ΜΕΡΟΣ 2 — «ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΟΥ ΜΙΛΗΣΩ ΜΟΝΗ ΜΟΥ;» Η ΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΑΧΡΟΝΗΣ ΚΟΡΗΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ
Ο Μαρκ άνοιξε την πόρτα σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
«Καλησπέρα, αξιωματικοί. Υπάρχει κάποιο πρόβλημα;»
Δύο αστυνομικοί μπήκαν στο σπίτι. Ο πρώτος ήταν ψηλός, με αυστηρό βλέμμα. Ο δεύτερος κρατούσε ένα σημειωματάριο και παρατηρούσε προσεκτικά τον χώρο.
«Λάβαμε μια κλήση από αυτή τη διεύθυνση», είπε ο πρώτος. «Θα χρειαστεί να κάνουμε μερικές ερωτήσεις».
Ο Μαρκ γύρισε προς το μέρος μου.
Δεν χρειάστηκε να μιλήσει. Η ματιά του ήταν αρκετή.
Με κατηγορούσε ήδη.
«Ποιος τηλεφώνησε;» ρώτησε.
Ο αστυνομικός δεν απάντησε αμέσως. Αντί γι’ αυτό, με κοίταξε.
«Κυρία μου, ήσασταν εσείς;»
«Ναι».
«Μπορείτε να μας εξηγήσετε γιατί;»
Πήρα μια βαθιά ανάσα.
«Ανησύχησα για την κόρη μου. Έχουν συμβεί ορισμένα πράγματα τις τελευταίες εβδομάδες που δεν μπορώ να εξηγήσω. Απόψε ένιωσα ότι δεν έπρεπε να τα αγνοήσω άλλο».
Ο Μαρκ γέλασε νευρικά.
«Η γυναίκα μου είναι πολύ κουρασμένη τελευταία. Ανησυχεί υπερβολικά για τη Σόφι. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να βρίσκεστε εδώ».
«Αυτό θα το διαπιστώσουμε», απάντησε ο αστυνομικός.
Η φράση τον ενόχλησε περισσότερο απ’ όσο περίμενα.
«Είμαι ο πατέρας της», είπε.
«Και εμείς είμαστε εδώ για να βεβαιωθούμε ότι το παιδί είναι ασφαλές».
Ο Μαρκ σταύρωσε τα χέρια.
«Φυσικά. Αλλά δεν θέλω να τρομάξετε τη μικρή με άσκοπες ερωτήσεις».
Τότε η Σόφι έσφιξε το χέρι μου.
Έσκυψα προς το μέρος της.
«Τι συμβαίνει, αγάπη μου;»
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Μαμά… μπορώ να σου μιλήσω μόνη μου;»
Ο χρόνος πάγωσε.
Ο Μαρκ έκανε αμέσως ένα βήμα προς το μέρος μας.
«Σόφι, δεν χρειάζεται να—»
«Παρακαλώ, κύριε, μείνετε εδώ», τον διέκοψε ο αστυνομικός.
Η Σόφι άρχισε να κλαίει σιωπηλά.
Την πήρα στην αγκαλιά μου και ακολούθησα τον δεύτερο αστυνομικό σε ένα ήσυχο δωμάτιο. Εκείνος δεν την πίεσε να μιλήσει. Της εξήγησε με απλά λόγια ότι μπορούσε να πάρει τον χρόνο της και ότι δεν είχε κάνει τίποτα κακό.
Κάθισα δίπλα της.
«Καρδιά μου, θέλω να θυμάσαι κάτι», της είπα. «Ό,τι κι αν έχει συμβεί, δεν φταις εσύ. Δεν θα θυμώσω μαζί σου επειδή μου λες κάτι που σε στενοχωρεί».
Η Σόφι με κοίταξε με μάτια γεμάτα φόβο.
«Αλήθεια;»
«Αλήθεια».
Έπαιξε για λίγο με την άκρη της πετσέτας της.
Ύστερα ψιθύρισε:
«Ο Μαρκ μου είπε ότι, αν σου έλεγα το μυστικό μας, θα κατέστρεφα την οικογένειά μας».
Ένιωσα σαν να με χτύπησε κάτι στο στήθος.
«Ποιο μυστικό, αγάπη μου;»
«Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω».
