ΜΕΡΟΣ 2 — «ΤΑ ΕΞΙ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΒΡΗΚΑΝ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΑΝ ΟΤΙ ΤΟΥΣ ΕΛΕΓΑ ΨΕΜΑΤΑ ΕΠΙ 27 ΧΡΟΝΙΑ — ΟΤΑΝ ΕΙΔΑ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ, ΠΑΡΑΛΙΓΟ ΝΑ ΛΙΠΟΘΥΜΗΣΩ»

Ο αστυνομικός στεκόταν ακόμα στην πόρτα μου.

Εγώ κρατούσα το σημείωμα του Δημήτρη με χέρια που δεν μπορούσα να σταματήσω να τρέμουν.

«Τι εννοείτε ότι τα παιδιά μου βρίσκονται στο σπίτι της αδελφής μου;» ρώτησα.

«Κυρία Παπαδοπούλου, πρέπει να έρθετε μαζί μου».

«Γιατί; Τι συνέβη;»

Ο υπαστυνόμος Ανδρέου με κοίταξε προσεκτικά.

«Ο μεγαλύτερος γιος σας επικοινώνησε με το τμήμα. Ανέφερε ότι κάποιος είχε μπει σε ένα εγκαταλειμμένο σπίτι και είχε αφήσει εκεί ορισμένα προσωπικά αντικείμενα. Όταν φτάσαμε, βρήκαμε τα παιδιά σας να περιμένουν».

«Και γιατί δεν μου τηλεφώνησαν;»

Ο αστυνομικός δίστασε.

«Νομίζω ότι θέλουν πρώτα να σας κάνουν μερικές ερωτήσεις».

Ένιωσα κάτι να σπάει μέσα μου.

Στα εξήντα μου γενέθλια, αντί να σβήνω κεράκια με τα παιδιά μου, ετοιμαζόμουν να μπω σε ένα περιπολικό για να αντιμετωπίσω ένα παρελθόν που είχα προσπαθήσει να θάψω.

Πήρα τη ζακέτα μου.

Έσβησα τα κεριά.

Και πριν κλείσω την πόρτα, κοίταξα για τελευταία φορά το τραπέζι.

Έξι άδεια πιάτα.

Έξι άδειες καρέκλες.

Ένα γεύμα που κανείς δεν είχε αγγίξει.

«Περίμενα τέσσερις ώρες», ψιθύρισα.

Ο αστυνομικός δεν απάντησε.

---

Το σπίτι της αδελφής μου βρισκόταν περίπου είκοσι λεπτά μακριά.

Η Άννα ήταν τρία χρόνια μεγαλύτερή μου.

Όταν ήμασταν μικρές, μοιραζόμασταν τα πάντα.

Τα ρούχα μας.

Τα μυστικά μας.

Τα όνειρά μας.

Ύστερα μεγαλώσαμε.

Παντρευτήκαμε.

Και κάποια στιγμή, χωρίς να το καταλάβουμε, η σχέση μας άρχισε να αλλάζει.

Η Άννα δεν είχε αποκτήσει παιδιά.

Εγώ είχα έξι.

Πολλές φορές μου έλεγε:

«Ελένη, εσύ έχεις όσα εγώ δεν κατάφερα ποτέ να αποκτήσω».

Πίστευα ότι το έλεγε με αγάπη.

Μέχρι εκείνη τη νύχτα, είκοσι επτά χρόνια πριν.

Μια νύχτα που άλλαξε για πάντα την οικογένειά μας.

---

Όταν το περιπολικό σταμάτησε μπροστά στο παλιό σπίτι, είδα τα αυτοκίνητα των παιδιών μου.

Ήταν όλα εκεί.

Το αυτοκίνητο του Δημήτρη.

Το μικρό κόκκινο της Μαρίας.

Το φορτηγάκι του Νίκου.

Το λευκό της Κατερίνας.

Η μηχανή του Αντώνη.

Και το αυτοκίνητο της Σοφίας.

Τα έξι παιδιά μου είχαν καταφέρει να συγκεντρωθούν.

Απλώς όχι για τα γενέθλιά μου.

Αυτό με πλήγωσε περισσότερο απ' όσο περίμενα.

Ο Δημήτρης στεκόταν στην αυλή.

Μόλις με είδε, πλησίασε.

«Μαμά».

«Δημήτρη, τι συμβαίνει;»

Δεν με αγκάλιασε.

Δεν μου ευχήθηκε χρόνια πολλά.

Μόνο με κοίταξε.

