ΜΕΡΟΣ 8: Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ ΠΟΥ Ο ΙΘΑΝ ΜΕ ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΕ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΩ — ΚΑΙ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ

Πέρασαν αρκετοί μήνες μέχρι να αρχίσουν να κλείνουν οι πρώτες εκκρεμότητες.

Ο έλεγχος της Whitmore Development ολοκληρώθηκε σε μεγάλο βαθμό. Η εταιρεία συγκέντρωσε στοιχεία για πληρωμές που δεν μπορούσαν να δικαιολογηθούν επαρκώς και προχώρησε στις κατάλληλες νομικές ενέργειες για την προστασία των συμφερόντων της.

Οι διαπραγματεύσεις για την επιστροφή χρημάτων οδήγησαν σε συμφωνία για σημαντικό μέρος των ποσών που τεκμηριώθηκαν ως αδικαιολόγητα.

Τα υπόλοιπα ζητήματα συνέχισαν να εξετάζονται από τους αρμόδιους επαγγελματίες και τις αρχές, όπου απαιτούνταν.

Η εταιρεία δεν κατέρρευσε.

Οι εργαζόμενοι συνέχισαν τη δουλειά τους, τα έργα προχώρησαν και το διοικητικό συμβούλιο αναδιοργάνωσε τις διαδικασίες εγκρίσεων ώστε να περιοριστούν οι πιθανότητες επανάληψης παρόμοιων προβλημάτων.

Η απομάκρυνση του Ίθαν από τη διοικητική θέση έγινε οριστική μετά την ολοκλήρωση της εσωτερικής διαδικασίας και την αξιολόγηση των στοιχείων.

Δεν υπήρξε χειροκρότημα ούτε κάποια θεαματική στιγμή.

Υπήρξε μια συνεδρίαση, μια απόφαση και μια υπογραφή.

Κι όμως, για μένα, εκείνη η ημέρα σήμαινε ότι η εταιρεία μπορούσε πλέον να προχωρήσει χωρίς να εξαρτάται από έναν άνθρωπο που είχε χάσει την εμπιστοσύνη των μετόχων.

Ο Ίθαν, από την άλλη, συνέχιζε να προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί μου.

Μια Παρασκευή απόγευμα, η Ρεβέκκα με ενημέρωσε ότι είχε ζητήσει μια τελευταία συνάντηση σχετικά με τη λύση του γάμου.

«Μπορούμε να ολοκληρώσουμε τις συζητήσεις μέσω των δικηγόρων», μου είπε. «Δεν είσαι υποχρεωμένη να τον συναντήσεις.»

Το σκέφτηκα για λίγο.

«Θα τον δω μία φορά. Θέλω να τελειώσει αυτή η ιστορία χωρίς άλλες προσωπικές συζητήσεις.»

Η συνάντηση έγινε σε ένα ήσυχο γραφείο, παρουσία των δικηγόρων μας.

Ο Ίθαν έφτασε με έναν φάκελο στο χέρι.

Φαινόταν διαφορετικός. Όχι επειδή είχε αλλάξει πραγματικά, αλλά επειδή δεν είχε πλέον γύρω του ανθρώπους που έσπευδαν να συμφωνήσουν μαζί του.

Κάθισε απέναντί μου.

«Λόρελ, δεν ήθελα ποτέ να φτάσουμε εδώ.»

«Κι όμως, φτάσαμε.»

Έτριψε τα χέρια του.

«Ξέρω ότι έκανα λάθη.»

«Ποια λάθη;»

Με κοίταξε κουρασμένα.

«Με τη Βανέσα. Με την εταιρεία. Με τον τρόπο που σου μίλησα στον γάμο.»

«Αυτά είναι διαφορετικά πράγματα, Ίθαν. Δεν μπορούν να μπουν όλα στην ίδια πρόταση για να εξαφανιστούν οι ευθύνες.»

«Δεν προσπαθώ να εξαφανίσω τίποτα.»

«Τότε γιατί συνεχίζεις να μου ζητάς να επιστρέψω;»

Για πρώτη φορά, δεν απάντησε αμέσως.

«Επειδή σε αγαπώ.»

Ένιωσα ένα παράξενο βάρος στο στήθος.

Όχι επειδή ήθελα να τον πιστέψω.

Αλλά επειδή κάποτε είχα ονειρευτεί να ακούσω αυτές τις λέξεις από εκείνον και να αισθανθώ ασφαλής.

«Ίσως πιστεύεις ότι με αγαπάς», είπα. «Αλλά δεν μπορείς να αγαπάς κάποιον μόνο όταν κάνει αυτό που θέλεις.»

«Δεν ήξερα ότι θα έφευγες πραγματικά εκείνη την ημέρα.»

