ΜΕΡΟΣ 2 — ΜΕ ΑΦΗΣΕ ΜΟΝΗ ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΛΟΥΣ ΓΚΑΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΕΚΘΕΣΩ… ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΙΣΧΥΡΟΣ ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ ΑΚΟΥΣΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ, ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΑΛΛΑΞΕ
Η αίθουσα του ξενοδοχείου έλαμπε από πολυτέλεια.
Κρυστάλλινοι πολυέλαιοι αντανακλούσαν το φως πάνω στα λευκά τραπεζομάντιλα. Σερβιτόροι περνούσαν ανάμεσα στους καλεσμένους κρατώντας ασημένιους δίσκους.
Ο Γκραντ έδειχνε ενθουσιασμένος.
Ήταν ακριβώς ο κόσμος στον οποίο ήθελε να ανήκει.
«Μείνε εδώ», μου είπε, δείχνοντας ένα τραπέζι κοντά στην είσοδο. «Πρέπει να χαιρετήσω κάποιους σημαντικούς ανθρώπους».
«Εντάξει».
«Και αν σε ρωτήσουν τι κάνεις, πες απλώς ότι εργάζεσαι σε μια κλινική».
Τον κοίταξα.
«Γιατί;»
«Επειδή δεν χρειάζεται να κουράζουμε τον κόσμο με λεπτομέρειες».
Έφυγε πριν προλάβω να απαντήσω.
Η Σόφι πλησίασε και έπιασε το χέρι μου.
«Μαμά, γιατί σε αφήνει πάντα μόνη;»
Γονάτισα μπροστά της.
«Μερικές φορές οι άνθρωποι νοιάζονται περισσότερο για το πώς φαίνονται παρά για το πώς κάνουν τους άλλους να αισθάνονται».
«Εγώ πάντως θέλω να κάθομαι μαζί σου».
Την αγκάλιασα.
Στην άλλη άκρη της αίθουσας, ο Γκραντ είχε πλησιάσει τον Ρίτσαρντ Άλντερ, έναν ισχυρό επενδυτή.
«Κύριε Άλντερ! Τι χαρά που σας συναντώ!»
Οι δύο άντρες αντάλλαξαν χειραψία.
Ύστερα ο Άλντερ κοίταξε προς το μέρος μου.
«Συγγνώμη», είπε. «Η γυναίκα που βρίσκεται εκεί είναι η σύζυγός σας;»
Ο Γκραντ χαμογέλασε.
«Ναι. Η Έβελιν. Είναι γιατρός σε μια μικρή κλινική».
Ο Άλντερ συνοφρυώθηκε.
«Η Έβελιν Μέρσερ;»
«Ακριβώς».
«Και μου λέτε ότι εργάζεται απλώς σε μια μικρή κλινική;»
Ο Γκραντ γέλασε αμήχανα.
«Της αρέσουν οι φιλανθρωπίες. Ξέρετε πώς είναι αυτά».
Ο Άλντερ δεν γέλασε.
Κοίταξε ξανά προς το μέρος μου.
Ύστερα είπε:
«Νομίζω πως θα ήθελα να χαιρετήσω τη σύζυγό σας».
Ο Γκραντ έμεινε έκπληκτος.
«Βεβαίως. Αλλά πρώτα θα μπορούσαμε να συζητήσουμε για τη συμφωνία της Westbridge;»
«Αργότερα».
Ο Άλντερ απομακρύνθηκε.
Ο Γκραντ έμεινε ακίνητος.
Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί ένας τόσο σημαντικός άνθρωπος ενδιαφερόταν ξαφνικά για τη γυναίκα που ο ίδιος θεωρούσε ασήμαντη.
Λίγο αργότερα, ο Άλντερ στάθηκε μπροστά μου.
«Δρ. Μέρσερ».
Χαμογέλασα.
«Κύριε Άλντερ. Χαίρομαι που σας βλέπω».
«Ελπίζω να γνωρίζετε πόσο σημαντική είναι αυτή η βραδιά για όλους μας».
«Το γνωρίζω».
«Και πόσο σημαντικό είναι το έργο σας».
«Το έργο της ομάδας μας», τον διόρθωσα ευγενικά.
Εκείνος χαμογέλασε.
«Πάντα το ίδιο λέτε».
Από μακριά, ο Γκραντ μας παρακολουθούσε.
Το πρόσωπό του είχε αρχίσει να αλλάζει.
Λίγα λεπτά αργότερα, τα φώτα χαμήλωσαν.
Ο παρουσιαστής ανέβηκε στη σκηνή.
«Κυρίες και κύριοι, απόψε τιμούμε έναν άνθρωπο που άλλαξε τη ζωή χιλιάδων ασθενών».
Η αίθουσα σώπασε.
«Έναν άνθρωπο που απέδειξε ότι η πραγματική ηγεσία δεν μετριέται με τον πλούτο, αλλά με την προσφορά».
Ο Γκραντ έσκυψε προς τη Λορέιν.
«Ποιος θα πάρει το βραβείο;»
«Δεν ξέρω», απάντησε εκείνη. «Προφανώς κάποιος εξαιρετικά σημαντικός».
Ο παρουσιαστής συνέχισε.
«Ο οργανισμός που ίδρυσε δραστηριοποιείται σε επτά πολιτείες και διαθέτει ετήσιο προϋπολογισμό που ξεπερνά τα 38 εκατομμύρια δολάρια».
Ο Γκραντ ανασηκώθηκε στην καρέκλα του.
«Η HarborLight;» ψιθύρισε.
Ο παρουσιαστής χαμογέλασε.
«Παρακαλώ, υποδεχθείτε την ιδρύτρια και πρόεδρο της HarborLight Medical Alliance…»
Ένιωσα τη Σόφι να σφίγγει το χέρι μου.
«Μαμά…»
Και τότε ακούστηκε το όνομά μου.
«ΔΡ. ΕΒΕΛΙΝ ΜΕΡΣΕΡ!»
Για ένα δευτερόλεπτο επικράτησε απόλυτη σιωπή.
Ύστερα εξακόσιοι καλεσμένοι σηκώθηκαν όρθιοι.
Ο Γκραντ γύρισε προς το μέρος μου.
Το πρόσωπό του είχε χάσει κάθε χρώμα.
«Έβελιν… τι συμβαίνει;»
Τον κοίταξα.
«Αυτό που δεν θέλησες ποτέ να μάθεις».
Και προχώρησα προς τη σκηνή.
Η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται στο ΜΕΡΟΣ 3…
0 comments:
Post a Comment