ΜΕΡΟΣ 3 — Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΚΡΥΒΕ Ο ΕΛΙΑΜ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΦΟΒΟΜΟΥΝ — ΑΛΛΑ ΤΟ ΨΕΜΑ ΤΟΥ ΜΕ ΠΟΝΕΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΣΟ ΠΕΡΙΜΕΝΑ
Επέστρεψα στο σπίτι πριν από τον Έλιαμ.
Όλη τη διαδρομή προσπαθούσα να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά, αλλά το μυαλό μου επέστρεφε συνεχώς στην ίδια εικόνα: τον άντρα μου να στέκεται δίπλα στον Φρανκ, να κοιτάζει μια κάρτα και να περιμένει υπομονετικά μέχρι εκείνος να καταφέρει να διαβάσει κάτι.
Δεν έμοιαζε με άνθρωπο που έκανε κάτι κακό.
Έμοιαζε με άνθρωπο που βοηθούσε κάποιον.
Κι όμως, αυτό δεν απαντούσε στο ερώτημα που με έκαιγε περισσότερο.
Γιατί μου είχε πει ψέματα;
Αν είχε αποφασίσει να βοηθήσει έναν παλιό φίλο, γιατί δεν μου το είχε πει; Γιατί έπρεπε να επινοεί επαγγελματικές συναντήσεις, καθυστερήσεις και προβλήματα στη δουλειά;
Δεν ήθελα να βγάλω βιαστικά συμπεράσματα. Αλλά ένιωθα ότι, αν δεν του μιλούσα εκείνο το βράδυ, θα περνούσα άλλη μία νύχτα προσποιούμενη ότι όλα ήταν φυσιολογικά.
Όταν άκουσα το αυτοκίνητό του να σταματά έξω από το σπίτι, πήρα μια βαθιά ανάσα.
Ο Έλιαμ μπήκε στην κουζίνα και άφησε τα κλειδιά του στον πάγκο.
«Γεια σου», είπε. «Πώς πήγε η μέρα σου;»
Τον κοίταξα.
Για έντεκα χρόνια, αυτή η απλή ερώτηση ήταν μέρος της καθημερινότητάς μας. Εκείνο το βράδυ, όμως, μου φάνηκε σχεδόν προσβλητική.
«Καλά», απάντησα. «Η δική σου;»
«Κουραστική.»
Έβγαλε το σακάκι του και πήγε προς το ψυγείο.
«Είχα πολλές υποχρεώσεις.»
Τότε δεν άντεξα άλλο.
«Ποιες υποχρεώσεις, Έλιαμ;»
Σταμάτησε με το χέρι πάνω στο χερούλι του ψυγείου.
«Τι εννοείς;»
«Εννοώ τις υποχρεώσεις που έχεις κάθε μέρα στο γραφείο, ενώ έχεις πάρει άδεια για ολόκληρη την εβδομάδα.»
Το πρόσωπό του άλλαξε.
Δεν ήταν μια θεατρική αντίδραση. Δεν φώναξε, ούτε προσπάθησε να γελάσει. Απλώς έμεινε ακίνητος, σαν να είχε καταλάβει ότι η στιγμή που φοβόταν είχε επιτέλους φτάσει.
«Πήγες στο γραφείο μου;» ρώτησε.
«Ναι. Πήγα να σου φέρω τα φάρμακά σου. Αυτά που ξέχασες δίπλα στην καφετιέρα.»
Έβαλα τη σακούλα πάνω στο τραπέζι.
«Η γραμματέας σου μού είπε ότι δεν έχεις εμφανιστεί εκεί από τη Δευτέρα.»
Ο Έλιαμ χαμήλωσε το βλέμμα.
«Σάντι…»
«Μη μου πεις ότι δεν είναι αυτό που νομίζω. Δεν ξέρω καν τι να νομίσω πια.»
Η φωνή μου έτρεμε, κι αυτό με εξόργιζε ακόμη περισσότερο. Δεν ήθελα να του δείξω πόσο πολύ με είχε επηρεάσει.
«Σε ακολούθησα σήμερα», συνέχισα.
Σήκωσε απότομα το κεφάλι.
«Τι έκανες;»
«Σε ακολούθησα. Σε είδα να πηγαίνεις σε εκείνο το κτίριο με τον Φρανκ. Σε είδα να μπαίνεις στο κέντρο μάθησης ενηλίκων.»
Για πρώτη φορά, ο Έλιαμ έμοιαζε να μην ξέρει τι να πει.
Πέρασαν αρκετά δευτερόλεπτα πριν τραβήξει μια καρέκλα και καθίσει.
«Δεν είναι αυτό που φαντάζεσαι», είπε τελικά.
Γέλασα πικρά.
«Δεν ξέρω τι να φανταστώ. Αυτό είναι το πρόβλημα. Εσύ έχεις όλες τις πληροφορίες κι εγώ πρέπει να τις ανακαλύπτω μόνη μου.»
«Έχεις δίκιο.»
Δεν περίμενα να το πει τόσο γρήγορα.
Κάθισα απέναντί του.
«Τότε εξήγησέ μου.»
Ο Έλιαμ πέρασε τα χέρια του πάνω από το πρόσωπό του.
«Ο Φρανκ χρειάζεται βοήθεια. Μου ζήτησε να τον συνοδεύω στο κέντρο και να τον βοηθάω με ορισμένες ασκήσεις στον υπολογιστή. Δεν είναι κάτι που μπορώ να σου εξηγήσω πλήρως χωρίς την άδειά του.»
