ΜΕΡΟΣ 3 — ΤΟ ΣΚΟΥΡΟ ΜΠΟΥΚΑΛΙ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΕ ΝΑ ΜΟΥ ΚΡΥΨΕΙ… ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΙΓΜΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ
Από εκείνη τη νύχτα, άρχισα να παρατηρώ τον Ντάνιελ με διαφορετικά μάτια.
Δεν έπαψα να τον αγαπώ από τη μια στιγμή στην άλλη. Τα συναισθήματα δεν εξαφανίζονται τόσο εύκολα, ιδιαίτερα όταν έχεις επενδύσει σε έναν άνθρωπο όλες τις ελπίδες που έκρυβες μέσα σου για χρόνια.
Όμως κάτι είχε αλλάξει. Κάθε τρυφερή του κίνηση συνοδευόταν πλέον από μια ερώτηση. Κάθε χαμόγελό του με έκανε να αναρωτιέμαι τι μπορεί να σκεφτόταν πραγματικά.
Το βραδινό ρόφημα έγινε το μεγαλύτερο μυστήριο της ζωής μου.
Ένα απόγευμα, καθώς ετοιμαζόταν να φύγει για το γραφείο του, του είπα πως σκεφτόμουν να μείνω για λίγες ημέρες στο σπίτι της Ελένης.
«Γιατί;» ρώτησε αμέσως.
«Μου λείπει. Θα ήθελα να περάσουμε λίγο χρόνο μαζί.»
Το πρόσωπό του σκοτείνιασε.
«Δεν είναι καλή ιδέα αυτή τη στιγμή.»
«Γιατί;»
«Επειδή πρέπει να ακολουθείς το πρόγραμμά σου.»
Τον κοίταξα απορημένη.
«Ποιο πρόγραμμα;»
Ο Ντάνιελ φάνηκε να καταλαβαίνει ότι είχε πει περισσότερα απ’ όσα ήθελε.
«Εννοώ τη ρουτίνα ευεξίας σου», διόρθωσε γρήγορα. «Έχεις αρχίσει να κοιμάσαι καλύτερα. Δεν θέλω να το χαλάσουμε.»
«Δεν αισθάνομαι ότι κοιμάμαι καλύτερα», απάντησα. «Αισθάνομαι εξαντλημένη.»
Έκανε ένα βήμα προς το μέρος μου.
«Αγάπη μου, σε παρακαλώ. Άφησέ με να σε βοηθήσω.»
Αυτή τη φορά, δεν απάντησα.
Το ίδιο βράδυ, περίμενα να μπει στο μπάνιο πριν κατέβω στην κουζίνα. Άκουγα το νερό να τρέχει στον επάνω όροφο και ήξερα ότι είχα μόνο λίγα λεπτά.
Στην αρχή, όλα έμοιαζαν φυσιολογικά. Το φλιτζάνι μου βρισκόταν στον πάγκο. Το γάλα ήταν ζεστό και το μικρό δοχείο με το μέλι στεκόταν δίπλα του.
Ύστερα παρατήρησα κάτι που δεν είχα δει ποτέ πριν.
Στην εσωτερική πλευρά ενός ντουλαπιού, πίσω από ένα κουτί με τσάι, υπήρχε ένα μικρό, σκούρο μπουκάλι.
Το πήρα στα χέρια μου. Δεν είχε ετικέτα που να μπορώ να διαβάσω, ούτε κάποια σαφή ένδειξη για το περιεχόμενό του.
Τα δάχτυλά μου έτρεμαν.
Ακριβώς τότε, άκουσα βήματα στη σκάλα.
Το άφησα στη θέση του και γύρισα προς τον πάγκο, προσποιούμενη ότι έψαχνα ένα κουτάλι.
Ο Ντάνιελ μπήκε στην κουζίνα.
«Τι κάνεις εδώ;»
«Έψαχνα λίγο μέλι.»
Με παρατήρησε για μερικά δευτερόλεπτα. Ύστερα άνοιξε το ντουλάπι, πήρε το σκούρο μπουκάλι και το κράτησε στην παλάμη του.
«Έτοιμο το ρόφημά σου», είπε.
Δεν είχα δει τι ακριβώς έκανε, αλλά όταν γύρισε προς τον πάγκο, πρόσεξα ότι είχε προσθέσει κάτι στο φλιτζάνι.
