ΜΕΡΟΣ 3 — ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΜΙΑ ΠΡΟΔΟΣΙΑ… ΚΑΙ Ο ΝΤΑΝΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΟΤΙ Ο ΓΑΜΟΣ ΤΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΧΕ ΧΤΙΣΤΕΙ ΠΑΝΩ ΣΕ ΕΝΑ ΨΕΜΑ

Ο Ντάντε διάβασε το γράμμα του πατέρα του με την προσοχή ενός ανθρώπου που είχε συνηθίσει να εξετάζει κάθε λεπτομέρεια πριν πάρει μια απόφαση.

Ο Βίκτορ Μορέτι είχε πεθάνει αρκετά χρόνια νωρίτερα, αφήνοντας πίσω του μια τεράστια περιουσία, μια εταιρεία με περίπλοκες οικονομικές υποχρεώσεις και πολλά ζητήματα που ο Ντάντε είχε χρειαστεί να διευθετήσει μόνος του.

Ο πατέρας του δεν ήταν εύκολος άνθρωπος. Ήταν αυστηρός, απαιτητικός και πεπεισμένος ότι κάθε πρόβλημα μπορούσε να λυθεί με μια σωστά διατυπωμένη συμφωνία.

Αλλά το γράμμα που κρατούσε τώρα ο Ντάντε έμοιαζε διαφορετικό.

Δεν ήταν μια απλή επιχειρηματική οδηγία.

Ήταν προειδοποίηση.

«Κατά τη διάρκεια της αναδιάρθρωσης των περιουσιακών στοιχείων μας», διάβασε, «υπήρξαν αλλαγές σε ορισμένους όρους που δεν συμφωνούσαν με τις αρχικές μου οδηγίες. Εάν η οικογένεια της Αλίνα βρεθεί ποτέ σε μειονεκτική θέση εξαιτίας αυτών των αλλαγών, μην υποθέσεις ότι γνώριζε όλη την αλήθεια».

Ο Ντάντε άφησε το γράμμα στο γραφείο.

Η αναπνοή του είχε γίνει βαριά.

Πριν από τον θάνατο του Βίκτορ, η οικογένεια Μορέτι είχε ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με την οικογενειακή επιχείρηση της Αλίνα. Η συνεργασία υποτίθεται ότι θα εξασφάλιζε τη βιωσιμότητα της μικρότερης εταιρείας και θα δημιουργούσε νέες ευκαιρίες για τις δύο πλευρές.

Μετά τον θάνατο του πατέρα του, όμως, η συμφωνία είχε τροποποιηθεί στο πλαίσιο μιας ευρύτερης εταιρικής αναδιάρθρωσης.

Ο Ντάντε είχε εγκρίνει αρκετά έγγραφα εκείνη την περίοδο. Είχε εμπιστευτεί τους νομικούς συμβούλους που χειρίζονταν τις λεπτομέρειες, επειδή η εταιρεία αντιμετώπιζε ταυτόχρονα πολλές οικονομικές και οργανωτικές προκλήσεις.

Δεν είχε εξετάσει κάθε παλιό παράρτημα.

Δεν είχε φανταστεί ότι κάποιος θα μπορούσε να έχει αλλάξει όρους που αφορούσαν άμεσα την οικογένεια της μελλοντικής του συζύγου.

Κάλεσε αμέσως τον προσωπικό του δικηγόρο, τον Ρίτσαρντ Χέιλ.

«Θέλω να ελέγξεις κάθε έγγραφο που σχετίζεται με την αναδιάρθρωση της οικογενειακής επιχείρησης της Αλίνα», είπε χωρίς περιστροφές. «Την αρχική συμφωνία, όλες τις τροποποιήσεις, κάθε επιστολή και κάθε έγκριση».

«Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα;» ρώτησε ο Ρίτσαρντ.

«Υπάρχει ένα γράμμα του πατέρα μου που υποδεικνύει ότι οι τελικοί όροι ίσως δεν αντανακλούσαν τις αρχικές του οδηγίες».

Ο δικηγόρος σώπασε.

«Ντάντε, αυτό είναι σοβαρό».

«Το ξέρω. Γι’ αυτό θέλω να μάθω την αλήθεια, ακόμη κι αν η αλήθεια στρέφεται εναντίον της δικής μου εταιρείας».

Έκλεισε το τηλέφωνο και κοίταξε έξω από το παράθυρο.

Για πρώτη φορά, φοβόταν ότι το πρόβλημα δεν ήταν απλώς πως δεν είχε μιλήσει στην Αλίνα για τα συναισθήματά του.

Ίσως να είχε αφήσει άθελά του μια οικονομική εξάρτηση να δημιουργήσει ανάμεσά τους μια σχέση που εκείνη δεν μπορούσε να αισθανθεί πραγματικά ελεύθερη να εγκαταλείψει.

Αν αυτό ίσχυε, τότε η εξομολόγησή του δεν αρκούσε.

Έπρεπε να διορθώσει ό,τι μπορούσε να διορθωθεί.

Το ίδιο απόγευμα, ζήτησε από την Ελεονόρα να τον συναντήσει.

Εκείνη έφτασε στο γραφείο του με εμφανή ανησυχία.

«Έλαβα ένα γράμμα από τον πατέρα μου», της είπε. «Αφορά την αναδιάρθρωση της επιχείρησής σας».

