ΜΕΡΟΣ 8 — ΕΠΕΣΤΡΕΨΑ ΣΤΗΝ ΕΠΑΥΛΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΩ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΟΥ… ΑΛΛΑ Ο ΝΤΑΝΙΕΛ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ ΜΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ
Πέρασαν αρκετές εβδομάδες μέχρι να νιώσω έτοιμη να επιστρέψω στην έπαυλη.
Δεν επέστρεφα για να συμφιλιωθώ. Δεν επέστρεφα επειδή μου είχε λείψει η πολυτέλεια ή επειδή ήλπιζα πως ο Ντάνιελ θα μου έδινε μια εξήγηση που θα έκανε όλα όσα συνέβησαν να μοιάζουν λιγότερο οδυνηρά.
Επέστρεφα για τα πράγματά μου.
Τα βιβλία που είχα φέρει από το παλιό μου σπίτι. Τις φωτογραφίες της μητέρας μου. Το χειροποίητο πάπλωμα που είχα ράψει με την Ελένη πριν από πολλά χρόνια. Μικρά αντικείμενα που είχαν πραγματική αξία για μένα, όχι επειδή ήταν ακριβά, αλλά επειδή κουβαλούσαν τη ζωή μου πριν γνωρίσω τον Ντάνιελ.
Η Ελένη ήρθε μαζί μου. Μαζί μας ήταν και ένας άνθρωπος που μας βοηθούσε να οργανώσουμε τις πρακτικές και νομικές διαδικασίες του χωρισμού.
Όταν φτάσαμε, ο Ντάνιελ περίμενε στην είσοδο.
Δεν φορούσε το ακριβό χαμόγελο που θυμόμουν από την αρχή της σχέσης μας. Έμοιαζε κουρασμένος, σαν να είχε περάσει πολλές νύχτες χωρίς ύπνο.
«Μάργκαρετ», είπε.
«Ντάνιελ.»
Για μερικά δευτερόλεπτα, κανείς μας δεν μίλησε.
«Πώς είσαι;» με ρώτησε τελικά.
«Καλύτερα.»
Έγνεψε αργά.
«Χαίρομαι.»
Η απάντησή του ήταν τόσο απλή, που για μια στιγμή ένιωσα τη γνώριμη θλίψη να ανεβαίνει μέσα μου. Θυμήθηκα τις πρώτες μας ημέρες, όταν πίστευα ότι θα γερνούσαμε μαζί, πως θα διαβάζαμε βιβλία τα απογεύματα και θα φτιάχναμε το ζεστό μας ρόφημα τις κρύες νύχτες.
Ύστερα θυμήθηκα το σκούρο μπουκάλι.
Και η θλίψη έγινε ξανά απόφαση.
«Θέλω να πάρω τα πράγματά μου», του είπα.
«Φυσικά.»
Με άφησε να περάσω.
Στο σαλόνι, όλα ήταν όπως τα είχα αφήσει. Τα έπιπλα, τα βαριά υφάσματα, τα ακριβά διακοσμητικά. Κι όμως, το σπίτι έμοιαζε ξένο. Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς ένας χώρος που κάποτε μου φαινόταν τόσο όμορφος είχε μετατραπεί σε μέρος όπου ένιωθα ότι έπρεπε να προσέχω κάθε μου κίνηση.
Καθώς μάζευα τα βιβλία μου, ο Ντάνιελ στεκόταν κοντά στην πόρτα.
«Ο Δρ. Κόουλ έχει απομακρυνθεί από το πρόγραμμα», είπε. «Η κλινική συνεργάζεται με τους ανθρώπους που εξετάζουν τα αρχεία. Η διαδικασία έχει ανασταλεί μέχρι να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση.»
Δεν σταμάτησα να τακτοποιώ τα βιβλία.
«Και εσύ;»
«Έχω δώσει όσα στοιχεία είχα.»
«Όλα;»
Κατέβασε τα μάτια.
