ΜΕΡΟΣ 6 – Ο ΡΑΪΑΝ ΕΧΑΣΕ ΤΗ ΘΕΣΗ ΠΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΟΤΑΝ ΚΑΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΕ ΤΗΝ ΚΛΑΙΡ… ΑΛΛΑ ΕΚΕΙΝΗ ΕΙΧΕ ΠΛΕΟΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΥΜΟ ΤΟΥΣ

Τη Δευτέρα το πρωί, η Κλερ ξύπνησε πριν από τα μωρά.

Για λίγα δευτερόλεπτα δεν θυμόταν πού βρισκόταν. Ύστερα είδε τις δύο φορητές κούνιες, τη βαλίτσα δίπλα στον τοίχο και τα ρούχα των κοριτσιών στοιβαγμένα σε μια μικρή συρταριέρα.

Η πραγματικότητα επέστρεψε απότομα.

Δεν είχε πια το δικό της σπίτι. Δεν είχε αρκετές αποταμιεύσεις για να αισθάνεται ασφαλής. Δεν ήξερε πού θα βρισκόταν σε έξι εβδομάδες.

Αλλά είχε μια δουλειά που την περίμενε και μια φίλη που της είχε ανοίξει την πόρτα της.

Αυτό το πρωί ήταν αρκετό για να σηκωθεί.

Ετοίμασε τις τσάντες των μωρών, τάισε την Άβα και τη Μία και ξεκίνησε για την πρώτη πρωινή βάρδια της. Η κούραση ήταν έντονη. Τα χέρια της πονούσαν από τις πολλές ώρες ορθοστασίας και το μυαλό της επέστρεφε συνεχώς στα παιδιά.

Κάθε φορά που έλεγχε το τηλέφωνό της, έβλεπε νέες ειδοποιήσεις από τον Ράιαν.

«Πρέπει να μιλήσουμε.»

«Δεν μπορείς να με αγνοείς.»

«Τι θα γίνει με τα κορίτσια;»

Η Κλερ δεν απαντούσε αμέσως. Ήθελε οι συζητήσεις τους να αφορούν τις ανάγκες των παιδιών και όχι να μετατρέπονται σε ακόμη έναν καβγά για τον γάμο τους.

Το απόγευμα, καθώς επέστρεφε στο σπίτι της Ντάνα, έλαβε ένα τηλεφώνημα από έναν αριθμό που δεν γνώριζε.

Ήταν από την εταιρεία του Ράιαν.

Της εξήγησαν ότι είχαν ξεκινήσει τη διαδικασία εξέτασης της καταγραφής και ότι θα επικοινωνούσαν μαζί της αν χρειάζονταν επιπλέον πληροφορίες. Δεν της έδωσαν λεπτομέρειες για την τελική απόφαση.

Η Κλερ έκλεισε το τηλέφωνο και ένιωσε ένα παράξενο μείγμα ανακούφισης και φόβου.

Δεν είχε επιδιώξει να χάσει ο Ράιαν τη δουλειά του. Είχε ζητήσει να μην αγνοηθεί κάτι που ίσως αφορούσε τους επαγγελματικούς κανόνες της εταιρείας.

Ωστόσο, γνώριζε ότι οι συνέπειες θα επηρέαζαν και τα παιδιά της.

Μερικές ημέρες αργότερα, επιβεβαιώθηκε ότι η μετάθεση δεν θα προχωρούσε. Στη συνέχεια, μετά την εξέταση της υπόθεσης από την εταιρεία, ο Ράιαν έχασε τη θέση του.

Η Κλερ το έμαθε από τον ίδιο τον Τζέραλντ.

Το τηλέφωνο χτύπησε την ώρα που εκείνη άλλαζε την πάνα της Μίας.

«Είσαι ευχαριστημένη τώρα;» τη ρώτησε χωρίς καν να την καλησπερίσει.

Η Κλερ σταμάτησε για μια στιγμή.

«Τι συνέβη;»

«Ο γιος μου έχασε τη δουλειά του. Έχει δύο παιδιά να συντηρήσει. Καταλαβαίνεις τι έκανες;»

Η Κλερ πήρε τη Μία στην αγκαλιά της και την ακούμπησε απαλά στην κούνια.

«Δεν είμαι ευχαριστημένη που κάποιος έχασε τη δουλειά του. Αλλά δεν θα πάρω την ευθύνη για τις επιλογές του Ράιαν.»

«Θα μπορούσες να είχες χειριστεί τα πράγματα διαφορετικά.»

«Θα μπορούσε κι εκείνος να είχε χειριστεί διαφορετικά τον γάμο του.»

Ο Τζέραλντ αναστέναξε εκνευρισμένος.

«Τώρα τι θα γίνει με τα παιδιά;»

«Ακριβώς αυτό που προσπαθώ να κάνω από την πρώτη μέρα. Θα εργάζομαι, θα οργανώσω τα έξοδά μου και θα συνεργαστώ μαζί του για τις κόρες μας.»

«Ο Ράιαν περνά δύσκολα.»

«Κι εγώ περνάω δύσκολα, κύριε Τζέραλντ. Κι όμως, σηκώνομαι κάθε πρωί και πηγαίνω στη δουλειά.»