Η Ελεονόρα χλόμιασε.

Ο Ντάντε το παρατήρησε αμέσως.

«Ξέρεις κάτι γι’ αυτό;»

Η γυναίκα έμεινε σιωπηλή για μερικά δευτερόλεπτα.

«Πριν από χρόνια, όταν η επιχείρησή μας κινδύνευε να καταρρεύσει, ένας δικηγόρος μάς παρουσίασε μια τροποποίηση της συμφωνίας. Μας είπε ότι ήταν απαραίτητη για να εγκριθεί η χρηματοδότηση και να προστατευτούν οι εργαζόμενοί μας».

«Ποιος δικηγόρος;»

Η Ελεονόρα ανέφερε το όνομα.

Ο Ντάντε το αναγνώρισε αμέσως. Ήταν ένας σύμβουλος που είχε συνεργαστεί με την εταιρεία του πατέρα του και είχε συμμετάσχει στην αναδιάρθρωση.

«Την υπέγραψες;» ρώτησε.

Η Ελεονόρα έγνεψε.

«Φοβόμουν ότι θα χάναμε τα πάντα. Μου είπαν ότι, αν δεν δεχόμουν τους νέους όρους, η τράπεζα θα σταματούσε τη χρηματοδότηση. Δεν είχα χρήματα για να προσλάβω άλλον ειδικό και δεν ήξερα αν μπορούσα να αμφισβητήσω όσα μου έλεγαν».

«Γιατί δεν μου το είπες ποτέ;»

«Επειδή πίστευα ότι είχα κάνει ό,τι ήταν απαραίτητο για να σωθεί η επιχείρηση. Και επειδή δεν ήθελα η κόρη μου να πιστεύει ότι ο γάμος της είχε σχέση με τα λάθη μου».

Ο Ντάντε ακούμπησε τα χέρια του στο γραφείο.

«Υπήρχε κάποια επιστολή του πατέρα μου;»

Η Ελεονόρα κατέβασε τα μάτια.

«Ναι. Μια επιστολή που έλεγε ότι η αρχική συμφωνία έπρεπε να προστατεύει την επιχείρησή μας από δυσανάλογες οικονομικές απαιτήσεις. Ο δικηγόρος μάς είπε ότι η επιστολή είχε αντικατασταθεί από τους νέους όρους».

Ο Ντάντε ένιωσε θυμό να ανεβαίνει μέσα του.

«Και την έχεις ακόμη;»

«Όχι. Του την παρέδωσα για να την ενσωματώσει στον φάκελο».

«Και δεν την ξαναείδες;»

Η Ελεονόρα κούνησε αρνητικά το κεφάλι.

Ο Ντάντε σηκώθηκε.

«Θα βρω τι συνέβη. Δεν θα σου υποσχεθώ ότι όλα θα διορθωθούν μέσα σε μία ημέρα. Αλλά δεν θα επιτρέψω να χρησιμοποιηθεί ο γάμος μου με την Αλίνα ως μέσο για να κρατηθεί η οικογένειά σας οικονομικά εξαρτημένη από εμένα».

Η Ελεονόρα τον κοίταξε με μάτια γεμάτα έκπληξη.

«Γιατί το κάνεις αυτό;»

Ο Ντάντε απάντησε χωρίς να διστάσει.

«Επειδή η Αλίνα αξίζει να επιλέξει αν θέλει να μείνει μαζί μου χωρίς να φοβάται ότι θα καταστραφεί η οικογένειά της αν φύγει».

Η Ελεονόρα έκρυψε το πρόσωπό της για μια στιγμή.

«Τότε ίσως πρέπει επιτέλους να της πεις αυτό που νιώθεις».

Ο Ντάντε χαμήλωσε το βλέμμα.

«Θα το κάνω».

Όμως, πριν προλάβει να συνεχίσει, ο Ρίτσαρντ μπήκε στο γραφείο κρατώντας έναν δεύτερο φάκελο.

Το πρόσωπό του ήταν σοβαρό.

«Ντάντε, βρήκαμε την αρχική συμφωνία», είπε. «Και υπάρχει κάτι ακόμη. Η τελική τροποποίηση δεν έχει απλώς διαφορετικούς όρους. Υπάρχουν ενδείξεις ότι το έγγραφο που παρουσιάστηκε ως εγκεκριμένο από την προηγούμενη διοίκηση δεν συμφωνεί με το πρωτότυπο».

Ο Ντάντε πήρε τον φάκελο.

«Τι σημαίνει αυτό;»

Ο Ρίτσαρντ τον κοίταξε στα μάτια.

«Σημαίνει ότι κάποιος μπορεί να άλλαξε τη συμφωνία και στη συνέχεια να έκρυψε το γράμμα που αποδείκνυε τι είχε πραγματικά συμφωνήσει ο πατέρας σου».

Ο Ντάντε κοίταξε το έγγραφο.

Αν όλα αυτά αποδεικνύονταν, η υπόθεση δεν θα αφορούσε μόνο την οικογένεια της Αλίνα.

Θα αφορούσε την ίδια την εταιρεία του.

Και το πιο τρομακτικό ήταν ότι ο άνθρωπος που γνώριζε περισσότερα απ’ όλους ίσως εξακολουθούσε να βρίσκεται κοντά τους.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

ΜΕΡΟΣ 4 ➡️

⬅️ ΠΙΣΩ