ΜΕΡΟΣ 2 — Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ Ο ΝΤΑΝΤΕ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ… ΚΑΙ Η ΑΛΙΝΑ ΑΝΑΡΩΤΗΘΗΚΕ ΑΝ Ο ΓΑΜΟΣ ΤΗΣ ΗΤΑΝ ΤΕΛΙΚΑ ΕΝΑ ΨΕΜΑ

Η Αλίνα κοίταζε τη μητέρα της χωρίς να μιλά.

«Τι εννοείς ότι ο γάμος μου δεν ήταν μια απλή συμφωνία;» ρώτησε τελικά. «Μαμά, σε παρακαλώ. Μη μου λες μισές αλήθειες».

Η Ελεονόρα έσφιξε τα χέρια της.

Για χρόνια είχε κρατήσει ένα μυστικό που πίστευε ότι θα προστάτευε την κόρη της. Τώρα, όμως, καταλάβαινε πως η σιωπή της είχε γίνει ένα ακόμη εμπόδιο ανάμεσα στην Αλίνα και τον άνθρωπο που αγαπούσε.

«Τη νύχτα πριν από την ανακοίνωση του γάμου σας, ο Ντάντε ήρθε να με δει», είπε.

Η Αλίνα ανασηκώθηκε απότομα.

«Ήρθε να σε δει;»

«Ναι. Δεν ήρθε με δικηγόρους. Δεν έφερε μαζί του συμβόλαια. Ήρθε μόνος του».

«Γιατί δεν μου το είπες ποτέ;»

«Επειδή μου ζήτησε να μη σου αποκαλύψω τι συζητήσαμε».

Η Αλίνα ένιωσε ένα βάρος να απλώνεται στο στήθος της.

«Και τι σου είπε;»

Η Ελεονόρα δίστασε.

«Μου είπε ότι δεν ήθελε να σε δει να καταστρέφεται μαζί με την οικογενειακή μας επιχείρηση. Ότι σε θεωρούσε διαφορετική από τους ανθρώπους που είχε συνηθίσει να συναντά στον κόσμο του. Μου είπε πως, αν δεχόσουν να τον παντρευτείς, θα φρόντιζε να έχεις τη δυνατότητα να συνεχίσεις τη ζωή σου χωρίς να πληρώνεις για τα λάθη της οικογένειάς σου».

Η Αλίνα χαμήλωσε το βλέμμα.

Αυτά τα λόγια ταίριαζαν στον Ντάντε που γνώριζε: τον άνθρωπο που προστάτευε τους άλλους χωρίς να τους λέει πώς ένιωθε.

«Αυτό δεν σημαίνει ότι με αγαπούσε», ψιθύρισε.

«Δεν τελείωσα».

Η Αλίνα ξανακοίταξε τη μητέρα της.

«Ο Ντάντε μου είπε κάτι ακόμη. Μου είπε πως, αν σου εξομολογούνταν όσα ένιωθε πριν από τον γάμο, φοβόταν ότι θα τον απέρριπτες. Όχι επειδή δεν τον ήθελες, αλλά επειδή θα πίστευες ότι προσπαθούσε να αγοράσει την αγάπη σου με τη βοήθεια που προσέφερε στην οικογένειά μας».

Η Αλίνα έμεινε ακίνητη.

«Σου είπε ότι με αγαπούσε;»

Η Ελεονόρα δεν απάντησε αμέσως.

«Δεν χρησιμοποίησε ακριβώς αυτές τις λέξεις. Αλλά μου είπε ότι δεν ήθελε να σε χάσει πριν ακόμη αποκτήσει την ευκαιρία να σε κάνει ευτυχισμένη».

Τα μάτια της Αλίνα γέμισαν δάκρυα.

Για τρία χρόνια είχε πιστέψει ότι ήταν μόνη στον έρωτά της.

Τρία χρόνια που είχε περάσει προσπαθώντας να μη ζητήσει περισσότερα απ’ όσα της πρόσφερε εκείνος. Τρία χρόνια που είχε μάθει να χαμογελά ακόμη κι όταν ο Ντάντε έφευγε για επαγγελματικά ταξίδια χωρίς να της πει πόσο θα της έλειπε.

Και τώρα μάθαινε πως ίσως εκείνος να είχε φοβηθεί ακριβώς τα ίδια πράγματα.

«Γιατί δεν μου το είπε;» ρώτησε με σπασμένη φωνή.

«Γιατί ίσως πίστευε ότι η σιωπή θα σε προστάτευε».

