ΜΕΡΟΣ 2: Το κρυφό χρηματοκιβώτιο του συζύγου μου έκρυβε έναν φάκελο με το όνομά μου — και ο γιος μου ήξερε περισσότερα απ’ όσα μου είχε πει!

Εκείνο το βράδυ, δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Το σώμα μου πονούσε, οι εξετάσεις με είχαν εξαντλήσει και το μυαλό μου γύριζε συνεχώς γύρω από τις ίδιες ερωτήσεις.

Γιατί ο Ρόμπερτ είχε δημιουργήσει ένα ερευνητικό πρόγραμμα που έφερε το όνομά μου; Γιατί δεν μου είχε μιλήσει ποτέ γι’ αυτό; Και, κυρίως, τι σχέση είχε ένα παλιό ιατρικό αρχείο με την κατάσταση που αντιμετώπιζα τώρα;

Ο Ντάνιελ παρέμεινε στο νοσοκομείο μέχρι αργά. Όταν τελικά καθίσαμε μόνοι, του ζήτησα να μου εξηγήσει τα πάντα.

«Πότε ανακάλυψες το χρηματοκιβώτιο;» ρώτησα.

«Λίγες εβδομάδες μετά την κηδεία του μπαμπά. Τακτοποιούσα το υπόγειο και μετακίνησα ένα παλιό ντουλάπι. Πίσω του υπήρχε μια μεταλλική πόρτα».

«Και δεν σκέφτηκες να μου το πεις;»

Ο Ντάνιελ έσκυψε το κεφάλι.

«Είδα συμβόλαια, ασφαλιστικά έγγραφα και φακέλους με τεχνικούς όρους που δεν καταλάβαινα. Υπέθεσα ότι ήταν μέρος των επαγγελματικών του υποθέσεων. Δεν ήθελα να ανοίξω πράγματα που ίσως θεωρούσε προσωπικά».

«Υπήρχε το όνομά μου εκεί μέσα», του υπενθύμισα.

«Το ξέρω, μαμά. Και λυπάμαι που δεν έψαξα περισσότερο».

Δεν ήθελα να τον κατηγορήσω. Ο Ντάνιελ είχε χάσει κι εκείνος τον πατέρα του. Ίσως να είχε προσπαθήσει να σεβαστεί την τελευταία του επιθυμία, χωρίς να καταλάβει ότι αυτή η σιωπή θα με άφηνε για χρόνια στο σκοτάδι.

Το επόμενο πρωί, ο Ντάνιελ επέστρεψε στο σπίτι και έφερε στο νοσοκομείο ένα μεγάλο χαρτόκουτο. Μέσα υπήρχαν δεκάδες έγγραφα, παλιές φωτογραφίες και επιστολές.

Ανάμεσά τους βρήκα μια φωτογραφία του Ρόμπερτ έξω από ένα σύγχρονο εργαστήριο. Δίπλα του στεκόταν η Έβελιν Κάρτερ, νεότερη, με τα ξανθά μαλλιά της πιασμένα πίσω.

Ο άντρας μου χαμογελούσε περήφανα. Δεν τον είχα ξαναδεί τόσο ενθουσιασμένο σε επαγγελματική φωτογραφία.

Στο πίσω μέρος ήταν γραμμένες τέσσερις λέξεις:

«ΕΡΓΟ ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ — ΦΑΣΗ ΠΡΩΤΗ».

«Ποια ήταν πραγματικά η δουλειά του πατέρα σου;» ρώτησα τον Ντάνιελ.

«Μου έλεγε ότι ασχολούνταν με ασφαλιστικές επενδύσεις. Δεν μου είχε πει ποτέ ότι χρηματοδοτούσε ιατρικές έρευνες».

Ανοίξαμε έναν δεύτερο φάκελο. Τα έγγραφα αναφέρονταν σε βιολογικά δείγματα, οικογενειακό ιατρικό ιστορικό και παρακολούθηση της υγείας συμμετεχόντων σε βάθος χρόνου.

Έπειτα βρήκαμε ένα χαρτί με το όνομα του Ντάνιελ.

«Εσύ συμμετείχες σε αυτό;» τον ρώτησα.

Έμεινε για λίγο σιωπηλός.

«Ναι. Πριν από πολλά χρόνια, ο μπαμπάς μού ζήτησε να κάνω κάποιες εξετάσεις. Μου είπε ότι ερευνητές μελετούσαν κληρονομικές παθήσεις. Έδωσα δείγματα αίματος και απάντησα σε ερωτήσεις για το ιατρικό ιστορικό της οικογένειας».

«Και δεν σου είπε τίποτε άλλο;»

«Όχι. Δεν ήξερα ότι υπήρχε ολόκληρο πρόγραμμα πίσω από αυτό».