«Αυτό ακριβώς ήταν το πρόβλημα. Πίστευες ότι μπορούσες να με προσβάλεις και να περιμένεις πως θα παραμείνω στη θέση μου.»

Ο Ίθαν κοίταξε τα χέρια του.

«Η Βανέσα δεν σήμαινε για μένα αυτό που νόμιζες.»

«Δεν χρειάζεται να μου εξηγήσεις τη σχέση σου μαζί της. Δεν είμαι εδώ για να αποφασίσω ποια γυναίκα αγαπάς.»

«Τότε γιατί δεν μου δίνεις άλλη μια ευκαιρία;»

Τον κοίταξα με ηρεμία.

«Επειδή δεν θέλω να περάσω τη ζωή μου προσπαθώντας να αποδείξω ότι αξίζω τον σεβασμό του άντρα μου.»

Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.

«Μπορούμε να ξεκινήσουμε από την αρχή.»

«Όχι.»

«Λόρελ, σε παρακαλώ.»

Κούνησα το κεφάλι.

«Δεν υπάρχει αρχή όταν μόνο ο ένας προσπαθεί να διορθώσει όσα συνέβησαν. Και δεν μπορώ να διορθώσω μόνη μου κάτι που δεν αναγνώρισες ποτέ πραγματικά.»

Ο Ίθαν έμεινε σιωπηλός.

Η Ρεβέκκα άνοιξε τον φάκελο και άρχισε να εξηγεί τα επόμενα νομικά βήματα.

Αυτή τη φορά, ο Ίθαν δεν με διέκοψε.

Δεν έκανε αστεία.

Δεν προσπάθησε να με πείσει ότι υπερέβαλλα.

Απλώς άκουσε.

Η διαδικασία για τη λύση του γάμου ολοκληρώθηκε αργότερα, σύμφωνα με τις εφαρμοστέες νομικές απαιτήσεις. Δεν ήταν μια στιγμιαία απόφαση ούτε μια απλή υπογραφή που εξαφάνισε όσα είχαν συμβεί. Υπήρχαν έγγραφα, προθεσμίες και ζητήματα που έπρεπε να διευθετηθούν.

Όταν όλα ολοκληρώθηκαν, ένιωσα κάτι που δεν είχα αισθανθεί εδώ και μήνες.

Ησυχία.

Δεν υπήρχε πια ανάγκη να περιμένω το επόμενο μήνυμα του Ίθαν. Δεν χρειαζόταν να αναρωτιέμαι αν θα ζητούσε συγγνώμη ή αν θα προσπαθούσε να αλλάξει την ιστορία.

Δεν ήμουν πια η γυναίκα που περίμενε να την επιλέξουν.

Ήμουν η γυναίκα που είχε επιλέξει να φύγει.

Το φθινόπωρο μετακόμισα σε ένα σπίτι κοντά σε μια λίμνη, μακριά από τη φασαρία της πόλης.

Δεν το αγόρασα για να αποδείξω κάτι στον Ίθαν. Δεν ήθελα να του δείξω ότι μπορούσα να ζήσω πολυτελώς χωρίς εκείνον.

Το επέλεξα επειδή μου άρεσε η ησυχία, το φως που έμπαινε από τα μεγάλα παράθυρα και η δυνατότητα να ξυπνάω το πρωί χωρίς να νιώθω ότι έπρεπε να εξηγήσω τις αποφάσεις μου σε κάποιον.

Η μητέρα μου ερχόταν συχνά για καφέ.

Ο πατέρας μου με επισκεπτόταν τα Σαββατοκύριακα και μιλούσαμε για την εταιρεία, αλλά όλο και λιγότερο για τον Ίθαν.

Σιγά σιγά, η ζωή μου άρχισε να γεμίζει ξανά με πράγματα που δεν είχαν καμία σχέση με εκείνον.

Ένα απόγευμα, καθώς καθόμουν στη βεράντα, το τηλέφωνό μου φωτίστηκε.

Ένα τελευταίο μήνυμα από τον Ίθαν.

«Ελπίζω να είσαι ευτυχισμένη. Μακάρι να μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω.»

Το διάβασα.

Για μια στιγμή σκέφτηκα να απαντήσω.

Ύστερα έσβησα την ειδοποίηση και άφησα το τηλέφωνο στο τραπέζι.

Δεν χρειαζόταν να του εξηγήσω ξανά.

Είχα ήδη απαντήσει την ημέρα του γάμου μας, όταν βγήκα από τη λιμουζίνα και περπάτησα προς το σπίτι των γονιών μου.

Τότε εκείνος νόμιζε ότι θα επέστρεφα.

Δεν επέστρεψα ποτέ.

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ…

 ⬇️ ΤΕΛΙΚΟ ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️