«Δεν πειράζει. Μπορείς να μου πεις ό,τι θυμάσαι».
Η Σόφι κοίταξε την πόρτα.
«Μου έλεγε να μην κάνω ερωτήσεις για το ντουλάπι στο μπάνιο. Μια φορά τον είδα να βάζει μέσα ένα μικρό κουτί. Μετά μου είπε ότι δεν έπρεπε να το ξανακοιτάξω».
«Τι είχε μέσα;»
«Δεν ξέρω. Είδα μόνο κάτι που έμοιαζε με μικρή συσκευή».
Το ηλεκτρονικό μπιπ.
Έκλεισα τα μάτια μου για μια στιγμή, προσπαθώντας να μην αφήσω την αγωνία μου να με παρασύρει σε συμπεράσματα.
«Και γιατί φοβόσουν να κάνεις μπάνιο μαζί του;» ρώτησα προσεκτικά.
Η Σόφι άρχισε να κλαίει πιο έντονα.
«Δεν θέλω να με ρωτάς πολλά τώρα, μαμά».
Σταμάτησα αμέσως.
«Εντάξει. Δεν χρειάζεται να μου πεις τίποτα άλλο αυτή τη στιγμή».
Την αγκάλιασα και της είπα ότι δεν θα την ανάγκαζε κανείς να κάνει κάτι που την έκανε να φοβάται. Δεν προσπάθησα να της αποσπάσω περισσότερες λεπτομέρειες. Δεν ήθελα να την πιέσω ούτε να της βάλω λόγια στο στόμα.
Ο αστυνομικός μού είπε πως, αν υπήρχαν ανησυχίες για την ασφάλειά της, θα φρόντιζαν να ενημερωθούν οι κατάλληλοι ειδικοί και να ακολουθηθεί η σωστή διαδικασία.
Όταν επιστρέψαμε στον διάδρομο, ο Μαρκ στεκόταν ακίνητος.
«Τι σας είπε;» με ρώτησε.
Δεν απάντησα.
«Έμιλι, σε ρωτάω κάτι».
«Δεν θα συζητήσουμε γι’ αυτό μπροστά στη Σόφι».
Το πρόσωπό του σκλήρυνε.
«Είσαι σοβαρή; Θα αφήσεις μια παιδική φαντασία να μας καταστρέψει;»
Ο αστυνομικός μπήκε ανάμεσά μας.
«Κύριε, δεν θα πιέσετε ούτε τη σύζυγό σας ούτε το παιδί».
«Δεν την πιέζω! Προσπαθώ να καταλάβω τι της έχει μπει στο μυαλό!»
Η φωνή του ακούστηκε τόσο δυνατά, που η Σόφι χώθηκε πίσω μου.
«Σταμάτα», του είπα.
Με κοίταξε σαν να μην αναγνώριζε τη γυναίκα που στεκόταν μπροστά του.
«Τι είπες;»
«Είπα να σταματήσεις. Η κόρη μας φοβάται. Αυτό είναι αρκετό για να την ακούσουμε, όχι για να την κατηγορούμε».
Ο αστυνομικός ζήτησε να εξεταστεί ο χώρος και να καταγραφούν τα αντικείμενα που θα μπορούσαν να σχετίζονται με την καταγγελία. Μας ζήτησε να μην αγγίξουμε τίποτα μέχρι να ολοκληρωθεί ο έλεγχος.
Ο Μαρκ άρχισε να περπατά νευρικά.
«Δεν υπάρχει τίποτα εκεί μέσα. Είναι απλώς ένα μπάνιο».
Ο αστυνομικός τον κοίταξε.
«Τότε δεν θα έχετε λόγο να ανησυχείτε».
Λίγα λεπτά αργότερα, ακούστηκε μια φωνή από το μπάνιο.
«Αξιωματικέ; Χρειάζεται να δείτε κάτι».
Ο Μαρκ σταμάτησε να κινείται.
Το πρόσωπό του έχασε το χρώμα του.
Προσπάθησε να το κρύψει, αλλά ήταν αργά.
Είχα δει την αντίδρασή του.
Και δεν έμοιαζε με αντίδραση ανθρώπου που δεν είχε ιδέα τι έψαχναν.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…
0 comments:
Post a Comment