«Τι έβαλες;» τον ρώτησα.
Γύρισε απότομα.
«Τι εννοείς;»
«Είδα ότι πρόσθεσες κάτι.»
Για μια στιγμή, το βλέμμα του έγινε σκληρό.
Έπειτα χαμογέλασε.
«Μια σταγόνα αρωματικό εκχύλισμα. Είναι μέρος της συνταγής.»
«Μπορώ να δω το μπουκάλι;»
Το χέρι του έκλεισε γύρω από το μικρό δοχείο.
«Δεν χρειάζεται να ανησυχείς για τέτοια πράγματα.»
«Αν είναι ακίνδυνο, γιατί δεν μου το δείχνεις;»
Η σιωπή που ακολούθησε ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα πως ο άντρας απέναντί μου δεν ήξερε πώς να με χειριστεί.
Τελικά, μου έδωσε το φλιτζάνι.
«Μάργκαρετ, είμαι ο σύζυγός σου. Δεν θα σου έκανα ποτέ κακό.»
Ήθελα να τον πιστέψω. Ήθελα απεγνωσμένα να ακούσω αυτά τα λόγια και να νιώσω ξανά ασφαλής.
Όμως θυμήθηκα τη νυχτερινή του συνομιλία.
«Δεν μπορεί να ανακαλύψει τι συνέβη στους άλλους.»
Πήρα το φλιτζάνι, αλλά δεν ήπια μπροστά του. Του είπα ότι ήθελα να τελειώσω πρώτα το κεφάλαιο του βιβλίου μου και το άφησα στο τραπεζάκι.
Αργότερα, όταν βεβαιώθηκα ότι ο Ντάνιελ δεν βρισκόταν κοντά, διατήρησα ένα μικρό δείγμα από το ρόφημα σε καθαρό δοχείο, χωρίς να επιχειρήσω να εξετάσω ή να αναγνωρίσω μόνη μου το περιεχόμενό του.
Το επόμενο πρωί, ένιωθα ότι είχα μπροστά μου δύο επιλογές: να συνεχίσω να προσποιούμαι πως όλα ήταν φυσιολογικά ή να ζητήσω βοήθεια από κάποιον που δεν συνδεόταν με τον Ντάνιελ.
Επέλεξα το δεύτερο.
Επικοινώνησα με ένα ανεξάρτητο εργαστήριο και εξήγησα ότι ήθελα να ελεγχθεί ένα δείγμα από ένα ρόφημα που μου προσφερόταν καθημερινά. Δεν κατηγόρησα κανέναν. Δεν ήξερα ακόμη τι περιείχε το υγρό και δεν ήθελα να καταλήξω σε συμπεράσματα πριν υπάρξουν στοιχεία.
Δύο ημέρες αργότερα, χτύπησε το τηλέφωνό μου.
«Κυρία Μπένετ;» ακούστηκε μια ανδρική φωνή. «Ονομάζομαι Σάμιουελ Ριβς. Θα ήθελα να συζητήσουμε τα αποτελέσματα του δείγματός σας αυτοπροσώπως.»
«Υπάρχει κάποιο πρόβλημα;» ρώτησα.
Ακολούθησε μια σύντομη παύση.
«Προτιμώ να σας εξηγήσω τα ευρήματα από κοντά. Και θα ήθελα να σας κάνω μερικές ερωτήσεις για την ιατρική κλινική που επισκεφτήκατε πρόσφατα.»
Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά πιο γρήγορα.
«Πώς γνωρίζετε ότι επισκέφτηκα κλινική;»
«Αυτό ακριβώς πρέπει να συζητήσουμε», απάντησε.
Έκλεισα το τηλέφωνο και έμεινα ακίνητη στην κουζίνα.
Για πρώτη φορά, κάποιος που δεν γνώριζε τον Ντάνιελ είχε συνδέσει το ποτό μου με την ιατρική μου εξέταση.
Και ανησυχούσε αρκετά ώστε να θέλει να μου μιλήσει προσωπικά.
Δεν ήξερα ακόμη ότι, όταν θα έμπαινα στο γραφείο του, θα έβλεπα το όνομά μου σε ένα αρχείο που δεν θυμόμουν να έχω εγκρίνει ποτέ.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…
0 comments:
Post a Comment