ΜΕΡΟΣ 7 — «Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΜΠΗΚΕ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ ΘΑ ΜΟΥ ΠΑΡΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ… ΑΛΛΑ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΟΤΑΝ ΜΕ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ»
Όταν επιστρέψαμε στην αίθουσα, ο Τζούλιαν δεν έμοιαζε πια με τον άντρα που είχε εμφανιστεί το πρωί.
Το σακάκι του ήταν ανοιχτό.
Το πρόσωπό του χλωμό.
Ο δικηγόρος του μιλούσε χαμηλόφωνα.
Ο Ρίτσαρντ κάθισε δίπλα μου.
«Πώς αισθάνεσαι;»
«Φοβάμαι.»
«Το ξέρω.»
«Κι αν δεν είναι αρκετά όλα αυτά;»
Με κοίταξε σοβαρά.
«Η απόφαση θα βασιστεί σε όσα έχει μπροστά της η δικαστής. Εμείς έχουμε παρουσιάσει τα στοιχεία μας.»
Έσφιξα τα χέρια μου.
Η δικαστής επέστρεψε.
Όλοι σηκωθήκαμε.
Ο δικηγόρος του Τζούλιαν πήρε πρώτος τον λόγο.
«Κυρία πρόεδρε, μετά από συζήτηση με τον πελάτη μου, είμαστε διατεθειμένοι να επανεξετάσουμε το αίτημα αποκλειστικής επιμέλειας.»
Ο Τζούλιαν γύρισε απότομα.
«Τι;»
Ο δικηγόρος του έσκυψε προς το μέρος του.
«Σε παρακαλώ, άφησέ με να μιλήσω.»
Η δικαστής περίμενε.
Ο δικηγόρος συνέχισε.
«Ο πελάτης μου αποσύρει το αίτημά του να αναλάβει μόνος του την πλήρη επιμέλεια. Θα δεχόταν προσωρινά να παραμείνουν τα παιδιά με τη μητέρα, με κατάλληλες ρυθμίσεις επικοινωνίας.»
Ένιωσα τα πόδια μου να μουδιάζουν.
Ο Τζούλιαν άνοιξε το στόμα του.
Αλλά δεν είπε τίποτα.
Η δικαστής ζήτησε διευκρινίσεις.
Έπειτα εξέτασε τα στοιχεία και τις εισηγήσεις που είχαν υποβληθεί.
Η διαδικασία συνεχίστηκε για αρκετή ώρα.
Δεν ήταν μια θεαματική στιγμή όπως στις ταινίες.
Ήταν μια σοβαρή απόφαση για δύο μικρά παιδιά.
Και κάθε λεπτό έμοιαζε ατελείωτο.
Τελικά, η δικαστής ανακοίνωσε την προσωρινή της απόφαση.
Τα δίδυμα θα παρέμεναν μαζί μου.
Οι επισκέψεις του Τζούλιαν θα γίνονταν με εποπτεία μέχρι να ολοκληρωθούν οι απαραίτητες αξιολογήσεις σχετικά με το περιστατικό και το οικογενειακό περιβάλλον.
Θα εξεταζόταν επίσης η κατάλληλη οικονομική συνεισφορά του στην ανατροφή των παιδιών.
Δεν μπορούσα να αναπνεύσω.
Ο Ρίτσαρντ ακούμπησε απαλά το χέρι μου.
«Μαριάνα.»
Γύρισα προς το μέρος του.
«Τα παιδιά θα μείνουν μαζί σου.»
Έκλεισα τα μάτια.
Και άρχισα να κλαίω.
Όχι από χαρά που ο Τζούλιαν είχε χάσει.
Αλλά από ανακούφιση.
Για εβδομάδες ξυπνούσα μέσα στη νύχτα, φανταζόμενη τα παιδικά δωμάτια άδεια.
Φανταζόμενη τη Σοφία να με ζητά και να μην μπορώ να τη φτάσω.
Τον Ματέο να προσπαθεί να παρηγορήσει την αδερφή του χωρίς να ξέρει πώς.
Τώρα, επιτέλους, μπορούσα να αναπνεύσω.
Στον διάδρομο, ο Ματέο έτρεξε στην αγκαλιά μου.
«Μαμά!»
Τον σήκωσα.
Η Σοφία έτρεξε πίσω του.
Αγκάλιασα και τους δύο.
«Πάμε σπίτι;» με ρώτησε η μικρή.
«Ναι, αγάπη μου.»
Ο Ματέο χαμογέλασε.
«Νικήσαμε;»
Τον κοίταξα στα μάτια.
«Δεν ήταν παιχνίδι, καρδιά μου.»
«Τότε τι ήταν;»
Φίλησα το μέτωπό του.
«Οι μεγάλοι προσπαθούσαν να βρουν τον καλύτερο τρόπο να σας φροντίσουν.»
Ο Ματέο σκέφτηκε για λίγο.
«Και τώρα μπορούμε να φάμε πίτσα;»
Γέλασα μέσα από τα δάκρυά μου.
«Ναι. Μπορούμε να φάμε πίτσα.»
Καθώς κατευθυνόμασταν προς την έξοδο, είδα την Τερέζα κοντά στα ασανσέρ.
Στεκόταν μόνη της.
Η Ντανιέλα είχε ήδη φύγει.
Η πεθερά μου κοίταξε τη Σοφία.
Έπειτα πλησίασε.
«Μαριάνα…»
Σταμάτησα.
«Ναι;»
Η φωνή της έτρεμε.
«Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη.»
Δεν περίμενα να ακούσω ποτέ αυτές τις λέξεις.
«Για ποιο πράγμα;»
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Γιατί σε υποτίμησα. Γιατί πίστεψα όσα μου έλεγε ο γιος μου χωρίς να σε ακούσω.»
Κοίταξε τα παιδιά.
«Και γιατί δεν κατάλαβα πόσο φοβισμένα ήταν.»
Δεν ήξερα τι να απαντήσω.
Η Τερέζα πλησίασε λίγο τη Σοφία.
«Αγάπη μου, μπορώ να σε αγκαλιάσω;»
Η μικρή με κοίταξε.
Έγνεψα.
Η Σοφία πλησίασε διστακτικά.
Η γιαγιά της την αγκάλιασε απαλά.
«Συγγνώμη, μικρή μου.»
Το ίδιο βράδυ, αφού τα παιδιά κοιμήθηκαν, κάθισα μόνη στο σαλόνι.
Το τηλέφωνό μου χτύπησε.
Ήταν η Κλόη.
«Μαριάνα, έμαθα για την απόφαση.»
«Τα παιδιά είναι σπίτι.»
«Χαίρομαι τόσο πολύ.»
Έπειτα σώπασε.
«Τι συμβαίνει;» τη ρώτησα.
«Υπάρχει κάτι ακόμη που πρέπει να ξέρεις.»
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
«Τι;»
«Η Βικτόρια έμαθε τι συνέβη στο δικαστήριο.»
«Και;»
Η Κλόη πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Χώρισε τον Τζούλιαν. Και ο πατέρας της ζήτησε να εξεταστεί η επαγγελματική του συμπεριφορά.»
Έμεινα σιωπηλή.
Ο άντρας μου είχε προσπαθήσει να χτίσει μια καινούργια ζωή χρησιμοποιώντας τα παιδιά μας.
Και τώρα το σχέδιό του άρχιζε να καταρρέει.
Αλλά εκείνο που θα μου ζητούσε λίγες εβδομάδες αργότερα ήταν κάτι που δεν περίμενα ποτέ.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 8…
0 comments:
Post a Comment