«Όσα γνώριζα και όσα είχα στην κατοχή μου.»
Τον κοίταξα.
«Θέλω να είσαι ειλικρινής. Όχι μόνο όταν σε αναγκάζουν τα στοιχεία.»
Έγνεψε καταφατικά.
Λίγο αργότερα, καθώς έκλεινα μια κούτα, με ρώτησε:
«Έμαθες ποιος έστειλε τη φωτογραφία;»
«Ναι. Η Λόρα Μίτσελ.»
Έκλεισε τα μάτια του.
«Το φαντάστηκα.»
«Γιατί δεν μου είπες ότι ήταν ζωντανή;»
«Δεν ήξερα πού βρισκόταν για μεγάλο διάστημα. Όταν έμαθα ότι είχε αρχίσει να ερευνά ξανά το πρόγραμμα, κατάλαβα ότι τα πράγματα θα γίνονταν πολύ πιο δύσκολα.»
«Για ποιον; Για μένα ή για εσένα;»
Δεν απάντησε.
Η ερώτηση έμεινε ανάμεσά μας, πιο δυνατή από κάθε κατηγορία.
Πήρα από το ράφι μια παλιά φωτογραφία της μητέρας μου και την έβαλα προσεκτικά στην τσάντα μου.
Ο Ντάνιελ έκανε ένα βήμα μπροστά.
«Μάργκαρετ, θέλω να ξέρεις ότι δεν ήταν ψέμα όλα όσα ένιωσα για σένα.»
Τον κοίταξα.
«Μπορεί να με αγάπησες. Δεν μπορώ να ξέρω τι υπήρχε μέσα στην καρδιά σου. Αλλά αυτό που έκανες δεν ήταν αγάπη με τρόπο που μπορώ να αποδεχτώ.»
Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.
«Ήθελα να διορθώσω όσα δεν κατάφερε ο πατέρας μου. Νόμιζα ότι, αν η έρευνα πετύχαινε, όλα όσα είχαν συμβεί στην Έβελιν και στις άλλες γυναίκες θα αποκτούσαν κάποιο νόημα.»
«Κι εγώ;» τον ρώτησα. «Τι ήμουν μέσα σε αυτό το σχέδιο;»
«Δεν ήσουν σχέδιο.»
«Τότε γιατί με αντιμετώπισες σαν να μην είχα δικαίωμα να αποφασίσω;»
Ο Ντάνιελ άρχισε να κλαίει.
«Επειδή πίστεψα ότι ήξερα τι ήταν καλύτερο για σένα. Και επειδή φοβήθηκα ότι, αν σου έλεγα την αλήθεια, θα σε έχανα.»
«Και τελικά με έχασες επειδή δεν μου την είπες.»
Δεν υπήρχε τίποτα άλλο να προσθέσω.
Πήρα την τελευταία κούτα και κατευθύνθηκα προς την πόρτα. Πριν βγω, γύρισα για μια στιγμή.
«Αν θέλεις πραγματικά να κάνεις κάτι για μένα, συνεργάσου πλήρως με την έρευνα. Πες την αλήθεια, ακόμη κι όταν σε κάνει να νιώθεις άσχημα. Μην προσπαθήσεις να αποφασίσεις ξανά για λογαριασμό μου.»
Ο Ντάνιελ έγνεψε καταφατικά.
Δεν με σταμάτησε.
Δεν με παρακάλεσε να μείνω.
Κι εγώ δεν κοίταξα πίσω.
Στο αυτοκίνητο, η Ελένη έπιασε το χέρι μου.
«Είσαι σίγουρη;» με ρώτησε.
Κοίταξα την έπαυλη που απομακρυνόταν πίσω μας.
«Όχι για όλα», απάντησα. «Αλλά είμαι σίγουρη ότι δεν μπορώ να συνεχίσω να ζω έτσι.»
Και για πρώτη φορά, αυτό ήταν αρκετό.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 9…
0 comments:
Post a Comment