«Δεν σου ζήτησα να μου αποκαλύψεις κάθε προσωπικό του μυστικό», απάντησα. «Σου ζητάω να μου εξηγήσεις γιατί μου είπες ότι πηγαίνεις στη δουλειά.»
Έμεινε σιωπηλός.
«Μου ζήτησε να μην το πω σε κανέναν», είπε τελικά. «Ντρέπεται πολύ γι' αυτό που περνάει. Δεν ήθελα να τον κάνω να αισθανθεί εκτεθειμένος.»
«Και για να προστατεύσεις εκείνον, αποφάσισες να με εξαπατάς;»
«Δεν το σκέφτηκα σωστά.»
«Έλιαμ, δεν μιλάμε για μια μικρή λεπτομέρεια. Μου έλεγες ψέματα κάθε μέρα. Σε ρωτούσα πώς πήγε η δουλειά σου κι εσύ με άφηνες να πιστεύω ότι ήσουν εκεί, ενώ βρισκόσουν αλλού.»
Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.
«Ξέρεις τι σκέφτηκα όταν έμαθα ότι είχες πάρει άδεια; Σκέφτηκα ότι ίσως να υπήρχε κάποια άλλη. Ότι ίσως συνέβαινε κάτι σοβαρό και δεν ήθελες να μου το πεις. Για λίγες ώρες δεν ήξερα καν αν μπορούσα να εμπιστευτώ τον άνθρωπο που κοιμάται δίπλα μου.»
Ο Έλιαμ έσκυψε το κεφάλι.
«Συγγνώμη.»
«Γιατί δεν μου είπες απλώς ότι είχες πάρει άδεια και ότι βοηθούσες κάποιον που ήθελε να κρατήσει την υπόθεσή του ιδιωτική; Δεν θα χρειαζόταν να μου πεις ποιος ήταν ή τι ακριβώς συνέβαινε.»
Δεν απάντησε αμέσως.
«Φοβήθηκα ότι θα έκανες ερωτήσεις», παραδέχτηκε. «Και μετά, όταν είπα το πρώτο ψέμα, έπρεπε να συνεχίσω να το υποστηρίζω. Κάθε μέρα γινόταν δυσκολότερο να σου πω την αλήθεια.»
Αυτή η απάντηση με πλήγωσε περισσότερο απ' όσο περίμενα.
Δεν ήταν ότι δεν καταλάβαινα την επιθυμία του να προστατεύσει τον Φρανκ. Αν κάποιος μάς εμπιστευόταν ένα προσωπικό του μυστικό, θα ήθελα κι εγώ να το σεβαστώ.
Αλλά ο σεβασμός στην ιδιωτικότητα ενός άλλου ανθρώπου δεν απαιτούσε να καταστρέψεις την εμπιστοσύνη του συντρόφου σου.
«Δεν χρειάζομαι να ξέρω τα πάντα για όλους», του είπα πιο ήρεμα. «Χρειάζομαι, όμως, να μπορώ να πιστεύω αυτά που μου λες για τη δική σου ζωή.»
Ο Έλιαμ άπλωσε το χέρι του πάνω στο τραπέζι, αλλά δεν το άγγιξα αμέσως.
«Το καταλαβαίνω», είπε. «Και λυπάμαι.»
«Θέλω να σε πιστέψω. Αλλά αυτή τη στιγμή δεν ξέρω πώς.»
Για πρώτη φορά, δεν προσπαθήσαμε να τελειώσουμε τη συζήτηση με μια αγκαλιά που θα έκρυβε το πρόβλημα κάτω από την επιφάνεια.
Μείναμε εκεί, αντικριστά, με όλες τις δύσκολες λέξεις να αιωρούνται ανάμεσά μας.
Και παρόλο που είχα πλέον μάθει ότι ο Έλιαμ δεν συναντούσε κρυφά κάποια άλλη γυναίκα, δεν ένιωθα ακόμη ανακούφιση.
Γιατί υπήρχε κάτι που δεν μου είχε εξηγήσει.
Κάτι που έκανε τον Φρανκ να ντρέπεται τόσο πολύ, ώστε να ζητήσει από έναν παλιό φίλο να κρατήσει το μυστικό του.
Και κάτι που είχε κάνει τον Έλιαμ να αφήσει τη δουλειά του για μία ολόκληρη εβδομάδα.
Ήξερα ότι δεν μπορούσα να απαιτήσω από τον άντρα μου να μου αποκαλύψει όσα δεν του ανήκαν.
Αλλά μπορούσα να περιμένω να μου πει γιατί είχε αποφασίσει να βοηθήσει τον Φρανκ με τέτοιο τρόπο.
Ο Έλιαμ με κοίταξε για αρκετή ώρα.
«Υπάρχει κάτι που πρέπει να καταλάβεις για τον Φρανκ», είπε. «Αλλά θα προτιμούσα να σου το εξηγήσει ο ίδιος, όταν θα είναι έτοιμος.»
Αυτή τη φορά, δεν επέμεινα.
Μόνο που, πριν σηκωθεί από το τραπέζι, πρόσθεσε κάτι που δεν περίμενα να ακούσω.
«Όλα άρχισαν με μια κάρτα γενεθλίων που του έδωσε ο εγγονός του.»
Και ξαφνικά, το μικρό πράσινο κουτί με τους δεινόσαυρους απέκτησε μια σημασία που δεν μπορούσα ακόμη να καταλάβω.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…
0 comments:
Post a Comment