Εκείνος έμεινε σιωπηλός.

Η Κλερ συνέχισε:

«Όταν με είδατε στο λιμάνι, σας ζήτησα να με υπερασπιστείτε. Μου είπατε ότι το πρόβλημα ήταν πως ο γιος σας φέρθηκε απρόσεκτα. Δεν σας ενόχλησε η προδοσία. Σας ενόχλησε ότι αποκαλύφθηκε.»

«Δεν ξέρεις τίποτα για τον γάμο μου», απάντησε εκείνος.

«Ίσως όχι. Ξέρω, όμως, τι θέλω για τις κόρες μου. Δεν θέλω να μεγαλώσουν πιστεύοντας ότι μια γυναίκα πρέπει να ανέχεται τα πάντα για να μη χάσει το σπίτι της.»

Ο Τζέραλντ δεν είπε τίποτα άλλο.

Η Κλερ έκλεισε το τηλέφωνο και έμεινε για λίγο ακίνητη.

Δεν ένιωθε νικήτρια.

Η απόλυση του Ράιαν δεν της έλυνε κανένα πρόβλημα. Αντίθετα, έκανε τα οικονομικά ζητήματα πιο περίπλοκα και αύξανε την αβεβαιότητα για το μέλλον.

Δεν υπήρχε κάποιος πλούσιος συγγενής που θα εμφανιζόταν ξαφνικά για να της προσφέρει ένα σπίτι. Δεν είχε βρει έναν ξεχασμένο τραπεζικό λογαριασμό. Δεν είχε κερδίσει χρήματα από το πουθενά.

Υπήρχαν μόνο λογαριασμοί, βάρδιες, μωρά που ξυπνούσαν τη νύχτα και μια γυναίκα που προσπαθούσε να ξανασταθεί στα πόδια της.

Τις επόμενες ημέρες, επικοινώνησε με έναν νομικό σύμβουλο για να ενημερωθεί σχετικά με τον χωρισμό, τις οικονομικές υποχρεώσεις και τις μελλοντικές ρυθμίσεις για τα παιδιά.

Ήθελε να γνωρίζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της. Δεν ήθελε να πάρει αποφάσεις βασισμένες στον φόβο ή σε όσα της έλεγε ο Ράιαν πάνω στον θυμό του.

Ένα βράδυ, αφού είχε πλύνει τα μπιμπερό και είχε τακτοποιήσει τα ρούχα των κοριτσιών, η Ντάνα χτύπησε απαλά την πόρτα.

«Έλα να φας πριν κρυώσει.»

Στην κουζίνα υπήρχαν δύο πιάτα με ζυμαρικά.

Η Κλερ κάθισε και κοίταξε το φαγητό. Ήταν ένα απλό δείπνο. Δεν ήταν πολυτελές, ούτε κάτι εντυπωσιακό.

Αλλά κανείς δεν περίμενε να χαμογελάσει για να το αξίζει. Κανείς δεν της ζητούσε να σωπάσει για να διατηρήσει τη θέση της στο τραπέζι.

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

«Γιατί είσαι τόσο καλή μαζί μου;» ρώτησε.

Η Ντάνα την κοίταξε με απορία.

«Επειδή είσαι φίλη μου. Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα για να σε βοηθήσω.»

Η Κλερ έκρυψε το πρόσωπό της στα χέρια της και έκλαψε.

Ήταν τα δάκρυα μιας γυναίκας που είχε κουραστεί να παλεύει για τα αυτονόητα.

Αργότερα εκείνο το βράδυ, στάθηκε ανάμεσα στις δύο κούνιες.

Η Άβα κοιμόταν ήρεμα. Η Μία είχε γυρίσει το κεφαλάκι της προς το μέρος της.

Η Κλερ χάιδεψε απαλά τα μάγουλά τους.

«Δεν ξέρω ακόμη πού θα μένουμε σε έξι εβδομάδες», ψιθύρισε. «Δεν ξέρω πόσο δύσκολο θα γίνει. Αλλά θα κάνω ό,τι μπορώ για να μεγαλώσετε σε ένα σπίτι όπου κανείς δεν θα σας κάνει να πιστεύετε ότι πρέπει να ανέχεστε την ασέβεια για να αγαπηθείτε.»

Για πρώτη φορά, η σκέψη του μέλλοντος δεν της φαινόταν αποκλειστικά τρομακτική.

Ήταν αβέβαιη, αλλά μπορούσε να την επηρεάσει με τις δικές της αποφάσεις.

Και τότε ήρθε ένα νέο μήνυμα από τον Ράιαν:

«Θέλω να δω τις κόρες μου. Πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να συνεννοηθούμε.»

Η Κλερ το διάβασε δύο φορές.

Ήξερε ότι η σχέση της με τον Ράιαν δεν είχε τελειώσει απλώς επειδή είχε φύγει από το σπίτι. Υπήρχαν δύο παιδιά, πρακτικά ζητήματα και αποφάσεις που θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν.

Αυτή τη φορά, όμως, δεν θα άφηνε τον φόβο να αποφασίσει για εκείνη.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 7…

ΜΕΡΟΣ 7 ➡️

⬅️ ΠΙΣΩ