Το μυαλό μου γύρισε στην τελευταία νοσηλεία του Ρόμπερτ. Θυμήθηκα ότι μια μέρα είχα αισθανθεί έντονη ζάλη στο νοσοκομείο. Μια νοσοκόμα με είχε βοηθήσει να καθίσω σε αναπηρικό καροτσάκι και οι γιατροί με είχαν εξετάσει.

Αργότερα, ο Ρόμπερτ με διαβεβαίωσε ότι όλα ήταν καλά.

Δεν είχα κάνει περισσότερες ερωτήσεις. Τον εμπιστευόμουν.

Τώρα, όμως, άρχισα να αναρωτιέμαι αν εκείνη η εξέταση είχε καταγραφεί στο ίδιο ερευνητικό αρχείο.

«Θέλω να βρούμε κάθε έγγραφο που αφορά εμένα», είπα στον γιο μου. «Δεν θέλω άλλες υποθέσεις».

Ο Ντάνιελ συμφώνησε και άρχισε να ταξινομεί τα χαρτιά. Λίγα λεπτά αργότερα, έβγαλε ένα έγγραφο που έμοιαζε με φόρμα συγκατάθεσης.

Στο κάτω μέρος υπήρχε μια υπογραφή.

Η δική μου υπογραφή.

Την κοίταξα προσεκτικά. Το όνομά μου ήταν γραμμένο με τρόπο που έμοιαζε εκπληκτικά με τον δικό μου γραφικό χαρακτήρα.

Όμως κάτι δεν πήγαινε καλά.

«Δεν θυμάμαι να έχω υπογράψει ποτέ αυτό το έγγραφο», ψιθύρισα.

Ο Ντάνιελ πλησίασε.

«Μπορεί να το υπέγραψες πριν από χρόνια και να το ξέχασες;»

«Ίσως. Αλλά δεν θα υπέγραφα ποτέ κάτι που δεν καταλάβαινα».

Δεν μπορούσα να αποδείξω ότι η υπογραφή ήταν πλαστή. Δεν ήξερα καν αν το έγγραφο ήταν αυθεντικό. Ήξερα μόνο ότι δεν θυμόμουν καμία συζήτηση για συμμετοχή μου σε ιατρική έρευνα.

Η Δρ. Πάρκερ εξέτασε τα χαρτιά και μας εξήγησε ότι θα χρειαζόταν ανεξάρτητος έλεγχος για να διαπιστωθεί η προέλευση και η χρήση τους.

«Δεν μπορούμε να συνδέσουμε την παλιά έρευνα με τη σημερινή σας πάθηση», μας είπε. «Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να διερευνήσουμε το ιατρικό σας πρόβλημα και να εξετάσουμε ξεχωριστά τα ερωτήματα που προκύπτουν από αυτά τα έγγραφα».

Ήταν μια λογική απάντηση, αλλά δεν με καθησύχασε.

Αργότερα, καθώς ο Ντάνιελ μάζευε τα χαρτιά, βρήκα μια επιστολή της Έβελιν Κάρτερ προς τον Ρόμπερτ.

Η ημερομηνία ήταν λίγες εβδομάδες πριν από τον θάνατό του.

Το πρώτο μέρος έγραφε:

«Ρόμπερτ, πριν προχωρήσουμε σε οποιαδήποτε περαιτέρω έρευνα, πρέπει να βεβαιωθούμε ότι όλες οι οικογένειες έχουν ενημερωθεί και ότι υπάρχει η κατάλληλη συγκατάθεση για τη χρήση των ιατρικών πληροφοριών τους».

Σταμάτησα να διαβάζω.

Η Έβελιν γνώριζε ότι έπρεπε να ενημερωθώ.

Άρα, η ερώτηση δεν ήταν μόνο γιατί ο Ρόμπερτ μου είχε κρύψει το έργο.

Η ερώτηση ήταν αν είχε συνειδητοποιήσει ότι με είχε αφήσει έξω από μια απόφαση που αφορούσε το ίδιο μου το σώμα.

Κοίταξα τον Ντάνιελ.

«Πρέπει να βρούμε αυτή τη γυναίκα».

«Θα προσπαθήσω να επικοινωνήσω μαζί της».

«Όχι, αγάπη μου. Θέλω να της μιλήσω προσωπικά».

Έσφιξα την επιστολή στα χέρια μου.

«Αν ο πατέρας σου δεν είχε το θάρρος να μου πει την αλήθεια, κάποιος άλλος θα πρέπει να το κάνει».

Εκείνη τη στιγμή, αποφάσισα ότι δεν θα επέτρεπα σε κανέναν να μου πει ξανά πως δεν χρειαζόταν να γνωρίζω.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ 3 ➡️

⬅️ ΠΙΣΩ