«Θέλω να μου πεις την αλήθεια».

«Για ποιο πράγμα;»

Έβγαλε από την τσέπη του μια παλιά φωτογραφία.

Ήταν κιτρινισμένη στις άκρες.

Στη μία πλευρά φαινόταν ο άντρας μου, ο Γιώργος.

Ήταν νέος.

Χαμογελούσε.

Στην αγκαλιά του κρατούσε ένα μικρό παιδί.

Και δίπλα του στεκόταν μια γυναίκα.

Η αδελφή μου.

Η Άννα.

Η καρδιά μου σταμάτησε για μια στιγμή.

«Πού τη βρήκες αυτή;»

Ο Δημήτρης πλησίασε περισσότερο.

«Αυτό θέλω να μου πεις εσύ».

«Είναι μια παλιά φωτογραφία».

«Το βλέπω».

Έδειξε το παιδί.

«Ποιο είναι αυτό το αγόρι;»

Κοίταξα προσεκτικά.

Τα μάτια του.

Τα μαλλιά του.

Το μικρό σημάδι στο αριστερό του μάγουλο.

Ήξερα ακριβώς ποιος ήταν.

Αλλά δεν μπορούσα να μιλήσω.

Η Μαρία βγήκε από το σπίτι.

Τα μάτια της ήταν κόκκινα.

«Μαμά, σε παρακαλώ. Μην πεις ψέματα».

«Δεν σας λέω ψέματα».

«Τότε γιατί η θεία Άννα είχε γράψει πίσω από τη φωτογραφία ότι αυτό το παιδί ήταν γιος του μπαμπά;»

Ένιωσα τα πόδια μου να υποχωρούν.

Ο Αντώνης έφερε μια καρέκλα.

Κάθισα χωρίς να καταλαβαίνω τι έκανα.

Ο Δημήτρης γύρισε τη φωτογραφία.

Στην πίσω πλευρά υπήρχε μια ημερομηνία.

Και μια πρόταση.

«Ο Γιώργος με τον γιο του. Η αλήθεια που η Ελένη δεν θέλει να μάθουν ποτέ τα παιδιά της».

Σήκωσα τα μάτια μου.

«Αυτό δεν είναι ολόκληρη η αλήθεια».

Ο Νίκος σταύρωσε τα χέρια.

«Τότε πες μας ολόκληρη την αλήθεια».

Κοίταξα ένα ένα τα παιδιά μου.

Κανένα δεν χαμογελούσε.

Κανένα δεν ήθελε να με αγκαλιάσει.

Και τότε κατάλαβα ότι το μυστικό που είχα κρατήσει επί είκοσι επτά χρόνια είχε επιστρέψει για να με βρει.

«Το παιδί στη φωτογραφία», είπα τελικά, «δεν ήταν αυτό που νομίζετε».

Ο Δημήτρης με κοίταξε έντονα.

«Τότε ποιος ήταν;»

Πήρα μια βαθιά ανάσα.

«Ήταν ο μικρός Μιχάλης».

Η Σοφία συνοφρυώθηκε.

«Ποιος Μιχάλης;»

Έσκυψα το κεφάλι.

«Ο γιος της αδελφής μου».

Η Μαρία έκανε ένα βήμα πίσω.

«Μα… μας έλεγες πάντα ότι η θεία Άννα δεν είχε παιδιά».

Έκλεισα τα μάτια μου.

«Επειδή αυτό ήθελε να πιστεύουν όλοι».

Ο Δημήτρης γύρισε ξανά τη φωτογραφία.

«Και γιατί γράφει ότι ήταν γιος του μπαμπά;»

Τον κοίταξα.

«Επειδή εκείνη τη νύχτα η Άννα μάς ζήτησε κάτι που κανένας γονιός δεν θα έπρεπε ποτέ να αναγκαστεί να αποφασίσει».

Πριν προλάβω να συνεχίσω, ο υπαστυνόμος Ανδρέου εμφανίστηκε στην πόρτα.

«Κυρία Παπαδοπούλου…»

Στο πρόσωπό του υπήρχε μια παράξενη έκφραση.

«Βρήκαμε κάτι ακόμα στο υπόγειο».

«Τι;»

Κοίταξε τον Δημήτρη.

Ύστερα εμένα.

«Έναν δεύτερο φάκελο. Και πάνω του γράφει ότι πρέπει να ανοιχτεί μόνο όταν η Ελένη γίνει εξήντα χρονών».

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ 3 ➡️

⬅️ ΠΙΣΩ