ ΠΙΣΩ