ΜΕΡΟΣ 6 — «Ο ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΟΣ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΔΙΚΑΣΤΗ — ΟΛΟΙ ΠΙΣΤΕΨΑΝ ΟΤΙ ΘΑ ΖΗΤΟΥΣΕ ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΟΙΝΗ, ΑΛΛΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΗΝ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ»
Ο άντρας που σηκώθηκε λεγόταν Ρόμπερτ.
Ήταν ο υπεύθυνος του καταστήματος από το οποίο ο Γουόλτερ είχε αφαιρέσει τα εμπορεύματα.
Φορούσε σκούρο κοστούμι.
Κρατούσε έναν φάκελο με έγγραφα.
Το πρόσωπό του ήταν σοβαρό.
Ο δικαστής τον κοίταξε.
«Κύριε Ρόμπερτ, θέλετε να προσθέσετε κάτι;»
Εκείνος έγνεψε.
«Ναι, κύριε δικαστά.»
Ο Γουόλτερ χαμήλωσε το κεφάλι.
Πίστευε ότι ο άντρας θα ζητούσε να τιμωρηθεί αυστηρά.
Και δεν θα τον κατηγορούσε.
Ήξερε ότι είχε κάνει λάθος.
Ο Ρόμπερτ πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Το κατάστημά μας υπέστη πραγματική οικονομική ζημιά.»
Ο δικαστής έγνεψε.
«Το γνωρίζουμε.»
«Οι υπάλληλοί μας προειδοποίησαν τον κύριο Μπένετ αρκετές φορές.»
Ο Γουόλτερ ψιθύρισε:
«Έχουν δίκιο.»
Ο Ρόμπερτ συνέχισε.
«Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τις κλοπές. Ούτε μπορούμε να επιτρέψουμε να θεωρηθεί ότι η καλή πρόθεση ακυρώνει την ευθύνη.»
Η αίθουσα παρέμεινε σιωπηλή.
«Όμως», πρόσθεσε, «αφού άκουσα όσα ειπώθηκαν σήμερα, πιστεύω ότι υπάρχει ένας καλύτερος τρόπος να αντιμετωπιστεί αυτή η υπόθεση.»
Ο δικαστής έσκυψε μπροστά.
«Σας ακούμε.»
Ο Ρόμπερτ άνοιξε τον φάκελό του.
«Θα ήθελα να εξεταστεί ένα σχέδιο αποζημίωσης, αντί να αντιμετωπιστεί η φυλάκιση ως η μόνη δυνατή λύση.»
Ο Γουόλτερ σήκωσε το κεφάλι.
«Κύριε…»
Ο Ρόμπερτ τον κοίταξε.
«Δεν λέω ότι αυτό που κάνατε ήταν σωστό.»
«Το ξέρω.»
«Αλλά θέλω να πιστεύω ότι μπορούμε να βρούμε έναν τρόπο να αποκατασταθεί η ζημιά χωρίς να χαθεί η δυνατότητα αυτού του ανθρώπου να ζήσει με αξιοπρέπεια.»
Η Σάρα άρχισε να κλαίει ξανά.
Ο δικαστής έγνεψε σκεπτικά.
«Η πρότασή σας θα ληφθεί υπόψη.»
Τότε σηκώθηκα κι εγώ.
«Κύριε δικαστά, θα ήθελα να βοηθήσω.»
Ο δικαστής με κοίταξε.
«Με ποιον τρόπο;»
«Μπορώ να μιλήσω στους γείτονές μας. Να οργανώσουμε μια νόμιμη προσπάθεια οικονομικής στήριξης. Να βοηθήσουμε στην αποζημίωση του καταστήματος και να βεβαιωθούμε ότι η Σάρα και ο Γουόλτερ δεν θα μείνουν χωρίς τα απαραίτητα.»
Ο δικαστής με άκουσε προσεκτικά.
«Αυτό θα μπορούσε να είναι χρήσιμο.»
Η Σάρα σηκώθηκε.
«Κι εγώ θέλω να βοηθήσω.»
Ο Γουόλτερ γύρισε προς το μέρος της.
«Όχι, παιδί μου.»
Εκείνη τον κοίταξε.
«Γουόλτερ, δεν θα σε αφήσω να το περάσεις μόνος σου.»
«Έχεις ήδη τόσα προβλήματα…»
«Κι εσύ ήσουν δίπλα μας όταν είχαμε προβλήματα.»
Ο ηλικιωμένος δεν απάντησε.
Η Σάρα συνέχισε:
«Αλλά αυτή τη φορά θα κάνουμε τα πράγματα σωστά. Θα ζητήσουμε βοήθεια. Δεν θα κρύβουμε τις δυσκολίες μας.»
Ο Γουόλτερ χαμήλωσε το κεφάλι.
«Συγγνώμη, Σάρα.»
Εκείνη τού έσφιξε το χέρι.
«Το ξέρω.»
Ο δικαστής κοίταξε τα έγγραφα.
Ύστερα μίλησε με σταθερή φωνή.
«Θα αναβάλω την επιβολή της ποινής, ώστε να εξεταστεί ένα συγκεκριμένο σχέδιο αποζημίωσης και οι διαθέσιμες επιλογές.»
Ο Γουόλτερ έμεινε ακίνητος.
«Δηλαδή…»
Ο δικαστής τον κοίταξε.
«Δηλαδή η υπόθεσή σας δεν τελειώνει σήμερα. Αλλά σας δίνεται χρόνος να συνεργαστείτε για μια υπεύθυνη λύση.»
Ο ηλικιωμένος έγνεψε.
«Σας ευχαριστώ, κύριε δικαστά.»
«Κύριε Μπένετ, θέλω να θυμάστε κάτι.»
Ο Γουόλτερ σήκωσε το βλέμμα.
«Η καλοσύνη έχει αξία. Αλλά πρέπει να εκφράζεται με τρόπους που δεν βλάπτουν άλλους ανθρώπους.»
Ο ηλικιωμένος έγνεψε.
«Το κατάλαβα.»
Η διαδικασία ολοκληρώθηκε.
Η Σάρα πλησίασε τον Γουόλτερ.
Τον αγκάλιασε.
Ο ηλικιωμένος έκλαιγε.
Και τότε της ψιθύρισε:
«Δεν ξέρω πώς θα σας ξεπληρώσω όλα όσα κάνατε για μένα.»
Η Σάρα χαμογέλασε.
«Δεν χρειάζεται να μας ξεπληρώσεις.»
«Τότε τι θέλεις;»
Εκείνη τον κοίταξε στα μάτια.
«Να έρθεις αύριο για δείπνο.»
Ο Γουόλτερ χαμογέλασε μέσα από τα δάκρυά του.
Αλλά εκείνη δεν είχε τελειώσει.
«Και αυτή τη φορά», πρόσθεσε, «θέλω να έρθεις χωρίς καμία σακούλα στα χέρια.»
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 7…
0 comments:
Post a Comment