Η Αλίνα γέλασε πικρά.

«Η σιωπή του με έκανε να πιστεύω ότι δεν με ήθελε».

Στο γραφείο, ο Ντάντε είχε απομακρυνθεί από την πόρτα. Δεν άντεχε να ακούσει άλλο, αλλά δεν μπορούσε ούτε να φύγει.

Η συζήτηση είχε ανοίξει μια πληγή που είχε προσπαθήσει να κρατήσει κλειστή από την πρώτη ημέρα του γάμου τους.

Εκείνη τη νύχτα, τρία χρόνια νωρίτερα, είχε σταθεί έξω από το παλιό εργοστάσιο της οικογένειας της Αλίνα και την είχε δει να μιλά με τους εργαζομένους.

Οι περισσότεροι από τους υπαλλήλους είχαν ήδη ακούσει φήμες για την επικείμενη χρεοκοπία. Κάποιοι φοβούνταν ότι θα έχαναν τις δουλειές τους. Άλλοι ανησυχούσαν για τις οικογένειές τους.

Η Αλίνα, παρότι γνώριζε πως η επιχείρηση μπορούσε να χαθεί, είχε σταθεί μπροστά τους και τους είχε υποσχεθεί ότι θα έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να τους προστατεύσει.

Δεν είχε κλάψει μπροστά τους.

Δεν είχε ζητήσει να τη λυπηθούν.

Είχε απλώς ακούσει τα προβλήματά τους ένα προς ένα.

Ο Ντάντε την είχε παρατηρήσει από μακριά και είχε νιώσει κάτι που δεν μπορούσε να εξηγήσει. Είχε γνωρίσει γυναίκες που ήθελαν τα χρήματά του, τη δύναμή του και το επώνυμό του.

Η Αλίνα ήταν η πρώτη που έμοιαζε να φοβάται περισσότερο για τους άλλους παρά για τον εαυτό της.

Εκείνο το βράδυ είχε αποφασίσει ότι ήθελε να την έχει στη ζωή του.

Αλλά αντί να της πει την αλήθεια, είχε κρυφτεί πίσω από μια συμφωνία.

Και τώρα η γυναίκα που αγαπούσε πίστευε πως δεν την ήθελε.

Ο Ντάντε επέστρεψε στο γραφείο του και κάθισε.

Άνοιξε τον φάκελο.

Πήρε ένα στυλό.

Για λίγα δευτερόλεπτα, σκέφτηκε να σκίσει τα έγγραφα.

Όμως σταμάτησε.

Αν πράγματι αγαπούσε την Αλίνα, δεν μπορούσε να αποφασίσει για τη ζωή της χωρίς να της δώσει την ευκαιρία να επιλέξει η ίδια.

Δεν μπορούσε να την κρατήσει κοντά του από φόβο.

Ούτε να την αφήσει να φύγει χωρίς να της πει την αλήθεια.

Έκλεισε τον φάκελο και τον έβαλε στο συρτάρι.

Την επόμενη ημέρα θα της μιλούσε.

Θα της έλεγε ότι την αγαπούσε.

Και, αν εκείνη ήθελε να φύγει, θα της άνοιγε την πόρτα χωρίς να χρησιμοποιήσει ούτε την περιουσία του ούτε την οικογένειά της ως εμπόδιο.

Μόνο που ο Ντάντε δεν γνώριζε πως το παρελθόν δεν είχε τελειώσει ακόμη.

Γιατί το μυστικό που είχε αποκαλύψει η Ελεονόρα ήταν μόνο η αρχή.

Το επόμενο πρωί, ένας φάκελος έφτασε στο γραφείο του Ντάντε.

Δεν είχε λογότυπο δικηγορικού γραφείου. Δεν υπήρχε όνομα αποστολέα.

Μέσα βρισκόταν ένα παλιό έγγραφο με την υπογραφή του πατέρα του, Βίκτορ Μορέτι.

Στην πρώτη σελίδα υπήρχε μια χειρόγραφη σημείωση:

«Ντάντε, αν αυτό το έγγραφο έφτασε ποτέ στα χέρια σου, σημαίνει ότι κάποιος δεν σου είπε όλη την αλήθεια για τη συμφωνία των δύο οικογενειών».

Ο Ντάντε διάβασε τη φράση δύο φορές.

Ύστερα γύρισε την επόμενη σελίδα.

Και τότε είδε ένα όνομα που γνώριζε πολύ καλά.

Το όνομα της οικογένειας της Αλίνα.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ 3 ➡️

⬅️ ΠΙΣΩ